Maandag, 27-08-2018, 08.50 u.

De morgenstond heeft goud in de mond.

De kleine kapitein strooit steeds vroeger op de dag, zijn mooie uitspraken en complimenten. Zijn cadeautjes worden steeds mooier en waardevoller omdat zijn gezicht steeds meer “mee gaat praten”. Zijn mimiek wordt “sprekender” en je kunt het “gewicht van de lading”, afwegen aan de uitdrukking in zijn fijne gezichtje en mooie, heldere ogen.

Mama had nog maar net haar hielen gelicht, toen hij de opdracht verzond, dat hij een boterham wilde. Op mijn vraag “wat” hij wilde, werd zonder twijfel, “een krentenbol” geantwoord. Hij was nog niet vergeten, dat ik hem dit gistermorgen vertelde, dat hij nog een krentenbol over had, voor de maandag. Guus was dit weekend bij Oma en Opa blijven logeren en natuurlijk worden er dan zaken in huis gehaald waarvan we weten dat Guus, ze graag eet. Krentenbollen kun je Guus onder begraven en hij eet zich er op zeker uit, net als pannenkoeken. Het liefst met spek eronder, de kaas meegebakken en dan stroop er op. Van wie hij de goesting naar dit soort lekkernijen heeft, weet ik niet want van mij, kan hij dat echt niet hebben!?

Inmiddels is het gewoonte geworden dat Guus naast me op het aanrecht zit als ik de boterhammen smeer. Kletsen op niveau, zullen we maar zeggen want of je wil of niet, praten doet hij doorlopend en gewoon knikken of hummen als antwoord, volstaat niet, bij de kleine kapitein. Hij wenst “volwassen” antwoorden en blijft dus ook doorvragen tot hij vindt, dat je je best hebt gedaan bij het beantwoorden van zijn vragen.

Tot mijn verbazing wenste mijn kleine vriend, pindakaas op zijn krentenbol en ik kon mijn afkeuring, niet helemaal onderdrukken omdat het mij geen geweldige combinatie leek. Uiteraard ontging Guus dat niet en hij verkondigde direct, dat zijn vader pindakaas op de boterhammen deed en er dan hagelslag op “gooide”. Aangezien ik weet, van wie, Guus zijn vader dat heeft, kon ik een glimlach niet onderdrukken en zei tegen hem, dat ik zijn vader dan maar een gekke vent vond. “Dat is toch niet lekker, bah. Wat een gekke vent!” : zei ik letterlijk.

De verontwaardiging droop van Guus zijn gezicht en hij reageerde onmiddellijk en zonder nadenken. Niet! Papa is geen gekke vent, hij is mijn beste vriend. Hij was serieus beledigd en meldde nog even dat er pindakaas op beide helften van zijn doorgesneden krentenbol moest. Zo dan, goedemorgen, het was tenslotte al vijf over acht. Fijne dag verder, mijn glimlach kan al niet meer stuk.

Woensdag, 22-08-2018, 07.50 u.

Shit….!

Als ik om kwart voor zeven, wakker wordt op de bank, kijken twee grote bruine ogen mij aan. Ik heb een vreselijk droge bek en mijn nek en haren, zijn nog nat van het zweet. Op de salontafel liggen, geopende rollen glucosetabletten met mijn bril en telefoon ernaast. Langzaam dringt door, wat er gebeurt moet zijn en ik realiseer mij, dat de eigenaar van die mooi, bruine ogen, gistermiddag om vijf uur, voor het laatst uitgelaten is. Met de nodige moeite, kom ik omhoog van de bank en mijn pijnlijke spieren, vertellen me, dat ik behoorlijk getranspireerd moet hebben. Vochtverlies is de grote oorzaak van de spierpijn, in dit geval.

Alle lichten in de kamer en de keuken, zijn nog aan, de vaatwasser staat nog open, klaar om de laatste restjes vuile vaat te “ontvangen” en aangezet te worden. Houterig en stram, beweeg ik me naar het toilet, om een watersnood te voorkomen en meteen bedenk ik mij, dat Boaz op klappen moet staan. “Snel” pak ik een schoon shirt en ros ik een borstel door mijn haar. Als ik terug kom in de kamer, kijken die twee, trouwe, bruine hondenogen me hoopvol aan.

Tijdens het uitlaten van Boaz, bleek zijn blaas inderdaad aan lediging toe te zijn, het arme beest. Letterlijk zo trouw als een hond, heeft hij de hele nacht over mij liggen waken. Hij ligt nu languit in zijn bench, om de slaaptekorten in te halen, wat een loyaliteit. En neem van mij aan, dat loyaliteit, vreselijk kan snurken!

Ik probeer gisteravond te reconstrueren maar dat valt niet mee. Na het eten ben ik bij Marnix geweest om hem met zijn verjaardag te feliciteren, 32 is hij inmiddels en ik ben trots op hem. Ook zijn lief en de kleine Guus, maken mij trots, zonder enige twijfel. Daarna heb ik thuis nog een poosje in de tuin gezeten en heb ik Boaz nog even vermaakt met een tennisbal. Rond half tien ben ik naar binnen gegaan en ik heb na enige tijd de tv aangezet. Naast een docu over de tweede wereldoorlog, heb ik, met behulp van de moderne technologie, “The incredible Dokter Pol” terug zitten kijken en daar houd het ergens op. De wirwar van herinneringen geeft geen duidelijk beeld over de gebeurtenissen, die liggen, tussen het bewust tv kijken en het “bijkomen” op de bank om kwart voor zeven.

Dat mijn diabetes me opnieuw, flink te pakken heeft gehad en letterlijk heeft geveld, mag duidelijk zijn en dat het licht rond half twaalf uit is gegaan, ook. Maar de reden lijkt vooralsnog onduidelijk alhoewel ik, maar dat was al aan het begin van de middag, mijn oprit, grotendeels van onkruid heb bevrijd. Voor iemand anders een (vervelende) inspanning van een uurtje maar voor mij een hele klus. Iets anders kan ik niet bedenken omdat ik me vrij rustig heb gehouden. De dinsdag is altijd een “uithangdag” vanwege de “Opa-oppas-maandag” en dan plan ik zo weinig mogelijk in mijn agenda, om een beetje te kunnen trutten. Dat was vandaag niet anders, dus Joost mag het weten?

De komende dag c.q. 2 dagen gaan vermoedelijk voorbij met het nodige gepieker over een eventuele oorzaak en de bij de “coma” behorende, lichamelijke ongemakken. In geval van onduidelijkheid wordt je nl onzeker en vertrouw je, je eigen lichaam niet echt meer. Aangepaste verkeers-deelname dus met veel controle-momenten van de suiker, stel je eens voor! En dat is slechts 1 aanpassing in mijn levensstijl, -ritme, -tempo, nou ja, waar niet in?

Verwante zielen!

Sometime in history.

Verwante zielen!

Het is, als ik me niet vergis, 16 augustus 2016 en de kleine kapitein is 1 jaar geworden. Hij begrijpt niets van alle mensen die op bezoek komen en ook nog eens cadeaus voor hem hebben meegebracht. Hij weet niet waar hij als eerste moet kijken of naar toe moet lopen. Ik sla hem met de nodige trots gade en besef hoe dierbaar dit kleine manneke mij is. Om te zeggen, dat hij mijn hele leven is, gaat misschien wat ver, maar op dat moment, was dat gevoel zeker aanwezig, hoe dierbaar anderen mij ook zijn.

Hij heeft iets innemends en ontwapenends, nu al een groot hart en is bereid om te delen, hoe klein hij ook is. Later in de middag komen er nog meer van die kleine “kruimels” op visite en hij vindt het geweldig. Ook Suus komt op visite en we weten dat hij het met Suus, prima kan vinden. Als deze 2 kleine mensjes in wording met elkaar zijn, gebeurd er iets, ze roepen bij elkaar iets op waardoor de wederzijdse affectie er vanaf straalt c.q. spettert. Het is geweldig om te zien.

Op een zeker moment komt er even een relatieve rust omdat het tijd is om wat te drinken en iets te snoepen. Suus zit in het hoekje van de bank lekker te snavelen en de kleine kapitein loopt dapper rond tussen zijn nieuw verworven eigendommen. Tussendoor besluit hij om naar het hoekje van de bank te lopen, waar Suus zit en hij leunt met beide armen op de bank en kijkt Suus aan. Het duurt maar even en er zijn maar twee mensen die het hebben zien gebeuren. Suus knijpt haar beide ogen snel even dicht en geeft op haar manier een knipoog aan Guus, die meteen begint te grijnzen en verlegen wegdraait. Een hilarisch moment, goud!

Maar ook kleintjes worden groter en Suus en Guus, hebben een band die heel bijzonder is. Het kattenkwaad druipt er ook vanaf als je ze samen ziet spelen. Soms zijn dingen echter moeilijk onder woorden te brengen maar noem het maar gewoon kalverliefde terwijl ik denk dat je ze dan tekort doet. De term “verwante zielen”, is hier veel meer op zijn plaats.

Wie heeft dit verzonnen, Suus en Guus? Net zoiets als Ot en Sien maar dan anders!

Maandag, 20-08-2018, 14.00 u.

Als je denkt dat je alle “inpaktrucs” al kent!

Geweldig, het lijkt elke maandag mooier te worden. Ook van morgen kwamen alle rituelen weer tot ontplooiing en kon de kleine kapitein, weer helemaal los gaan.

Na het uitzwaaien van Mams, werd mij luid en duidelijk gemeld dat het etenstijd begon te worden, “ik wil boterhammen” klonk het zonder de geringste vorm van twijfel. De tijd dat Opa onmiddellijk in de houding sprong, is reeds ruim gepasseerd maar heel soms, ga ik toch in de fout. Maar ja, wat is fout?

Ik wil bij jou zitten, zei Guus, toen ik aanstalten maakte om de boterhammen van boter en beleg te gaan voorzien. Deze ronde geen chocopasta voor mijnheer maar kokospasta, dat is weer eens wat anders, moet Guus gedacht hebben. Gezeten op het aanrecht terwijl ik stond te smeren, kletste junior de oren van m’n kop en bij een volwassene, had ik vermoedelijk al lang gevraagd: “Wat heb je van me nodig?” maar toen er na een diepe zucht, een ontboezeming kwam, uit het diepst van dat kleine hartje, werd ik even stil. “Opa, jij bent de héééle liefste van de héééle wereld en de volgende keer, kom ik weer!” Ik moest even heftig slikken en heb de kleine kapitein in mijn armen genomen en hem bijna plat geknuffeld. “Opa vind jou ook heel erg lief, knul”, zei ik zachtjes tegen Guus en ik voelde dat hij het “gewicht” van het moment aanvoelde, ondanks zijn leeftijd.

Poeh, net acht uur in de morgen en ik sta te snotteren door wat me zojuist is overkomen. Je raapt jezelf bij elkaar en laat de dappere veroorzaker van je tranenbed weten, dat je het heel erg lief vind, dat hij zoiets tegen je zegt en dat je daar erg blij van wordt. Dan wordt het een beetje teveel van het goede voor de kleine kapitein en roept hij dat hij wel even koffie voor je gaat maken. Zo dan, terug naar de orde van de dag of er niets gebeurd is.

Het houd me dus de hele dag al bezig en het zal niet zomaar uit mijn hoofd verdwijnen. Wat een moment zeg, goeiemorgen maandag!

Donderdag, 16-08-2018, 10.45 u.

Tijd vliegt echt!

Nee, ik meen het serieus! Daar waar ik, voor mijn gevoel, vannacht om 00.09 uur (of eigenlijk net iets later) werd gebeld, dat ik Opa was geworden, zijn we nu plotseling 3 jaar verder. Als ik echter, de door mijzelf geschreven verhalen, over, van en met Guus, lees, dan weet ik dat het dus gewoon klopt. Gloeiende, gloeiende, ik word echt in “vliegende vaart” oud en niet zo’n beetje ook.

In een oogwenk van broos, teer en hulpeloos naar mondig, bijdehand en behoorlijk zelfredzaam. Met regelmaat sta ik met open mond te kijken en te klapperen met mijn oren. Met stijgende verbazing zie ik hoe de kleine kapitein zaken en mensen, naar zijn hand zet. Voor de dames is hij “killing” en of de dames dan 86 of 16 zijn, maakt voor Guus niet uit, zijn natuurlijke flair en overtuiging hebben blijkbaar iets betoverends en “magic happens”.

Natuurlijk is mijn relaas, voor geen meter, wat zeg ik, voor geen centimeter, objectief en ik ben buitensporig bevooroordeeld maar Guus is dan ook mijn grootste bron van vreugde. De kleine kapitein geeft mij onbewust inzicht, hoe eenvoudig geluk is en dat we geluk echt niet hoeven te zoeken omdat je het gewoon tegenkomt. Zelfs de neerslachtige kant in deze Opa, realiseert zich dat meer en meer.

Mijn grootste, kleine vriend, die er in donkere uren voor zorgt, dat er toch weer ergens licht gaat schijnen en die een glimlach op mijn gezicht weet te toveren in inktzwarte tijden. Hetzelfde vriendje dat alle energie uit me kan halen met zijn eindeloze gekwebbel en zijn “geschakelde opdrachten”, die als een waterval over me heen denderen. Maar als hij weer weg is, is mijn accu weer opgeladen en is de grijns niet van mijn bek te poetsen. Alle uitspraken, streken, liefde voor de hond en aandacht voor Opa, fladderen door mijn hoofd en zorgen ervoor, dat ik er weer tegen kan, gloeiend van trots.

Lieve Guus, van harte proficiat met je 3^e verjaardag en ik hoop dat je een hele oude, wijze man gaat worden, die ik (een klein beetje) de weg heb mogen wijzen. Dikke kus, Oop.

Maandag, 13-08-2018, 16.00 u.

Alles behalve een “gewone” maandag.

Mijn nageslacht zit op de bank en volgt de avonturen van clown Bumba op tv. Vermoedelijk wil hij hier over 10 jaar niet eens meer aan herinnerd worden maar nu is hij bijna in trance, aan het kijken.

De maandag begon wat mij betreft veel te vroeg maar dat hoort erbij als je op het mooiste kereltje past. Om tien over zeven stond hij op de stoep, samen met Mama, hobbelde hij naar binnen waarbij de eerste vraag (zoals gewoonlijk) luidde, waar Boaz was. Het antwoord gaf hij zelf al want Boaz liep, zoals te doen gebruikelijk bij redelijk tot goed weer, buiten.

Alle rituelen werden afgewikkeld, het kroelen en gedag kussen van Mama, het uitzwaaien vanaf het keukenbalkon en de kushandjes tot hij haar niet meer kan zien. Ondertussen staat zijn kwek niet stil en lult hij de oren van m’n kop. Mak aan, kleine kletsmajoor, het is nog niet eens half acht en ik moet al serieus antwoord gaan geven op lastige vragen waarover ik na moet denken. Toet, toet!

De kleine kapitein meldt dat hij op het aanrecht, erbij wil zitten als ik de boterhammen smeer. Natuurlijk mag dat, waarom niet, hij is tenslotte bij Opa en onder voorbehoud, mag daar best veel…..toch?

Zittend op het aanrecht, worden de nodige commentaren gegeven op, voor Guus, opvallende zaken. Er valt een korte stilte als ik de boterhammen met pindakaas sta te smeren en vervolgens laat Guus weten, welk bord met boterhammen voor hem is. Het is hem niet ontgaan dat er nogal wat boterhammen bij zijn, die meer gat als boterham vertonen. Guus laat zich niet met een kluitje in het boterhammenbos sturen en kiest het bord met de meest volwassen boterhammen.

Als ik Guus laat weten, dat die boterhammen inderdaad voor hem zijn, wordt het heel even stil en vervolgens zegt Guus met volle overtuiging: “Ik vind jou lief!”. Zo dan, dat zijn gewenste intimiteiten op de vroege maandagmorgen waar ik nog even niet op gerekend had. Dat hij gedurende de dag, nog een keer of vijf meld dat hij me lief vindt, maakt het maandaggeluk alleen maar groter en mijn grijns steeds breder.

Maar een lichaam waar iets in gaat, moet op een zeker moment ook iets uit! “Ik moet poepen!” : klinkt het luid en duidelijk, terwijl hij met samengeknepen billen, aan komt huppen. Zodra ik mijnheertje op de pot heb geholpen, meldt hij met overtuiging dat ik weg moet gaan en dat hij wel roept als hij klaar is! Ja, baas.

Ik wacht het commando voor hulp af maar dat laat enige tijd op zich wachten en ik realiseer mij, dat sommige dingen, ook de duur van een grote boodschap, genetisch bepaald blijken te zijn. Als het commando uiteindelijk komt, help ik de kleine kapitein met de grote schoonmaak en trek hem zijn onderbroek weer aan. Even onverwacht als zelfverzekerd, laat Guus weten, dat het “kaartje” (label) van de onderbroek, bij zijn billen moet. Het mag duidelijk zijn, dat ik alweer vroeg met buikpijn van het toilet af kwam en niet omdat ik zo nodig moest.

Na het uitlaten van Boaz, is het tijd geworden voor het zwarte goud en Guus komt aanlopen met een bloempotje, dat bij hem in gebruik is en laat weten, dat er koffie voor me in zit. De koffie is niet heet, nee, zelfs niet warm, laat Guus weten. En, er zit dit keer geen “zaadje” in!!!

Het heeft enige tijd geduurd voor ik wist wat hij bedoelde maar duidelijkheid werd verschaft door het ouderlijk gezag van Guus. Zij lieten weten dat hij, toen ik al een “bakkie of vijf” had afgeslagen tijdens de “Opa-oppas-dagen”, dat het “zaadje” een zoetje is. Tja, welke Opa drinkt er dan ook koffie met een zaadje, zeker als die koffie steenkoud is!

Gedurende de maandag hebben Guus en ik, een ketting voor de binnenkort jarige Papa gemaakt en een armband voor Mama. Die is wel niet jarig maar om te voorkomen dat we met een huilende Mama zouden zitten, hebben we besloten om ook voor haar wat te maken. Met gekleurde rietjes die je in stukken c.q. stukjes knipt en een fleurig stukje draad, kom je tot verrassende resultaten!

Motorisch blijkt er weinig mis met m’n oogappeltje want het gaat hem aardig af om een draad door de rietjes heen te rijgen. Op een zeker moment volgde bij elke geslaagde poging: “Heb ik geregeld.” Op het moment dat deze melding opnieuw kwam en Guus, draad en rietjes liet vallen waardoor zijn noeste arbeid, teniet werd gedaan, klonk een triest: “Oh nee, heb ik toch niet geregeld.”

Klap op de vuurpijl was vandaag, zijn kameraadschap met Boaz. Toen Boaz bibberend van angst boven kwam, het onweer doet wat met een hond, heeft Guus zich op Boaz “geworpen” om hem te troosten. Kroelend en knuffelend heeft Guus zijn stinkende best gedaan om de trillende Boaz gerust te stellen. Goed bezig, kleine vriend, het was opnieuw een bijzonder waardevolle maandag en het was me weer een genoegen. Tot volgende week als je 3 bent!

Woensdag, 08-08-2018, 11.40 u.

Bang en bibberen.

Na bijna viereneenhalf jaar, een hond in huis te hebben, dacht ik het meeste wel gezien te hebben. Niets blijkt minder waar want inmiddels is onze stoere bink, een angsthaas geworden van ongekende orde. Nog steeds is hij heel erg lief, loyaal en de grootste vriend van Guus maar zijn (overdreven) angst, begint nu exceptionele vormen aan te nemen.

De eerste tweeëneenhalf jaar van zijn leven was Boaz nergens bang voor en ging hij overal nieuwsgierig op af. Echter nadat een randdebiel, illegaal vuurwerk bij mij voor de deur heeft gesmeten, is er iets mis gegaan. Want naast het vuurwerk, was onweer de volgende angstveroorzaker en vervolgens is een dichtslaande deur tegenwoordig al voldoende om hem doodsbang te maken.

Hij zoekt veiligheid op de meest bizarre plaatsen, waar hij zwaar hijgend met zijn staart tussen zijn poten, zich probeert te verstoppen voor God weet wat. Aanhalen is me afgeraden omdat dan zijn angst bevestigd zou worden en ik negeer dus de geluiden die de angst veroorzaken maar ook het gedrag van Boaz.

Boaz zoekt de meest vreemde plekjes om weg te kruipen als het weer eens zover is. In een hoekje naast mijn kant van het bed, onder de tafel, in een hoek van de woonkamer onder het gordijn en tegenwoordig zelfs in het toilet. Het moet niet gekker worden, wil je op je gemak gaan schijten, zit er een bibberende hond voor de pot, die van geen wijken weet en met Droopy-ogen naar je kijkt. Inmiddels lijkt Boaz van een flinke jongen tot een neuroot verworden, niet te filmen!

Vandaag is de dag van de “grote” verkoeling, na weken van bizarre hitte en droogte. Gisteravond begon het al met een buitje en vannacht is er wat meer regen gevallen echter ik heb zelf, geen onweer gehoord in deze omgeving maar ik kan uiteraard wat gemist hebben. Mijn gewoonte om ’s morgens de tuindeur open te doen voor Boaz was vandaag niet anders maar in tegenstelling tot andere keren, kwam Boaz nu onmiddellijk weer achter mij aan naar de woonverdieping en toen ik het toilet plechtig in gebruik wilde gaan nemen, kroop Boaz langs mij heen om achter de pot weg te kruipen. Mijn grote mond viel open van verbazing.

Uiteraard moest hij plaats maken voor de baas en van ellende ging hij toch maar naar buiten en dook weg in een leeg hoekje van een plantenbak. Aangezien hij er niet helemaal in paste bleven zijn kont en achterpoten, buiten de bak staan maar de rest was diep weggestopt in en onder het onkruid.

Even later tijdens het uitlaten, was er ogenschijnlijk niets aan de hand en ik verkeerde in de veronderstelling, dat de “bui” over was. Bij thuiskomst was er geen enkele interesse in zijn voer en liep hij bij het eerste klapperen van een deur, direct de wc weer in om daar bang en bibberend achter de pot te duiken.

Hij is voor geen enkele reden vatbaar en niet gevoelig voor de aangeboden lekkere dingen. Het gaat me te ver om Boaz de rest van zijn leven, met regelmaat, kalmerende middelen te geven maar als het zo extreem blijft, ga ik toch mijn licht maar eens opsteken bij iemand met verstand van zaken.

 

            

              

Dinsdag, 07-08-2018, 17.10 u.

Tis warm!

Het is alweer even geleden dat ik actief was en creatieve onzin verspreidde via internet en/of de social media. We ’re on the move, zullen we maar zeggen want de omvang en impact van de gebeurtenissen van de afgelopen 12 maanden, beginnen langzaam duidelijk te worden.

Nee, ik ben niet meer zo sterk als in de tijden van weleer, toen het allemaal niet op kon en ik kon smijten met de aanwezige energie. Anderzijds heeft de tol van mijn leeftijd, inzicht gebracht en begin ik te leren om niet te hard te oordelen over mijzelf, het is nl vrij zinloos!

Natuurlijk wil ik graag en zou ik graag tot het “oude” in staat zijn maar dat is een illusie en dus is acceptatie, een sleutelwoord. Erbij neerleggen is weer het andere uiterste maar anders omgaan met situaties en gebeurtenissen, maakt het een stuk gemakkelijker.

Inmiddels is het al weken schitterend weer voor de liefhebbers echter een ietsie minder mag van mij best. De tijden dat ik met dergelijke temperaturen, een hele dag op het voetbalveld stond, liggen al even achter me en dat hoeft ook niet meer als je wat ouder wordt. Het is trouwens een stuk voordeliger want de noodzaak om achteraf, het vochtverlies overdadig te compenseren, is plots verdwenen. Er was overigens een periode dat ik die “oude krachten” in ere hersteld wilde zien en daar erg mijn best voor deed. Afgezien van het feit, dat dit leidde tot heftige frustratie, was het ook niet reëel, besefte ik te laat.

Leeftijd is bedoeld om de opgedane ervaringen te gebruiken en lering te trekken uit de levenslessen. Op de momenten dat het zich voordoet, kun je er dus gebruik van maken. Eerlijk is eerlijk, een mens is nooit te oud om te leren maar er zijn ook momenten, dat het moeite kost om de juiste levenslessen, onder de juiste omstandigheden, toe te passen.

Deze jongen zit al enige weken, vrij veel binnen met ramen, deuren en gordijnen dicht en de ventilator aan, op standje “tornado”. Toen mijn vader moest verhuizen naar een verzorgingstehuis, heb ik al vrij snel twee ventilatoren meegenomen omdat ik een vooruitziende blik heb (althans dat denk ik) en meende, dat ze nog wel eens van pas zouden kunnen komen. Het bleek een waardevolle levensles om toe te geven dat ik niet langer warmtebestendig ben, zo bleek de afgelopenweken.

Nog heel even volhouden, zeggen de meteorologen, die geacht worden verstand van het weer te hebben maar ik weet het zo net nog niet! Als Piet Paulusma zijn dochter, de kastanjes uit het vuur laat halen, beginnen mijn wenkbrauwen zich bedenkelijk samen te trekken en houd ik een (Franse) slag om de arm. Jongelui, hou je taai en goed koelen!