Maandag 23-09-2024, 10.10 u.

Opfleuren.

 Zoals gebruikelijk, nam ik vanmorgen na het opstaan, een bakkie thee bij mijn bammetjes. Een vast ritueel voordat de koffie op tafel komt.

Thuis heb ik thee van een goedkoper merk maar mijn lief stelt wat hogere eisen aan haar “koppie thee”. Met regelmaat staar ik bij haar, naar de kreten, die mijnheer of mevrouw Pickwick op de labels zet. Vaker haal ik mijn neus op voor de vragen, die gesteld worden maar zo af en toe, komt er een glimlach op mijn gezicht omdat ik onmiddellijk een flashback of een actieve (jawel mijnheer Rutte) herinnering krijg.

Toen de kleine kapitein wat kleiner was, bracht hij vaak die glimlach op mijn tronie, bij vragen, die de familie Pickwick de wereld in stuurde. Guus was toen nog jonger en heerlijk onbevangen. Die onbevangenheid gaat er helaas wat af en hij kan knap serieus de wereld inkijken waarbij je zijn hersens kunt horen kraken.

Mijn kleine tuttebel echter, is nog steeds een onbevangen spring in ’t veld, die geen blad voor haar mond neemt en (net als haar broer) bijzonder adrem kan reageren. Zij bezorgde mij vanmorgen de glimlach, bij het lezen van het theelabel waarop te lezen was: “Wie weet jou altijd op te fleuren?”.

Mijn humeur kan nog zo slecht zijn maar als Saar binnenkomt, komt de zon binnen. Uiteraard heeft ze ook haar buien maarrrr…..daar heb ik geen actieve herinneringen aan. Ze straalt iets uit, wat je hart een stuk hoger in je borstkas brengt. Alles wordt dan naar boven geschoven, dus ook je mondhoeken en de glimlach is compleet.

De dagen dat haar grote broer vanuit zijn kleine hartje riep, dat ik de héééle liefste van de héééle wereld was om vervolgens ik hou van jou te fluisteren, zijn denk ik wel voorbij. Dat doe je niet (meer) als je 9 jaar oud bent maar deze opa zal het echt nooit vergeten. Saar daarentegen, flapt alles eruit zoals het in haar opkomt en daar hou ik wel van. De intimiteit van haar broer, heb ik helaas moeten missen door de nare Covid-pandemie, maar dat kan ik niet veranderen. Wel kan ik genieten van het moment als ze bij mijn binnenkomst, luidkeels “Opaaaah” brult, dus dat doe ik ook. Ieder moment is er één, verzamel die momenten en maak er een boek van in je hart!

De familie Pickwick zorgde er vanmorgen, niet voor de 1^e keer voor, dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen, door de gedachte aan de twee belangrijkste kleine mensjes in mijn leven. Nog een 2^e bakkie doen…?

 

Donderdag, 05-09-2024, 12.40 u.

Soms zit het mee….

Waarschijnlijk herkennen de meesten dit wel. Perioden dat het niet echt meezit en de perioden, dat het niet tegen lijkt te kunnen zitten. Dat laatste is bij mij niet helemaal van toepassing maar dat heeft gewoon te maken met de (verregaande) staat van ontbinding waarin dit lijf verkeert. Enigszins gechargeerd uiteraard maar voor mij voelt het vaker zo en ik heb van een wijs man geleerd, dat je een andermans gevoel niet mag miskennen, overigens zonder het met hem/haar eens te zijn. Amen.

Zo’n anderhalf jaar terug was het me teveel en ben ik maar eens naar de huisarts gegaan met de klachten, die me al zo’n jaar of 15 knap dwars zitten. Van de huisarts naar de longarts, naar de KNO-arts, naar de diabetoloog, naar de neuroloog, de cardioloog, een horde woeste, gespecialiseerde verpleegkundigen en de hartchirurg. Iedereen deed zijn of haar best om  deze opa, op weg te helpen. Longrevalidatie werd gevolgd, dus 2 maal per week naar het heilige der heiligen, aan de Banneweg in Gorinchem, naast de andere bezoeken aan deze poel van jolijt, die meestal ziekenhuis wordt genoemd. Meestal op de fiets, ik heb nu eenmaal geen aandelen in de parkeergarage bij het ziekenhuis in Gorinchem en ca. € 10,= parkeergeld per week, vind ik te gortig.

Uiteindelijk bedacht de cardioloog als laatste, dat er maar een catheterisatie moest plaatsvinden. Niet dat ze wat zouden vinden maar dan was aan het verzoek van de aanvragend longarts in ieder geval voldaan.

Bijna goed want bij de catheterisatie meldde de uitvoerend arts, dat er sprake was van 3-vatslijden en dat er geopereerd moest worden om het tikkertje te herstellen. Dus (tegen de zin van de cardioloog) naar het ziekenhuis in Nieuwegein. Jawel, hetzelfde ziekenhuis waar later de parkeergarage in elkaar lazerde. Overigens ontken ik alles….

In Nieuwegein bezocht ik een serieuze hartchirurg, die mij volgens alles zou gaan opereren. Gelukkig ging deze man niet over 1 nacht ijs en liet een 2^e onderzoek c.q. catheterisatie doen, hij wilde het lichaam van deze opa, veel liever niet open peuteren, gezien de slechte staat waarin het verkeert.  Ik vind dat hij gelijk had!

Tijdens dat laatste onderzoek werd er meteen gedotterd en een stent geplaatst. Liggend op de onderzoekstafel, vroeg ik of het mogelijk was, dat ik op dat moment al voelde, dat ik meer lucht had. Toen de beste man dat bevestigde, voelde ik me de koning te rijk. Binnen een week na de behandeling liep ik nl al 4½ km door het dorp ipv 450 meter met veel moeite.

Helaas was de vreugde van korte duur want half februari, maakte ik een salto met de fiets, zonder daarvoor geoefend te hebben. Gevolg, gekneusde ribben, hersenschudding en heel veel blauwe plekken en zwellingen mede door het gebruik van de grote hoeveelheid bloedverdunners. 

Op het moment dat ik daarvan wat opknapte, eind april, kreeg ik serieus griep en ondanks de negatieve testen, verloor ik smaak en geur, rara pliesiepet? Ook dat herstelde langzaam maar wat niet herstelde was de “oude” benauwdheid, die na mijn val terug was gekomen.

De afgelopen weken, werd het oude lijf steeds opstandiger zonder aanwijsbare redenen, buiten een overdosis stress, die ik van nature mee mag dragen. Er zijn meer ADHD’ers en PTSS’ers, die daar last van hebben, dus ook dat is niet nieuw.

Afgelopen weekend besloot ik de mooie stad Haarlem met mijn komst te vereren om bij mijn lief, troost en afleiding te zoeken, ik was er, populair gezegd, een beetje klaar mee. Na een gezellige familiedag met heel veel gezelligheid en lekkere eten, ging ik voldaan naar huis. Als quizmaster had ik samen met mijn lieftallige assistente, een leuke pubquiz gemaakt en gedraaid en iedereen was positief, dat heb je zo af en toe dan toch nodig als er van alles tegen lijkt te zitten.

Compleet versleten, ik wil alles nl perfect hebben, ook als het lijf medewerking weigert, maar voldaan, onder de klamme lappen gedoken, voor de broodnodige rust. Eenmaal op leeftijd hebben meer mannen ’s nachts last van het fenomeen, dat ze wakker worden omdat hun blaas vol is, ook ik. Toen ik rond 3 uur de trap af liep, besloot mijn lijf, tegen mijn wil vliegles te nemen. Toegegeven, vliegen is best makkelijk maar landen met veel te veel “massa”, is desastreus. Zo ook voor mij!

Opnieuw mijn kop laten stuiteren, dit keer op een trede van de trap en mijn ribben gekraakt. Op zijn Engels, ziet alles er inmiddels weer “black and blue” uit maar zelfs die aanblik went op den duur, behalve de beperkte bewegingen, daar word ik pislink van.

Mochten er mensen zijn, die denken, dat ze me toch ondanks alle klachten cq klagerij, tegenkomen in de lokale taveernes en restaurants, moet ik toegeven, dat het klopt. Af en toe moet ik uitgelaten worden anders word ik knettergek tussen de muren van m’n flat, die veel te klein is voor mijn ego. Maar soms werkt het samenzijn met mensen, veel beter tegen een slecht humeur, dan een pilletje. Echt waar!