Woensdag 19-12-2018, 08.50 u.

What’s new?

Wat een dagen zijn dit toch. Zowel het weer als mijn gemoed kan bijzonder wisselvallig zijn in deze tijd van het jaar en we zijn er nog niet. My route on memory-lane takes at least another 6 weeks. Over een week of zes, keer ik weer terug op aarde en zoek ik met beide benen houvast. Momenteel zweef ik grote delen van de tijd en verkeer ik afwisselend in hemelse of sentimentele sferen maar “What’s new?”.

Gisteren was het uitje voor vrijwilligers en personeel van Slot Loevestein en om de plaats van bestemming te bereiken, een bierbrouwerij nota bene, moest ik een stijf uurtje rijden. Toen ik in de auto stapte, schakelde ik de motor alvast in voor ik mijn navigatie in begon te stellen. Normaal ben ik gewend om het volume terug te schroeven als ik de auto uitzet, ter bescherming van de boxen. Echter blijkbaar was ik dat de laatste keer vergeten en het volume “hard” van Radio 10 (top 4000), knalde er letterlijk in terwijl ik mijn navigatie instelde. Waar ik niet op bedacht was, was André Hazes. De dode André, voor alle duidelijkheid, met zijn hemeltergende vlieger.

Ik had nog zo gezegd: “Geen Vlieger!” maar die lui van de radio en de krant luisteren niet en zodoende, zat ik plotseling jankend naar mijn navigatie te turen, die ik niet meer kon lezen, door overvloedig water in mijn kijkers. Het duurde even voor ik hersteld was van deze emotionele terreuractie van Radio 10 en ik kwam dus drie minuten te laat bij de Bierbrouwerij in Oijen aan. Sorry jongelui!

Maar dat was gisteren en nu is het woensdag, een feestelijke woensdag maar in goed overleg, hebben we besloten om nog heel even te wachten met het feest omdat het gewoon een hele drukke periode is en we beiden geen 20 meer zijn. Wat in het vat zit, zal vermoedelijk niet verzuren, zelfs niet bij deze “azijnpisser”. Het feit wil namelijk dat mijn Superdoos en ik, 15 jaar samen zijn en dat geeft me een rijk gevoel. Nee, heftig verlieft niet meer want dan functioneer ik maar op halve kracht, ook minder klef dan voorheen maar gewoon vreselijk veel van elkaar houden en het leven zoveel als mogelijk genieten met lieve familie en dito vrienden. En als mijn Superdoos half zo blij is met mij als ik met haar, moeten we bij leven en welzijn, de volgende 15 jaar ook nog vol kunnen maken.

Wat de sleutel is? Zo lang samen zijn maar niet samen wonen? Tolerantie en accepteren dat je iemand soms echt mist maar weten dat ze er altijd voor je is. Daarnaast elkaar de ruimte geven, soms onderneem je samen en af en toe ga je alleen op pad, doet ieder voor zich, wat hij of zij, leuk vindt om te doen. Houden van, zit in je hart en “claimen” van een partner, zijn aandacht of inzet, is niet bevorderlijk voor je relatie tenzij je echt nodig bent. Maar eerlijk gezegd, zijn er zeker momenten dat ik mijn Superdoos, vast zou willen houden, zou willen knuffelen of gewoon naast me op de bank wil hebben maar ja, that’s life. Soms is geduld een schone zaak omdat het geduld, een verlangen naar samenzijn aanwakkert. Zinloos om onenigheid te hebben als je elkaar niet elke dag vast kunt houden, je stelt andere prioriteiten en argumenten hebben dan, heel weinig prioriteit.

Lief? Als ik jou nog 15 jaar mag “lieven”, lief jij mij dan evenzo? Luv joe!

Vrijdag 14-12-2018, 10.10 u.

Romantiseren is een kunst.

Deze week sprak ik op het kerkhof bij het graf van mijn ouders en zei: “Ik ben een romanticus en soms verhef ik het romantiseren tot een kunst.” Je kunt ook gewoon zeggen dat ik een sentimentele ouwe zak ben, maar dat vind ik weer zo ruw en onbehouwen klinken.

Deze tijd van het jaar leent zich daar bij uitstek voor en alle ingrediënten die nodig zijn voor sentiment zijn volop aanwezig. Het openhaard vuur, alle kerstverlichting, weinig daglicht, brandende kaarsjes, lekkere hapjes en drankjes, zijn zo maar een paar sentiment verhogende aspecten, die de neiging om te romantiseren aanwakkeren c.q. laten groeien.

Afgezien van alle “gewone” feestdagen, zou ik dit weekend 35 jaar getrouwd zijn geweest mits het allemaal zo lang had mogen duren want zo af en toe blijkt zeer nadrukkelijk, dat niets zeker is, in dit leven. Komende week vier ik echter uitbundig, als ze mee wil werken, het 15-jarig jubileum van “samen zijn” en “houden van”, met mijn eigen prinses. Welke geluksvogel kan zeggen, dat hij twee keer in zijn leven met een prinses heeft samengeleefd en wekelijks op een klein prinsje mag passen. Ik ben zo’n Lucky bastard en het kan mij echt tot tranen roeren (toch dat sentiment weer).

Inmiddels hebben we het Sinterklaasfeest met het complete gezin van mijn ouders gevierd echter voor het eerst zonder beide ouders. Eerlijk gezegd ben ik nu de oudste en zo voelt het ook! Ook met kerst dit jaar zijn we voor het eerst operationeel zonder moeder Teuna èn pa Piet. Iedereen weet dat een dergelijk moment, hem of haar een keer staat te wachten maar het blijft een vreemde gewaarwording, die ook onder de categorie sentiment valt. Ik maak er zelfs weemoed van en kan ervaringen uit vroeger dagen, veel mooier maken dan ze in werkelijkheid, ooit hadden kunnen zijn. Een rijke fantasie en een hart dat overloopt van het warme gevoel voor mensen die echt bij me horen, ongeacht of ze wel of niet meer in leven zijn.

In mijn beleving lijkt het of elk jaar die sentimentele beweging tussen mijn oren en die ritmische vreugdedans, overigens met een traan, in mijn borstkas, heftiger wordt. Ik heb me laten vertellen dat leeftijd en levenservaring, hier sterk aan bijdragen. Daar geloof ik zeker in! Daar heb ik geen Mariah Carey, Wham of Bing Crosby voor nodig, de Top 2000 volstaat met “Still loving you” van de Scorpions of “The last resort” van The Eagles.

Joe Cocker met zijn “Living in the promiseland”, kan mij tot tranen raken c.q. roeren en zo kan ik nog een illuster lijstje vullen met muziek, die iets met mij doet. Wie ooit een uitvaart bijwoonde, waar ik wat te zeggen had over de muziek, weet dat ik een kei kan zijn (dit zeg ik zelden of nooit over mijzelf) in het uitzoeken van muziek, die iets zegt over de persoon, die begraven of gecremeerd wordt.

Inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarop het lijstje met namen van “vermisten/gemisten” aanzienlijk is gegroeid. Een natuurlijk proces maar niet altijd even gemakkelijk omdat er zoveel gevoel bij komt kijken. Straks ga ik opnieuw naar de begraafplaats, naar het graf van mijn ouders. Gisteren is het bijgewerkte monument terug geplaatst en ik wil er zeker van zijn, dat het is geworden, wat is afgesproken. Gewoon ter geruststelling van mijn gevoel.

Ik hoef geen brandende lampionnen in de vorm van een hart, ik wil geen afbeelding van een brandend kaarsje op mijn Facebookpagina, ik heb geen gedenkboom of wat dan ook maar wat ik wel wil bewaren, is dat warme gevoel als ik denk aan mensen die ik mis en zeker mensen en wezens, die ik dicht bij me weet, waar ik van hou! Vier deze dagen samen, zeker met de mensen, die je nog wel hebt!

 

Woensdag 05 december 2018, 19.45 u.

Sukade? Nee sorry, sucade!

Onverwacht beland je soms in situaties, die ervoor zorgen, dat je het hoofd schudt en blijft schudden, gedurende enige tijd. Zo was ik vanavond in een lokaal eetcafé om het diner te gebruiken. Gewoon omdat ik stomweg vergeten was om eten in huis te halen. Geen commentaar, ik weet het!

Ik was al aardig onderweg met het hoofdgerecht, toen een ouder stel binnenstapte, waarvan direct merkbaar was, dat er een hete pieper, achter in de strot geparkeerd was. Niet alleen een hete pieper in de strot maar blijkbaar ook een versterker want ongeacht wat ze zeiden, het was in de hele zaak, uitstekend te verstaan. Nou is die zaak niet onoverzichtelijk groot maar uitermate knus en gezellig, en gewoonlijk voorzien van geroezemoes, van de aanwezige gasten. Vanavond bleek het oudere stel echter, luid en duidelijk aanwezig waarbij luidkeels de prijzen werden verkondigd en tevens een vergelijkend warenonderzoek werd gehouden, waar het complete etablissement van kon meegenieten. De kostprijs van de gerechten en de wijnen was leidend in deze.

Er volgde zowaar een technische verhandeling over de werking van een moderne airco, waarbij de hete aardappel niet in het woord airco te verwerken is, althans niet op papier. Haar beweringen over het apparaat waren absoluut onjuist (kan alleen maar koude lucht “maken”) en die van hem waren voor een groot deel, niet helemaal correct (nee, nee, ook warme lucht kan, want hij gaat zo van +5 naar -5???). Aansluitend werd een kritische noot geslaakt, over het 5-gangenmenu van aankomende kerst, overigens voor de andere 14 aanwezigen, duidelijk waarneembaar!

Voor wie denkt, dat er toen een vorm van rust zou intreden, moet ik melden dat er geen sprake was van rust, zelfs niet toen het voorgerecht op tafel kwam. Mevrouw wenste niet teveel omdat zij niet zo’n grote eter zou zijn en vervolgens bestelde ze een wildkwartet, waarbij ze aanmerkte, dat er bij overschot, een soort transplantatie plaats zou vinden, naar het bord van de heer in het gezelschap, waar overigens, een hertencarpaccio op zou komen te rusten. Voorafgaand aan de keuze voor het hoofdgerecht, vroeg mijnheer wat een gerecht met sucade inhield waarop mevrouw meldde, dat sucade o.a. in de oliebollen ging, het was fruit.

Ik kon het niet nalaten om mijnheer bij te staan en vertelde dat sukade inderdaad in de oliebollen en de tulband kan maar dat sucade, stoofvlees is, waar je heerlijke gerechten van kunt maken als het langere tijd heeft gesudderd. Sorry, voor mijn bemoeizucht maar zet Hyacinth en Richard dan ook niet aan een tafeltje naast mij. In dat kader, zag ik mijzelf als een soort “Onslow” aan tafel zitten en alleen de ontbrekende hemdsmouwen en mijn cap, waren de grote afwezigen, op dat moment.

Mijnheer had direct in de gaten, dat het volume van het gesprek blijkbaar goed te volgen was, buiten het bereik van de “Bouquet-residence” en zijn volume daalde onmiddellijk, echter mevrouw, had totaal niet in de gaten, dat ze wel heel erg aanwezig was of wilde dat niet in de gaten hebben. Op de één of andere wijze kreeg ik het idee, dat deze mensen niet samenwoonden c.q. getrouwd waren, door het gesprek en de wijze waarop het werd gevoerd. Zo werd mijnheer geadviseerd om zijn verjaardag vooral niet te vieren want dat had hij nog gedaan toen hij 75 werd, enige jaren geleden. Of hij wel wist wat dat zou gaan kosten? Nee, dat wist hij niet. Maar zij, wist dat evenmin en ook zij had haar 75^e verjaardag nog groots gevierd. En als je vervolgens elke 2 ½ jaar zo’n feest organiseerde, werd het toch wel erg bont, vond mevrouw.

Toen mevrouw beweerde dat de Navarrawijn uit Italië zou komen en de tinto evenzo, kreeg ik medelijden met de heer aan tafel. Deze was duidelijk gekomen om lekker te eten en het gekakel van de “kip” tegenover hem, kon hem gestolen worden. Eerlijk gezegd, had ik met hem te doen maar misschien was dat helemaal niet nodig. Ik keek nog even op de rug van mijnheer en zag zijn oren druk op en neer bewegen. Voor mij een seintje, dat het een echte man was. Laat dat mens maar kletsen, ik heb een vol bord voor mijn neus, dus is het tijd om te eten, gewoon gelijk geven en door kanen!

Heerlijk! Hallo, mag ik de rekening van u? Natuurlijk mijnheer, met een vette knipoog. Met een grote grijns op mijn gezicht ben ik vertrokken, ik heb namelijk patent op dit soort situaties. Hoogst irritant maar vaker ook hoogst vermakelijk, ongeacht of ze zich voordoen in Hardinxveld, Westerbork, Amsterdam, Haarlem, Orvelte, Kijkduin, Maastricht, och, het maakt ook helemaal niets uit, ik zou er bijna aan gaan wennen.