Woensdag 06-06-2018, 12.20 u.

D-day again.

Opnieuw is D-day aangebroken en mensen die mij kennen, weten dat ik dan de geboortedag van mijn moeder bedoel. Mijn moeder, die ik zo kon bekritiseren omdat ze iedereen te vriend wilde houden, niemand boos wilde maken en daarom bij kritiek, in het defensief  kroop.

Ze zou vandaag 80 jaar oud geworden zijn maar het mocht niet zo wezen. Het kleine wijffie, die kunstenaar was in het manoeuvreren tussen allerlei tere zieltjes en boze ogen. Vaker door naaste familie aangeduid als “die snotneus” omdat ze een nakomertje was.

Ze was echter een nakomertje met een zwaar beladen en triest verleden, wat altijd verzwegen is, een verleden wat haar monddood heeft gemaakt op momenten dat iemand anders opstaat en van leer trekt.

Eind jaren ’40 en begin jaren ’50 van de vorige eeuw, werden zaken als seksueel misbruik verzwegen en er werd gedaan of het nooit was gebeurd. Daarnaast werd door het verzwijgen van het leed, ook direct de indruk gewekt, dat het slachtoffer er zelf wel om gevraagd zou hebben.

Gelukkig heb ik van een getuige gehoord (ja echt, een getuige) dat ze haar broer Teun smeekte om haar met rust te laten. Haar smeekbeden werden genegeerd, zoals mijn moeder wel vaker genegeerd werd want ze wisten het allemaal. Haar broers, haar zus en haar moeder echter iedereen was opgedragen om te zwijgen want als vader het te weten zou komen, brak de spreekwoordelijke pleuris, vast uit. Vader was namelijk licht ontvlambaar en men vreesde zijn toorn. Het heeft haar getekend voor de rest van haar leven en de laatste jaren heeft mijn vader verteld wat het met haar, met hem en hun relatie heeft gedaan. Ook hij is getekend door het zwijgen.

Aangezien ook Marion, op haar 7^e, was misbruikt door een onbekende, had ik beeld bij de littekens die misbruikslachtoffers dragen. Zelfs daar werd het doodgezwegen, waar hulp op zijn plaats zou zijn geweest. Bij mijn moeder ging het echter niet om een onbekende maar om haar eigen broer, die zijn schuld probeerde af te kopen, toen ze jonger was, met cadeaus. Later bekeerde hij zich en was er geen kerk goed genoeg maar werd er thuis “gekerkt”. Als je ouder wordt, zal de schuld mogelijk toch zijn tol gaan eisen en doe je er dus alles aan, om maar niet te branden, in de door jezelf bedachte hel.

Al die tijd bleef deze broer Teun, bij ons thuis komen op verjaardagsvisite of gewoon om een bakkie te doen met mijn ouders. Waar haalde de smeerlap het gore lef vandaan! Pa had de instructie van Ma begrepen en hield zijn mond omdat Ma dit ingeprent had gekregen vanaf het eerste moment dat de verkrachtingen plaatsvonden. Zelfs toen de opa waarvoor gezwegen werd allang was overleden, hield iedereen zijn mond terwijl deze broer links en rechts ook nog eens, buitenechtelijke kinderen had verwekt.

Ook ik heb te lang gezwegen over deze walgelijke materie maar het is ook gelijk de reden, dat ik deze dag al een aantal jaren D-day noem! Mijn moeder verdient het om recht gedaan te worden, ongeacht wat de gevolgen zijn voor mij als “klokkenluider”.

Ik ben gelovig op mijn manier en ik hoop tot in het diepst van mijn hart, dat Ma op de eeuwige jachtvelden rustig een peukie doet, met een jonge borrel ernaast, zonder gehinderd te worden door een misbruikte geest, ziel en/of lijf. Hopelijk heeft ze de rust kunnen vinden, die ze zo verdiende. Ik zou haar zo graag zeggen: “Ma, je hebt het goed gedaan!”.

Soms moet je ouder worden om ooit geuite kritiek te nuanceren, zodra je de reden kent. Dat mensen zijn, zoals ze zijn, vanwege een hele plausibele reden. Ma proficiat.