Dinsdag 18-02-2025, 11.00 u.

Het kan vriezen en het kan dooien.

Dit vind ik nou heerlijk weer! Een strak blauwe lucht, een paar graden vorst en vrijwel windstil. En niet alleen de wind is stil, hier midden in het bos. Maar ook alle geluiden van scheurende auto’s, motorfietsen en ander gemotoriseerd ongeregeld, vallen weg evenals vuurwerk afstekende jeugd of klossend volk op de galerij.

In de vrij omvangrijke tuin ligt een vijver en je begrijpt, dat onder deze omstandigheden over de vijver gewandeld kan worden….denk ik. Gisteren snuffelde Beppie, voorzichtig aan het ijs om er vervolgens 1 poot op te zetten. Ze keek me aan en vroeg of het verantwoord was om te schaatsen. Ik moest even nadenken en zei vervolgens: ”It ken nèt…”. Zwaar teleurgesteld is ze mee het bos in gegaan, waar ze liet merken, dat ze er schijt aan had.

Bep heeft het sowieso erg druk want ze denkt dat het hele bos, van haar is en dat ze dat bos luidkeels moet bewaken. Iedereen die het lef heeft om in een straal van 200 meter rond het huis te komen, zal weten dat Bep hier met strakke hand regeert. Eigenlijk mag je pas langs, als je door de ballotage heen komt maar eenmaal binnen blijkt dat een wassen neus omdat Bep gewoon een enorme kroelkut is, die hunkert naar aandacht en affectie..

Inmiddels weet ze dat het weinig zinvol is om mij of mijn aandacht te claimen en die duidelijkheid geeft een stukje rust voor haar en voor mij. Na het avondeten, weet ze dat ik na het opruimen in de keuken naar de woonkamer ga, om daar op de bank te crashen. Natuurlijk crasht Bep mee en gezamenlijk kijken we dan naar spannende voetbalwedstrijden want de “Idita-rod” in Alaska, vond ze niet echt interessant, al die blaffende honden…

 

Zaterdag 15-02-2025, 11.40 u.

Ik ben vannacht “vreemd gegaan”….

Ook ik heb mijn zwakke momenten, echt waar! Het begon gisteren overdag al een beetje met stiekem aandacht vragen, een duwtje hier, een duwtje daar en smachtende blikken. Vooral dat laatste!

Gisteravond op de bank tijdens de NK afstanden op de schaats en het voetballen. Ik zap nogal eens voor wat variatie in mijn kijk-gedrag. Plotseling een hoofd op mijn schoot en even later warme adem in mijn hals en nek. Op mijn leeftijd gebeurt dat iets minder dan 20 jaar geleden en ik was dus enigszins verrast, aangenaam verrast. Dat hebben overigens de meeste mannen als ze een overdosis aandacht krijgen.

Op zeker moment was ik dat gefriemel op de bank en voor de tv helemaal zat en ik meldde dat ik naar de zwevende hemel zou gaan. Nog voor ik dit oude, geteisterde lichaam zo ver had om te gaan liggen, was ze mijn plaats al aan het voorverwarmen en leek niet van plan om plaats te maken. Tsss waar is dat respect voor ouderen gebleven?

Na het uitschakelen van het licht en het inschakelen van mijn apneuapparaat, voelde ik tegen mijn zij wat gefriemel en onrustig “gedraai” maar toen dat ophield straalde de friemelaarster, een serieuze, aangename warmte uit, die mij best beviel.

Ik moet heel eerlijk toegeven, dat de friemelende dame ’s nachts niet snurkt, geen koude voeten heeft en evenmin een koude kont. Derhalve heb ik buiten een korte stop halverwege de nacht, geslapen als een os, tussen 23.00 en 08.00 uur. De dame heb ik uiteraard nog even gestreeld na het ontwaken, als dank voor het warmhouden en “op mij passen” gedurende de afgelopen nacht. Ze duwde haar neus nog even in mijn hals en slaakte een putdiepe zucht als teken, dat ze begreep, dat het hier moest eindigen.

Na een kwieke sprong uit de sponde en een opknapbeurt, heb ik me aangekleed en dacht nog even, dat zij zou blijven liggen maar niets was minder waar. Grote ogen keken me aan en de bijbehorende jongedame sprong nog kwieker uit bed dan deze oude baas. Na het ontbijt samen, vond ze het toch tijd worden en liep richting de deur. Ze keek nog even achterom en staarde me opnieuw met grote, trouwe ogen aan om vervolgens op de deurmat te gaan zitten.

Er restte mij niets anders dan haar halsband om doen en met haar te gaan wandelen voor alle noodzakelijke zaken waar een hond voor naar buiten moet….

Fijn weekend!

 

Woensdag 12-02-2025, 06.30 u.

Het is al laat toch?

Eigenlijk is het gewoon veel te vroeg, maar de titel van deze song van Racoon, kwam spontaan in me op, toen ik even nadacht over het huidige tijdstip.

Soms moet ik even een dag rustig aan doen omdat ik (voor mijn doen) drukke dagen heb gehad of als ik voel dat er wat onder de leden zit. Luisteren naar je lichaam noemen ze dat. Tijdenlang ben ik daar niet zo goed, ja zelfs erg slecht in geweest. De laatste jaren ga ik, noodgedwongen weliswaar, beter luisteren naar mijn lichaam, om instortingsgevaar te voorkomen. Niet dat ik daar even succesvol in ben want de ware aard verloochent zich nu eenmaal niet, maar ik doe mijn best.

Afgelopen weekend begon een naar kuchje zich te etaleren maar dat schreef ik af op de zilte zeelucht in de omgeving van Haarlem/Bloemendaal. Uit voorzorg ga ik dan op tijd naar bed, drink geen biertjes en probeer mijn stuitergedrag onder controle te houden. Dat lijkt op dit moment te werken maar het gevolg is wel, dat ik ook ongelooflijk vroeg wakker ben voor een afgekeurde ambtenaar.

De wekker wees 05.19 uur toen ik voor de 2^e keer aandrang voelde en meestal kruip ik daarna weer onder de klamme lappen en ronk nog even voort, in een luidruchtig ritme. Deze keer viel er weinig meer te ronken want de slaap leek gewoon op, althans voor dit moment. Vanavond na het eten op de bank, word ik weer overvallen door dat kreng en weet ik niet, hoe ik mijn luiken open moet houden. Dan mis ik de helft van “Drain the oceans” of “The curse of Oak island”. Inmiddels ben ik gestopt met steeds een half minuutje terug te spoelen, dat is namelijk compleet zinloos als je daarna weer instort voor een volgend half minuutje en alle afleveringen worden tot in den treure herhaald, dus who care’s?

Vanmorgen ben ik nog wel teruggegaan naar bed maar na een kwartiertje heb ik de moed maar opgegeven en ben opgestaan. Een behoorlijk deel van werkend Nederland is dan ook al uit bed en dat is een schrale troost. En omdat ik weet dat de jonge kapitein, vaak al rond een uur of 6 achter zijn bureau zit, voel ik me ook solidair met mijn nageslacht.

Met de kachel aan wordt het vandaag dan ook een vorm van overleven met instortmomenten. Vanavond ga ik op pad en dan is het “instortleed” geleden, dat is wat gezelliger ook als je ergens aan tafel zit. Het is best vroeg toch, wat doe ik hier nu nog? Fijne dag!

 

Dinsdag 11-02-2025, 13.20 u.

Bep! Ik ben bijna onderweg.

Wazdanou, denk je mogelijk, maar geef me een kans om het uit te leggen. Ik ga namelijk niet vreemd, ik heb geen nieuwe liefde (nou ja…..) maar ik ga gewoon oppassen. Ruim een week met “werkvakantie” naar één van de mooie streken, die ons kikkerlandje rijk is. Als het weer meewerkt, mag je het zelfs schitterend noemen, maar dat doe ik bij meer streken als ze in de zon baden.

In de Bert Visscher-stijl hoor ik jullie schreeuwen: “Vertel, vertel, vertel!” en in Harrie Jekkers-stijl roep ik terug: “Rustàggg!”. Geef me even tijd om dit nieuws netjes te brengen. Soms heb ik echt heel even nodig om in de flow te komen en de juiste woorden te zoeken.

Het zal duidelijk zijn dat Bep, Beppie voor intimi, een “zij” is en het is voor de carnavalsgangers onder ons, niet Beppie Kraft, zoek maar eens op joetjoep als je twijfelt aan mijn woorden. Beppie is een staffy en knap eigenwijs, eigenzinnig en vasthoudend. Alle vrouwelijke kwaliteiten zijn dus in positieve zin en in voldoende mate aanwezig. Aan mij de schone taak om dat in goede banen te geleiden.

Aangezien Bep en ik elkaar al eerder hebben leren kennen, heb ik wel vertrouwen in een goede afloop en daarnaast is een week te overzien. Mijn grote Passie vindt het al moeilijk om het zo lang met mij vol te houden, dus misschien wordt Bep mij ook snel zat. Wat ik wel weet, is dat honden best gevoelig kunnen zijn voor een grote dosis TLC en daar heb ik ruim 110 kilo van in huis. Negeren zal ze, net als andere honden en ikzelf, vreselijk vinden, dus we gaan voor de gezelligheid, nietwaar Bep?

Voor het eerst in 2 ½  jaar, zorg ik weer voor een hond. Een hond met heel veel karakter en ik hou daar wel van. En mochten jullie mij missen, kom eens naar de omgeving van Almelo want het licht is rood of het licht is groen, in Almelo (en omgeving) is altijd wat te doen. Sorry mijnheer Finkers, vergeef mij deze dichterlijke, gepikte, creativiteit c.q. vrijheid.

 

Zondag 02-02-2025, 08.15 u.

Some bloody Sunday….

Het is zondagmorgen half zes en een man van 63, doet wat de meeste mannen van 63 ’s nachts moeten doen. Maar…..ik doe het zo geluidloos mogelijk, dus geen geklater in de pot, niet “luidkeels” roggelen, geen luide scheten maar serene stilte, zoals dat hoort op zondagmorgen op een dergelijk tijdstip.

Op de terugweg naar mijn bed meen ik heel even een geluid te horen wat zou kunnen duiden op een wakkere kleine tuttebel maar als ik in bed ingespannen luister naar helemaal niets, moet ik concluderen, dat de jeugd nog onder zeil is. Ik niet!

Om een zeker slaapritme aan te houden zijn  er op beide kamertjes, schapen geïnstalleerd. Deze schapen openen de ogen en verkleuren (groen) als het tijd wordt om uit bed te mogen stappen en oude mannetjes aan te vallen (in hun slaap). Hier was ik op bedacht dus liep zo’n anderhalf uur voor die krengen groen zouden kleuren, al in de kamer op kousenvoeten.

Om half zeven verscheen er een witte krullenbol door de kamerdeur met de mededeling, dat ze ook al wakker was. Hiermee aangevend, dat ik wakker zou zijn! Nou Saar, daar heb ik altijd wel effe voor nodig, moet ik toegeven. Op de vraag of ze aan mocht kleden, heb ik laten weten dat ze lekker haar sokken aan moest doen en haar pyjama aan kon houden. Zo gezegd, zo gedaan.

Terug in de kamer, liet ze me weten, dat ze me best stoer vond. Een gevoel van een ego dat tot het uiterste werd gestreeld en ik begon voorzichtig te lachen en vroeg waarom dat zo was. Nou, zei Saar, oma Pascale is er niet en jij hebt toch gezegd: “Laat maar komen!”. Stilte, nog meer glimlach, een nog groter ego en helemaal warm van binnen. “Ik vind het heel lief, dat je dat zegt Saar, dankjewel…” en veel meer kon ik niet uitbrengen. Het kost me nl enorm veel energie, die er vaker nauwelijks is.

Je kunt zondagochtend om half zeven best aangenaam wakker worden, moet ik bekennen. Vervolgens komt de kleine kapitein ook binnenstappen en fluistert, dat ook hij wakker is. “Praat maar gewoon Guus, we zijn nu allemaal wakker, dus fluisteren hoeft niet meer.” :vertel ik hem met een knipoog.

Zodoende waren we alle drie ruim voor het verkleuren van de schaapjes wakker en dan is het net een nestje jonge spreeuwen. Mond open en schreeuwen om voer. Om 7 uur was de trek van een zodanige omvang, dat het rekken van tijd gevaarlijk begon te worden.

Met de nodige assistentie in de keuken werden de chocoladecroissants en kaascroissants oven klaar gemaakt. Bij een voetbalwedstrijd hoort voetbal commentaar maar bij het bakken van croissants, hoort beduidend ander commentaar. Je wil niet weten wat voor taal er uit zo’n klein, onschuldig ogend mondje komt tijdens de bereiding van een handvol croissants.

Saar je hebt het mes, om ze los te snijden, op z’n kop, de snijkant zit nu boven. Ja duhu opa, ik doe dit ook nog maar pas. Niet aan je mes likken Saar! Ja, ik begin dit nog maar net te leren hoor. Niet te veel corrigeren maar sturen, heb ik vanmorgen vroeg geleerd. Dan loop je het minste kans op repliek en op je nummer gezet worden.

Het ontbijt was vanochtend vroeg klaar, een fijne zondag gewenst!