Maandag 16-12-2024, 10.00 u.

Lang, lang geleden in een land….

Van 16 december 1983 tot vandaag, is er exact 41 jaar verstreken. Mijn uiterste houdbaarheidsdatum is dus ook 41 jaar dichterbij gekomen. Gelukkig doen de meest essentiële organen en lichaamsfuncties, hun werk nog op een zodanig manier, dat ik een lekker hapje kan eten, een biertje kan drinken met familie, vrienden en bekenden en ik kan nog steeds communiceren, dus niet klagen maar dragen en bidden om kracht!

Maar toch, die dekselse 16^e december, doet al jarenlang pijn. Het is nl. ook de dag dat ik, vandaag althans, 41 jaar getrouwd zou zijn. Zou zijn, want ik heb er slechts 14 volgemaakt en dat was aan het begin absoluut niet de opzet. Samen 100 worden, een wens die door meer “lovers voor het leven” wordt gekoesterd, maar dat zat er dus niet in bij ons.

Gelukkig ben ik opnieuw aan die “samen 100 worden reis” begonnen en over 3 dagen zijn we al 21 jaar onderweg. Dit keer zonder trouwboekje, gemeentehuis en een gigantische bruidstaart, zelfs geen gezamenlijk huishouden. Wat we wel hebben is een gezamenlijke liefde, die gebaseerd is op heel veel ervaring, begrip en comPassie!

Dit neemt niet weg, dat ik op een dag als vandaag, enorm verdrietig kan zijn en het liefst in mijn “man-cave” zit met mijn laptop, een bak koffie, mijn CD-spelertje en heel veel sentiment. Ik blader door oude fotoboeken, draai muziek die nogal wat losmaakt en loop het liefste de hele dag in een hoodie en een joggingbroek.

De energie om te vluchten voor en met mijzelf, is er niet meer en ik zal het dus moeten doen met alles wat op mij inwerkt. Ik ga ook niet graag meer weg op dit soort dagen en denk veel terug aan herinneringen, die iets met mij doen. Is dat wentelen in zelf geromantiseerde gebeurtenissen, waarvan je af mag vragen of die herinneringen van mij kloppen? Misschien maakt ik ze wel veel mooier , dan ze in werkelijkheid waren. Dat is namelijk wel mijn overtuiging. Als je ouder wordt, wil je juist de mooie herinneringen, nog mooier maken. Wij zijn als mens, heel sterk in het benadrukken en onthouden van negatieve ervaringen, gebeurtenissen en momenten en die versterken we juist weer met negativiteit.

Laat mij het mooie dan maar mooier maken met mijn gedachten, daar doe ik in ieder geval niemand kwaad mee. En zodoende zit er in mijn hart een hele comfortabele ruimte voor een kleine Limburgse vrouw, die mij het mooiste gaf, wat een mens zich kan bedenken nl een kind! Een gezond kind, die op zijn beurt ook weer 2 kinderen kreeg en dus genoeg verhalen om te romantiseren.

Daarnaast is er al bijna 21 jaar, de vrouw, die mijn hart vasthoudt, op hol brengt, verwarmd en heftig laat bonken als je het bijna niet meer kunt horen of voelen kloppen. Ze geeft meer dan ik verdien en daar ben ik enorm dankbaar voor!

 

Vrijdag 13-12-2024, 11.00 u.

Levenswijsheid. 

Eerder dit jaar, kreeg ik een schrift van de zus van mijn vader, vernoemd naar haar oma van vaders kant, oftewel mijn naamgenoot! Snapt u het nog? Dacht het niet maar als je namen invult, wordt het plaatje wat completer. Ik, Jan jr. kind van Piet, die een broer was van Jozijntje jr., beiden kinderen van Jan sr. wiens moeder eveneens Jozijntje (sr.) heette enz. enz. Helder toch?

De zus van mijn vader is de laatste van een generatie en als het even kan, ga ik op de koffie om bij te kletsen. Ik absorbeer de verhalen uit het verleden en zeker als er een stuk familiehistorie in zit, het boeit me enorm.

Het schrift, wat ik al aanhaalde, bevat allerlei levenswijsheden, oude versjes, rijmen, enz., die mijn oma noteerde c.q. verzamelde. En aangezien ik zelf ook al een tijdje zo’n boekwerkje onderhoud, vond ik het tijd om het één en ander te combineren, toen ik het schrift van oma, van de boekenplank haalde.

Uiteraard blader je erdoor heen, nieuwsgierig naar de inhoud, voor zover ik deze al niet kende. Nou wist ik dat opa en oma samen een aantal jaren in Brazilië hebben verbleven maar ik heb nooit bemerkt dat oma haar talen sprak, ze was eigenlijk, het liefst gewoon thuis. Vandaar mijn aanname, dat oma geen Engels, Spaans, Portugees of wat dan ook beheerste. Deze aanname bleek een onjuistheid van de bovenste plank, kijk maar naar de foto.

Bij het bladeren door het schrift, kwam ik een tekst tegen in het Engels en ik vond de tekst mooi. Gevoed door het moment van het jaar met nogal wat historisch, emotionele momenten  voor mij, vlogen mijn gedachten naar gebeurtenissen met mijn (groot)ouders, met Marion, maar ook met vrienden en bekenden, die niet meer fysiek onder ons zijn.

Als “next generation” heb ik inmiddels aanvullingen gemaakt in oma haar schrift en stiekem hoop ik, dat er na mij ook nog een generatie opstaat, die dit fenomeen voortzet.

Schrijven zit gewoon in het bloed van deze familie, ik heb het dus echt niet van een vreemde. Er was echter een bijzonder moment nodig om mij aan het schrijven te krijgen, maar gelukkig heb ik een aardige inhaalslag kunnen maken.

Ik wens iedereen een fijne decembermaand met heel veel herinneringen. Niet alleen positieve maar ook verdrietige herinneringen, die vormen je namelijk het meest.

        

 

Woensdag 11-12-2024, 10.05 u.

Vandaag 65 jaar geleden.

Op 11 december 1959, was er een bescheiden feestje omdat mijn ouders/onze ouders, in het huwelijksschip stapten. Bootje paste niet bij mijn vader, die voer nl op een echt schip met grote schoorstenen, waar zwarte rook uitkwam en die rookpluimen, zwierven over de hele wereld, of beter gezegd, over (bijna) alle zeeën. De datum op de trouwkaart was zelfs niet ingevuld in verband met de onzekerheid over zijn thuiskomst. Althans de datum van thuiskomst. De grote vaart was toen, net zo onbetrouwbaar als het openbaar vervoer anno 2024.

Mijn opa en oma bestaken het zelfs om 72 jaar getrouwd te zijn, maar dat was pa en moe niet gegund en mij nog minder. Je hebt tenslotte altijd baas boven baas, helaas in mijn geval.

Nadat mama op de illustere datum 10-11-’12, was overleden, tobde senior met de gedachte, dat hij na zijn crematie, niet bij ma zou kunnen zijn, die begraven was. Hoezeer we hem ook geruststelde, zelfs de uitvaartondernemer, het paste niet meer in zijn brein. Zijn door ons niet gesignaleerde dementie, begon hem vervelend dwars te zitten.

Na zijn overlijden in de zomer van 2018, besloten wij als broers om de hereniging van pa en moe, op de trouwdag plaats te laten vinden en zo geschiedde. Met het hele gezin samen, zelfs de kleine kapitein was er bij. Bij die gelegenheid heb ik voorgelezen uit een schrift, wat ik vond bij het ontruimen van senior zijn woning. Daarin noteerde hij zijn gevoel van kort na het overlijden van ma. Mijn oude pijn, was nu zijn pijn. Mijn oude verdriet, was nu zijn verdriet maar zijn ongerustheid over het niet kunnen herenigen, hebben we door onze daden, hopelijk weg kunnen nemen.

Vandaag is dus niet alleen hun trouwdag maar ook de dag van de hereniging. Het genoemde (fel gekleurde)schrift, heb ik nog steeds, het is een soort relikwie. En ik heb meer “artefacten” in mijn bezit en in de maanden november, december en januari, haal ik ze vaker tevoorschijn. Ik voel ze, ik lees het, ik ruik er aan en roep herinneringen op waarvan ik nog steeds sentimenteel c.q. emotioneel kan worden.

En de tijd….? Zij schrijd voort.

 

Maandag 02-12-2024, 10.30 u.

Sombody’s watching me…

Er zijn momenten, dat je alleen in huis bent bij je lief en dat je denkt het toilet te kunnen gebruiken, zonder jezelf “op te sluiten”. Traditiegetrouw gaat de telefoon mee voor een spelletje patience of iets wat daar op lijkt. Je hoort wel wat gekras maar besteed er geen aandacht aan want wie zou er mee willen genieten met zulke “zware luchten”?

Plotseling krijg je het gevoel dat je bekeken wordt en als er één locatie is, waar een mens niet bekeken wil worden, is dat het toilet wel. Of je moet een, in mijn ogen, wel hele rare fetisj hebben. Vervolgens kijk je en zie je de deur op een grotere kier staan dan op het moment dat de “zitting” aanving. Van boven naar beneden wordt de kier bestudeerd en bijna onderaan zie je 2 grote ogen naar je staren, terwijl je met je broek op je enkels zit.

Blijkbaar voldoet het zicht niet en de kier tussen de wc-deur en de deurstijl wordt groter. De jongedame in kwestie kijkt je heel even aan en doet vervolgens, als ze eenmaal binnen is, net of je er niet bent. Onmogelijk natuurlijk want in een ruimte van nog geen meter bij een meter is een “voorwerp” van ruim 110 kilogram niet echt over het hoofd te zien. Wat een arrogantie zeg!

Ze gaat er eens rustig bij zitten en begint zich schoon te wassen, nog steeds zonder naar mij te kijken. Vervolgens spreek ik haar aan en zeg: “Chewy, ga eens weg, hup moven!”. Nu kijkt ze me aan, staat op en loopt de wc uit. Pompiedomtiedom…somebody’s watching me! Dat deuntje gaat er dus voorlopig niet meer uit.

Michael Jackson dreunt dus door mijn hoofd als ik naar nummer 100 ga, Who’s watching, tell me who’s watching me..”. O ja, en de deur gaat gewoon dicht, zelfs in mijn huis waar geen katten rondlopen! Fijne dag.