Dinsdag 18-09-2018, 12.00 u.

Je wordt ouder Opa!

Het was vanmorgen ongeveer kwart voor negen, toen mijn luiken zich openden. Niet omdat ik de slaap “uit had” maar gewoon omdat ik erg nodig moest pissen. Met name de jongere oudere, van het mannelijk geslacht, willen wel eens last hebben van een onwillige prostaat, die ’s nachts uitsluitend doorslaapt als je je erg netjes hebt gedragen. Erg netjes wil zeggen, geen boven gemiddelde alcoholconsumptie, goed ingestelde bloedsuikers en nog enkele van deze stekelige voorwaarden. Meestal lukt het mij niet, om aan al die voorwaarden te voldoen en moet ik er gedurende nacht, 1 of soms 2 keer uit, om een oncomfortabel, drukkend gevoel, in de onderbuik te verhelpen.

Eerlijk gezegd, suddert een heel gezellig maar fysiek, zwaar weekend, nog na. Vroeger was een goede nachtrust toereikend, om weer terug te keren op aarde met beide voeten stevig aan de grond en een frisse glimlach, op het gezicht. Helaas zijn de tijden van een snel herstel al even voorbij en is er meer tijd nodig om terug te keren, bij “een fris begin van de dag”.

Vrijdag mochten we aantreden op een bruiloft van twee jeugdige lieden, die besloten hadden, er een knalfuif van te maken. Heel gezellig maar omdat de muziek voor opa’s en oma’s wat luid was, besloot deze jongen zich tactisch terug te trekken naar wat rustiger delen van het etablissement. Toeval wilde, dat het bij de bar erg rustig was althans voor wat betreft het geluidvolume want het “reloaden” van de glazen bier, verliep op dat punt prima. Al met al was het zaterdagmorgen vroeg, toen wij huiswaarts keerden, waar een trouwe viervoeter ons kwispelend verwelkomde met een blik van “ik moet zo nodig”. Veel te laat naar bed dus!

Op zaterdag was er van alles dat moest gebeuren maar een gezellig etentje met onze kookclub was wel het hoogtepunt. Vier stellen die afspreken om elke twee maanden bij elkaar te komen en steeds zorgt een ander stel voor culinaire hoogstandjes en exquise alcoholische consumpties. Ook deze ronde zeer geslaagd en midden in de nacht, keerden we rond gegeten huiswaarts, waar diezelfde viervoeter ons op nieuw kwispelend opwachtte met een blik die we kennen.

Aangezien ik tijden van respectievelijke twee en vier uur ’s nachts, niet meer gewend ben, stortte ik zondagavond tijdens het journaal van acht uur, compleet in. Een snurkend viervoeter wakker gemaakt, die keek met een blik van “wat moet je nu weer” en al struikelend over mijn eigen slapende benen, hem uitgelaten. Half negen lag Opa op bed en tijdens het neerdalen in de sponde, heb ik niet gemerkt, dat er een “touch down” met het hoofdkussen werd gemaakt. Out!

Veel te vroeg werd ik wakker, van opnieuw die nijdige aandrang, waar ik aan moest voldoen. Voor veel mensen is vijf uur de tijd dat ze moeten gaan werken maar voor deze WAO’ er, blijft het een onmenselijk tijdstip. Ik ben maar niet meer terug gegaan naar bed en heb de tijd genomen om te scheren, te douchen, de hond uitlaten (opnieuw boze blikken gezien het tijdstip) en mijn “administratie” bij te werken want om half acht, zou de kleine kapitein zijn opwachting weer maken.

Buiten de “gewone” oprispingen, was Guus deze ronde knap rustig. Bij het smeren van de boterhammen, moest ik hem uiteraard op het aanrecht hijsen, zodat hij op niveau mee kon kletsen en alle broodbeleg kon keuren, voor het op zijn bammetjes ging. Heel gezellig.

Het is altijd bijzonder aangenaam om met de kleine terrorist te eten, want hij heeft voldoende spraakwater en is enorm leergierig. Zijn vraag “Waarom?” beantwoord ik dan ook steevast met “Waarom niet?”. Inmiddels heeft ook hij zijn antwoord gevonden en dat luid even simpel als logisch “Waarom wel?”. Geen speld tussen te krijgen.

Zo is het inmiddels een sport geworden om bij Opa de korsten van het brood te verdonkeremanen, zonder dat Opa dat merkt. Opa roept namelijk bij aanvang van de maaltijd: “Denk erom, de korstjes zijn ook brood, dus opeten!”. Je voelt ‘m al aankomen, “Waarom?”. Grrrrrr, zucht, steun…..!

Jullie mogen drie keer raden waar die korstjes uiteindelijk belanden? Guus wordt bij elke maaltijd gechaperonneerd door een viervoeter met hongerige blik, die uit mijn zicht naast de kinderstoel plaats neemt. Ik verdenk hem ervan, dat hij de kleine kapitein, behulpzaam is bij de expeditie “Verdwijning broodkorst”. Guus weet inmiddels dat chocolade, heel slecht is voor Boaz en elke kruimel hagelslag of veeg Nutella, wordt vakkundig van de broodkorsten verwijderd, alvorens ze plotseling “weg” blijken te zijn. Rara politiepet!

Ongeveer een uur of twee uur na de maaltijd, begint er in de darmen van de kleine terrorist een chemisch proces op te starten, wat niet te stuiten is. Juist toen ik in de keuken met eten bezig was, meldde Guus, dat hij aan een beurt, milieuvervuiling toe was. Toen ik zei dat hij zijn broek uit moest trekken en zelf op de pot moest klimmen, kreeg ik te horen, dat zijn broek niet uit hoefde. Hij kon ook met zijn broek aan, kakken, vertelde Guus mij. Hij roept als hij klaar is om assistentie, bij de reinigingsrituelen maar dit keer, kwam er een andere boodschap. “Ik ben door de wc gezakt!”: klonk het resoluut vanuit het kleinste kamertje des huizes en ik vreesde met grote vrezen, wat me te wachten stond. Opa heeft nl geen brilverkleiner en als Guus zijn broek aanhoudt, moet hij heftig balanceren om niet in de pot te pleuren. Juist, een kleine balansverstoring had er dus voor gezorgd dat onze kleine kapitein, met zijn achterwerk op de milieubelastende materialen in de pot, was geland. Of Opa zijn billen maar even goed schoon wilde maken en checken of er geen poep aan zijn spijkerbroek zat! Ooit wel eens brullend van de lach boven een wc-pot met stinkende bagger gehangen? Ik wel.

Overigens is het verder een hele rustige dag geweest met schrijven, kleuren, stoepkrijten en samen met Opa drummen op de digitale Yamaha. Dag creatieve Guus, tot volgende week!