Woensdag 10-11-2021, in de avond.

Ik wil niet!

Soms lijken dingen weinig te veranderen. De kleine kapitein kon een aantal jaren geleden, in gedachten verzonken, ademloos naar Bumba en Het Zandkasteel kijken. Nu komt mijn kleine tuttebel de kamer inlopen en kijkt naar de ingeschakelde laptop en commandeert: “Die, Bumba!”. Hoezo, ik duld geen tegenspraak? Saar neemt niet eens de moeite om de twee middelste vingers van haar linkerhand, uit haar mond te halen.

Als ze al 20 minuten aandachtig de bewegingen op het scherm volgt en uitsluitend bevelen strooit voor het volgende verhaal of het “skippen” van reclameboodschappen, vraag ik voorzichtig of ze een koekje lust. Ik zie een bos spierwitte krullen, enthousiast op en neer bewegingen en vraag heel gewaagd: “Wat zeg je?”. Verstoord kijkt Saar om en grote blauwe kijkers, prikken enigszins geagiteerd in mijn richting. “Ja opa” klinkt het zacht en soppig want die vingers blijven echt in haar mond.

Het koekje verdwijnt op het moment dat het voor haar staat, zonder de blikken van het scherm te halen. Dat arme koekje werd genuttigd zonder enige vorm van mededogen maar het gekraak van een koekje tussen malend melktandjes, laat blijken dat het smaakt. Dat is mooi want dan hoef  ik daar niet naar te informeren en kan ik dus ook geen verstoorde blikken in mijn richting krijgen.

Op het moment dat de voordeurbel rinkelt, lijkt ze gestoken te worden. “Mijn mama!” roept ze luidkeels en vliegt van de stoel af. Nou is teleurstelling een groot woord maar het enthousiasme was getemperd toen ze zag dat niet mama maar papa binnenstapte om haar te halen. Door omstandigheden hadden we haar spijkerbroek en romper moeten vervangen en mevrouw had te kennen gegeven dat de “Barcelona-onesie”, die in het kamertje hing, haar wel beviel. Bij binnenkomst werd aan papa duidelijk gemaakt dat die mee moest. Blijkbaar beviel die “fleece-verpakking” haar wel.

De kleine kapitein kon redelijk standvastig zijn maar was met de juiste argumenten nog wel eens op andere gedachten te brengen. Helaas mijn kleine tuttebel kan echt onvermurwbaar zijn en toen de jongedame naar huis ging, lag ze boos schreeuwend op de deurmat. Haar jas mocht niet dicht hoezeer papa ook zijn best deed en zelfs boos op haar werd. Daar had ze geen boodschap aan, los die knopen. Achteraf is het misschien zo, dat Saar het idee had, dat haar lekker warme fleece-pak dan niet zichtbaar zou zijn met een dichtgeknoopte jas. Je wilt zo’n lekker warm pak toch showen aan de buitenwereld. Ze liet het pak zo vol overtuiging aan papa zien, dat daar mogelijk het geheim in opgesloten ligt. Eerlijk is eerlijk, als je net 2 jaar bent, kun je dat allemaal nog niet duidelijk maken maar je ongenoegen en boosheid des te meer.

Net grote mensen. Als het vermogen om  (beter) te communiceren er (nog) niet is, geeft onduidelijkheid, nog wel eens scheve gezichten.

Sail on little Saartje and give het world your smile…

 

Vrijdag 05-11-2021, 10.25 u.

Simpel.

Hoe simpel kan het zijn? Een poos geleden, fietste ik tussen Giessen-Oudekerk en Giessenburg, langs het lokale c.q. regionale riviertje De Giessen. Ik fietste langs één van de weinig overgebleven huisjes “oude” stijl, die resten. Nostalgie alom.

Er was iets wat mij dwong om naar binnen te kijken. Nee, geen ouderwets “opgehouden” vitrage, geen cyclamen in de vensterbank maar vermoedelijk de eenvoud van de gevel, het venster (ééntje slechts) of de deur. Een totaalbeeld, dat straalde van eenvoud.

Het kleine huisje, kon via dat ene voorraam, weer uitgekeken worden, door het vermoedelijk, enige achterraam, waar ik de wind, golfjes zag creëren, in het oppervlak van de Giessen. Slechts één voorwerp onderbrak die doorkijk, een keukentafel. Op de tafel stond een plantje en in mijn fantasie lag daar ook een kleedje op. Die fantasie ging natuurlijk aan de wandel want in mijn verbeelding, lag op die tafel een plastic zeil c.q. tafelkleed met een boerenbont-motief. Een tafelkleed zoals ze vroeger op veel plaatsen te vinden waren op keukentafels, in dit soort huisjes.

Mijn fantasie ging verder, een boerenknecht en zijn vrouw, slurpen hun koffie weg, die eerst in het schoteltje is uitgegoten, om sneller af te koelen. Een plak ontbijtkoek, kleed de koffie aan. Een zogenaamd boterhammetje met tevredenheid en of het afgesproken werk is, kijken beiden door het achterraam, over het water naar de wolken aan de horizon. Niets staat het voor de hand liggende gespreksonderwerp, nog in de weg. De meteorologie van de komende dagen, passeert het boerenbont en er wordt éénstemmig geknikt.

Wat wil dit idyllische gezwam nu eigenlijk zeggen? Waar zit ik op te broeden? Heel simpel, het gaat om de eenvoud van het beeld en van het leven in het verleden. Niet, dat het leven niet moeilijk kon zijn maar in verhouding met ons leven nu, was het eenvoudig en simpel.

Eerlijk gezegd, zou ik best eens even terug willen naar de eenvoud van dat leven, dat zich afspeelde, voornamelijk, tussen 04.00 en 20.00 uur. Keihard werken, buffelen en vooral niet zeuren. Maar…..geen ecotax, geen slechtwerkende wifi, geen 250 kanalen met slechte tv, geen stress over de bestemming van de volgende vakantie of de nakende APK van de auto!

Dit allemaal, zomaar even, om ons te realiseren, dat we zeiken omdat we het te goed hebben. We zeuren omdat we niets anders te doen hebben, in de blijkbaar, ruim beschikbare tijd. Zeiken over de politiek in Den Haag of lokaal, zeiken over zwarte Piet, zeveren over Coronabeslissingen en vooral wiens schuld het allemaal is!

Kom op hé, ga je kapot schamen en als je tijd over hebt, help je mensen die jou nodig hebben. Als de wereld dan naar de kloten gaat, kun je in ieder geval zeggen, dat jij je best hebt gedaan om dat proces te vertragen!