Woensdag 06-06-2018, 12.20 u.
D-day again.
Opnieuw is D-day
aangebroken en mensen die mij kennen, weten dat ik dan de geboortedag van mijn
moeder bedoel. Mijn moeder, die ik zo kon bekritiseren omdat ze iedereen te
vriend wilde houden, niemand boos wilde maken en daarom bij kritiek, in het defensief
kroop.
Ze zou vandaag
80 jaar oud geworden zijn maar het mocht niet zo wezen. Het kleine wijffie, die
kunstenaar was in het manoeuvreren tussen allerlei tere zieltjes en boze ogen. Vaker
door naaste familie aangeduid als “die snotneus” omdat ze een nakomertje was.
Ze was echter
een nakomertje met een zwaar beladen en triest verleden, wat altijd verzwegen
is, een verleden wat haar monddood heeft gemaakt op momenten dat iemand anders
opstaat en van leer trekt.
Eind jaren ’40 en
begin jaren ’50 van de vorige eeuw, werden zaken als seksueel misbruik
verzwegen en er werd gedaan of het nooit was gebeurd. Daarnaast werd door het
verzwijgen van het leed, ook direct de indruk gewekt, dat het slachtoffer er
zelf wel om gevraagd zou hebben.
Gelukkig heb ik van
een getuige gehoord (ja echt, een getuige) dat ze haar broer Teun smeekte om
haar met rust te laten. Haar smeekbeden werden genegeerd, zoals mijn moeder wel
vaker genegeerd werd want ze wisten het allemaal. Haar broers, haar zus en haar
moeder echter iedereen was opgedragen om te zwijgen want als vader het te weten
zou komen, brak de spreekwoordelijke pleuris, vast uit. Vader was namelijk
licht ontvlambaar en men vreesde zijn toorn. Het heeft haar getekend voor de
rest van haar leven en de laatste jaren heeft mijn vader verteld wat het met
haar, met hem en hun relatie heeft gedaan. Ook hij is getekend door het
zwijgen.
Aangezien ook
Marion, op haar 7e, was misbruikt door een onbekende, had ik beeld
bij de littekens die misbruikslachtoffers dragen. Zelfs daar werd het
doodgezwegen, waar hulp op zijn plaats zou zijn geweest. Bij mijn moeder ging
het echter niet om een onbekende maar om haar eigen broer, die zijn schuld probeerde
af te kopen, toen ze jonger was, met cadeaus. Later bekeerde hij zich en was er
geen kerk goed genoeg maar werd er thuis “gekerkt”. Als je ouder wordt, zal de
schuld mogelijk toch zijn tol gaan eisen en doe je er dus alles aan, om maar
niet te branden, in de door jezelf bedachte hel.
Al die tijd
bleef deze broer Teun, bij ons thuis komen op verjaardagsvisite of gewoon om
een bakkie te doen met mijn ouders. Waar haalde de smeerlap het gore lef
vandaan! Pa had de instructie van Ma begrepen en hield zijn mond omdat Ma dit
ingeprent had gekregen vanaf het eerste moment dat de verkrachtingen
plaatsvonden. Zelfs toen de opa waarvoor gezwegen werd allang was overleden,
hield iedereen zijn mond terwijl deze broer links en rechts ook nog eens, buitenechtelijke
kinderen had verwekt.
Ook ik heb te
lang gezwegen over deze walgelijke materie maar het is ook gelijk de reden, dat
ik deze dag al een aantal jaren D-day noem! Mijn moeder verdient het om recht
gedaan te worden, ongeacht wat de gevolgen zijn voor mij als “klokkenluider”.
Ik ben gelovig
op mijn manier en ik hoop tot in het diepst van mijn hart, dat Ma op de eeuwige
jachtvelden rustig een peukie doet, met een jonge borrel ernaast, zonder
gehinderd te worden door een misbruikte geest, ziel en/of lijf. Hopelijk heeft
ze de rust kunnen vinden, die ze zo verdiende. Ik zou haar zo graag zeggen: “Ma,
je hebt het goed gedaan!”.
Soms moet je
ouder worden om ooit geuite kritiek te nuanceren, zodra je de reden kent. Dat
mensen zijn, zoals ze zijn, vanwege een hele plausibele reden. Ma proficiat.
