06-07-2018, 14.40 u.
De pijn blijft nog even.
Tja, 15 juni
ligt alweer even achter ons maar het overlijden van Pa, blijft knap hangen in
mijn hoofd, mijn lijf en alles wat er door aangestuurd wordt. Er zijn gaten en
bressen in mijn “muren” gehakt waarvan het herstel meer tijd vraagt dan ik had
kunnen vermoeden.
Ik zoek die ouwe
dibbes in alles en als ik hem niet aan het zoeken ben, komt hij als een “pop-up”,
voor me zitten en begint met me te lullen. Geen sprake van dementie, geen
gedraai als er antwoord gevraagd wordt op vragen, die hem duidelijk maakte dat
hij de grip en regie op zijn eigen leven kwijt raakte. Nee, hij kletst net als
vroeger, alle problemen plat en ratelt aan één stuk door. Als iemand mij zou
kunnen horen praten met Pierre, werd ik vast voor gek verklaard en misschien
ben ik dat ook wel een beetje.
Blijkbaar probeer
ik Pa Piet in mijn hoofd levend te houden omdat ik hem niet kwijt wil maar dat
is gelul want ik zal hem niet kwijt raken evenmin als mijn moeder, Marion of
andere mensen die iets voor mij betekend hebben. Ze zitten allemaal in mij
verankerd en soms heb ik de indruk, dat het “daar binnen” redelijk vol begint
te worden.
Bij het opruimen
van alle spullen, komen er vaak onverwacht brieven, briefjes, foto’s en andere,
op het oog onbeduidende voorwerpen, in mijn handen, die heftige gevoelens
oproepen. Een verklaring voor iets waar ik lang vragen over heb gehad, komt
plots op tafel als er een tot nu toe onbekende foto voor mij ligt. Als we
geduld kunnen hebben, zijn er heel veel vragen die beantwoord worden en de
vragen die geen antwoord krijgen zijn vooral ook zo bedoeld. Antwoorden kunnen
schokkend en ontluisterend zijn en het is dan ook de kunst om bepaalde vragen
gewoon te laten rusten.
De vraag waarom
ik bijvoorbeeld, meer heb met het water dan met de bossen en de heide is vrij simpel. De voorgaande
twee generaties hebben op serieus groot water gevaren. Zowel Papa als Opa konden
vertellen over het water en wat zij op het water hebben beleefd. Ik heb aan hun
lippen gehangen en de verhalen als een spons geabsorbeerd. Ik heb gedroomd van
grote schepen, die mij meenamen naar verre verten, tropische oorden en andere
culturen maar het is altijd bij dromen gebleven met hier en daar een kleine
uitzondering. Mijn vaarervaringen zijn heel bescheiden geweest maar wel erg
indrukwekkend en wie weet?
En Pa? He’s sailing home.
