Dinsdag 16-05-2023

Mijn juffrouw Jannie.

Straks ga ik nog even een kaartje in de brievenbus stoppen. Niet zomaar een kaartje maar een kaartje voor de liefde van mijn leven om haar te laten weten, dat ik aan haar denk, ook als ze straks een weekje op vakantie is met een goede vriendin. Want ook na bijna 20 jaar samen, is een weekend overslaan, nog steeds zoiets als patat zonder mayo of Pipo zonder Mammaloe, voor mij in ieder geval wel maar of dat wederzijds is, weet ik niet. Als mannen hun affectie al tonen, doen ze dat sowieso op een andere manier dan vrouwen en dat houdt het ook spannend en onvoorspelbaar, alhoewel onvoorspelbaar…..?

Voorspelbaar is ze allerminst, zo hoef ik echt geen bos bloemen voor haar mee te nemen om haar te plezieren. Ook een doos lekkere chocolade kan op kritiek rekenen, vermoedelijk vanwege de calorische waarde, om vervolgens met smaak geledigd te worden. De grote gemeenschappelijke deler, is haar rust en mijn stuitergedrag. Ze zorgt voor de broodnodige compensatie en wat rust in mijn oude ribbenkast en onrustige hoofd, een kei in het relativeren van zaken, waar ik last van heb.

Natuurlijk vorm ik geen uitzondering als ik zeg dat ook bij mij de liefde door de maag gaat, duidelijk te zien, zou ik zo zeggen. Zij maakt of wij maken in de keuken heerlijke ontbijtjes, lunchen en diners om vervolgens samen te genieten van deze momenten in ons (over het algemeen) weekendhuwelijk. En niet alleen het eten wordt van genoten maar ook van alle dingen die we samen ondernemen.

Omdat we beiden al het nodige in onze rugzak hebben zitten, is onze basis best wel solide en weten we van elkaar wanneer we nodig zijn zonder dat de ander een stukje zelfstandigheid of eigen ruimte, inlevert. Weten en aanvoelen wanneer je nodig bent c.q. kan zijn, is iets wat je in die 20 jaar ontwikkelt. En misschien is juffrouw Jannie, dan niet de juiste omschrijving van mijn grote Passie maar voor mij is ze dat zeker wel. Ik heb mijzelf al vaker omschreven met zekere Guust Flater-capaciteiten en “mijn juffrouw Jannie” weet wanneer zij er moet zijn.

Ook bij ons rijst wel eens de vraag, hoe lang we dit nog vol kunnen houden, deze “lange” afstands-liefde maar voorlopig is dat niet aan de orde. Oké, we besluiten in verband met een vermoeiende of drukke week, vaker om op zaterdag naar elkaar te gaan in plaats van vrijdagavond. Dit zijn beslissingen op basis van wijsheid en kennis van jezelf. Vermoeidheid en bijgaand concentratieverlies, zijn slechte raadgevers in het drukke verkeer op vrijdag en de tijden dat we die signalen negeerden, liggen achter ons. Verliefd en onbezonnen heb ik het wel eens genoemd.

Nee, mijn juffrouw Jannie is mijn geweten als ik domme dingen doe of wil gaan doen. Of ik zo iemand naast mij verdien? Vermoedelijk wel want blijven als ze dat niet wil, doet ze echt niet, daar kan ze heel resoluut in zijn. De komende tijd is voor mij dan ook anders dan anders met haar korte vakantie, het Hello-festival en het Rode Maan festival. Maar hé, ze is wel mijn anker en voor mij een boegbeeld, dat liefde en genegenheid bied.

Ik heb al beloofd, dat ik ga proberen om geen domme dingen te doen en dat ik me zal gedragen althans, ik ga mijn best doen. En daarna? Nou dan gaan we gewoon samen weer op vakantie, quality-time pakken en van elkaar genieten. Deze keer voor het eerst sinds lang zonder Boaz maar evengoed heb ik er een rotsvast vertrouwen in , dat het helemaal voor elkaar komt.

Juffrouw Jannie…..? Groetjes van jouw Guust! xxx

 

Maandag 15-05-2023, 12.30 u.

Een heerlijk weekend.

Afgelopen weekend, was met recht een “oma en opa-weekend”. Vrijdagavond waren oma en opa uitgeteld van de voorliggende week. Oma had gewoon keihard gewerkt want de gemeente 020 kan echt niet draaien zonder hulp van buitenaf want kom bij mij niet kletsen over de “rust-roest-naam” die ambtenaren hebben. Oma zit vaker in het weekend nog “even” wat zaken door te nemen c.q. bij te werken, in haar eigen tijd! Opa liep al een week rond in standje “zeehond” en dat vreet de laatste restjes energie met een grove grijns uit je bast.

Met de wetenschap dat zaterdagmorgen 2 kleine terroristen zouden arriveren, besloten we dus maar tijdig naar bed te gaan na 1 slaapmutsjes. Je kunt maar beter voorbereid zijn  als de kleine kapitein en zijn trawant kleine tuttebel (ook wel bekend onder de namen Guus en Saar) komen. Als deze Bonnie en Clyde binnen zijn, kunnen de meest onverwachte zaken passeren en daar moet je jezelf fysiek voor prepareren en daarom dus, op tijd naar bed.

Deel 1 van het weekend hebben we met een dikke voldoende overleefd, dus daaraan kon het niet liggen als we gesloopt zouden zijn. Een goed ontbijt, een bakkie en vervolgens de voorbereidingen op de komst van ons koningskoppel. Precies op tijd waren we er klaar voor toen de invasie een aanvang nam en het “geweld” losbarstte.

Na wat appeltaart en later een door oma verzorgde lunch, werd het tijd om te gaan bewegen want het was schitterend weer. Je blijft tenslotte niet binnen zitten met 2 wildebrassen als buiten de zon schijnt en de temperatuur boven de 20 C° is gestegen. Oma had bedacht dat we best naar Sliedrecht konden gaan, voor een bezoek aan de kinderboerderij en dat bleek een goede bingo. Zon, zand en veel water met links en rechts een hele bende speeltoestellen.

Valkuilen, watervallen en huttenbouw vormden de hoofdmoot van de activiteiten van de jeugd. Toen opa even later met een stuiterend lage bloedsuiker zat, bleek er nog geen bekertje water verkrijgbaar in de hele kinderboerderij. De reden dat ik mijn lief zo lief, ligt o.a. in het feit dat ze direct in oplossingen denkt en handelt. De kantine van korfbalvereniging Merwede werd aangedaan voor het nodige eten en drinken en niet alleen voor opa.

Oma en opa zijn niet helemaal meer ingericht op het op pad gaan met jongelui, dus een handdoek, droge kleding, eten en drinken, waren niet voorradig. Met name de 1^e twee zaken bleken eigenlijk een noodzakelijk kwaad maar waar materiaal ontbrak, hebben oma en opa een overdosis aan inventiviteit in huis en dat is best handig.

Na een snelle opfrisbeurt bleek de voorkeur uit te gaan naar een eettent waarvan ik de naam niet zal noemen omdat het de Mac is terwijl ik alles in huis had om een hele bende pannenkoeken te bakken. Niet zo teleurstellend gezien het energielevel van opa! Ieder nadeel hep z’n voordeel, zullen we maar zeggen. Daarnaast had ik nog een klusje want de jeugd was natuurlijk erg rap door de schone kleding heen en het is mijn eer te na om ze naar huis te brengen met zand, modder, smoothie en ijs op hun kleding. Het werd dus een “songfestival-wasje”, gedroogd tijdens de puntentelling.

De kleine kapitein sneed zichzelf, figuurlijk, nog in de vingers toen hij keurig meldde bij het personeel dat er een ander kindje in het speelparadijsje had geplast. Hij had er niet op gerekend, dat de boel direct gesloten zou worden derhalve hebben we hem geprezen met zijn volwassen actie, om het leed een beetje te verzachten.

Aangezien de papa van de 2 kleine apen op zondagmorgen moest voetballen, hebben we Guus en Saar daar herenigd met mams en paps. Oma en opa hadden nu nog een uurtje of wat om te relaxen en we besloten om naar de boot te gaan. Een beetje relaxen in de zon en een vloeibare versnapering, zouden de broodnodige rust brengen, hadden we zelf bedacht.

Na het 1^e drankje en een half uurtje in de zon, werd het erg stil in de boot tot het voorstel kwam om in de roef effe een uiltje te knappen. Op het moment dat Gorinchem dacht terug te zijn in 1810, vanwege de rommelende kanonschoten, door de Fransen gelost, heb ik oma maar wakker gemaakt met het verzoek de beschietingen te staken. Nog een drankje en een portie bitterballen verder, zijn we huiswaarts gegaan met een tevreden glimlach.

De avond werd vanwege het kampioenschap van opa z’n cluppie nog mooier en ook vandaag bleek vroeg naar bed, de beste optie en zo geschiedde…..

 

Dinsdag, 2 mei 2023, 11.40 u.

 

Kleine kapitein, grote kapitein en oudste kapitein.

 

Het heeft even geduurd maar eindelijk is het zover. We hebben een kleine kapitein, een grote kapitein en een oudste kapitein in de familie. Over de overleden kapitein, pa Piet, gaan we het niet hebben, die is al in zijn thuishaven aangekomen met zijn meest trouwe opvarende, moeder Teuna.

Nee, vandaag hebben we het weer eens over het hier en nu. Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan en ik hoop daar nog jaren in gezondheid van te kunnen genieten.

Gisteren was de kleine kapitein weer eens een dag bij opa en we hebben ons prima vermaakt. Na een uitgebreid ontbijt want eten gaat hem prima af, zijn we naar zijn voetbalclub gegaan omdat maandag de vaste dag is, dat opa Jan daar wat vrijwilligerswerk doet. Onder het motto “jong geleerd is oud gedaan”, heb ik Guus meegenomen. Vuil prikken is de meest belangrijke taak en de grootste ergernis van de kleine kapitein, was ongeveer gelijk aan die van de oudste kapitein, kauwgom en peuken in het kunstgras om nog maar niet te spreken van glasscherven.

Na 3 kwartier was de goesting om vuil te prikken verdwenen bij mijn maatje en met een bal verdween hij naar het grote doel om zijn afvuurmechanisme te perfectioneren. Op zeker moment moest opa Jan aantreden om de keeperskwaliteiten op de proef te stellen. Binnen de kortste keren leek het of er van alles afscheurde c.q. af zou scheuren, dus heeft opa het bijltje er maar bij neer gegooid, het werd tenslotte tijd voor de lunch.

In de koekenpan gebakken boterhammen met kaas, vonden hun weg bij de kleine liefhebber en omdat het buiten regende, besloot opa niet met Guus naar de jachthaven te gaan maar gewoon de tv aan te zetten. Na een hele ochtend in de buitenlucht, verstopte mijn oudste oogappeltje zich onder een fleecedeken met wat kussens om zich heen.

De slaapluizen prikten “nijdig” toen hij opschrok van mijn stem. Er moesten nl echt nog wat boodschappen gehaald worden. Zijn ogen begonnen te glinsteren en hij bedacht zich, dat ik mijn boodschappen maar bij “mijnheer Hoogvliet” moest gaan kopen. Daar worden voetbalplaatjes van Feyenoord verstrekt bij de boodschappen mits je maar voldoende gekocht hebt. De kleine kapitein wist echter niet dat de oudste kapitein al plaatjes heeft en een album om ze in te plakken. Dat hield ik ook nog even voor me.

Voor we vertrokken pakte Guus ook nog zijn rugzak (met voetbal) mee, dan konden we namelijk nog even voetballen in de voetbalkooi als we terugkwamen. Zogezegd, zo gedaan! Opnieuw kregen opa zijn spieren het zwaar te verduren maar ook hier was “mission accomplished” een feit. Het volgende vinkje op de to-do-list van opa kon worden aangetekend.

De kleine kapitein had aangegeven, dat hij zeker de keeper van Feyenoord moest hebben. Het antwoord op de vraag, wie dat dan wel is, moest hij schuldig blijven maar sommige opa’s kunnen antwoord geven op vragen, die te moeilijk zijn als je pas 7 jaar bent. Bij thuiskomst kwam het aapje uit opa zijn mouw, het album kwam op tafel en er kon “geplakt” worden. Of het zo moest zijn, bleek in het eerste zakje plaatjes ook de bewuste keeper van Guus te zitten, hij was de keeper te rijk….of is het de koning te rijk?

Het kijken bij de boot van de oudste kapitein, vond de kleine kapitein, veel minder belangrijk en dat hebben we dus maar even uitgesteld. Opa gaat zelf de komende tijd, nog genoeg tijd doorbrengen op zijn scheepje en als de tijd rijp is (of het weer echt lekker) gaan we aan yachting doen zoals miss Hyacinth Bucket (spreek uit “Bouquet”) ooit zei.