Dinsdag 29-01-2019, 06.40 u.

Opstaan met een glimlach.

Ik hoor de klok zes uur slaan en ik besluit op te staan. Tenslotte lig ik al zo’n minuut of twintig wakker en het is knap onrustig in mijn onderbuik, een veeg teken voor “zwaar” werk. Goede raad is duur en vroeg opstaan is een zegen, zo af en toe. Voorwaarde, geen drank- en eetorgie voorafgaand aan de nacht want dat maakt vroeg opstaan tot een minder plezierige aangelegenheid.

Overigens werd ik vanmorgen al wakker met opgetrokken mondhoeken en moest ik lachen, bij de gedachte aan gisteren. De kleine kapitein was op audiëntie bij opa en maakte er weer een feestje van. Heel lang dacht ik, dat het een hele rustige Opa-oppas-maandag zou worden maar dat bleek een kleine vergissing.

Het was supergezellig! Toen mams vertrokken was, wilde Guus graag zijn boekencollectie binnen handbereik, zodat opa voor kon lezen. Op de vraag of we eerst geen boterhammen moesten eten, zette hij heel theatraal grote ogen op en spreidde zijn armen, in een “kan ik er wat aan doen” –stand en zei vervolgens: “Oh, oh, helemaal vergeten!”. Echter voor het zover was, zat mijnheer lekker bij opa op schoot, van zijn thee te genieten. Met de bus met zoetjes in zijn handen, wist hij te melden, dat hij die niet mocht want zoetjes, zijn “niet voor kinderen”. Eén van zijn gevleugelde uitspraken als het gaat om met name eten en drinken, waar wij volwassenen (nou ja volwassen) wel van mogen snoepen maar de kleine man, nog even niet. Suiker, zout, kunstmatige zoetstoffen, koolzuur enz. zijn eenmaal dingen, die ze hun leven lang nog kunnen misbruiken en misschien is het daarom wel verstandig om dat nu nog even achterwege te laten.

Tijdens dit “theemomentje”, probeerde ik ook nog een Sudoku op te lossen waarbij ik aanwijzingen kreeg van de kleine kapitein. Als hij zijn boterhammen opgegeten had, wilde hij ook schrijven…..met kleurpotloden! Na het eten kroop hij weer op schoot en zei vastberaden, dat ik nog wel een punt aan het potlood moest slijpen anders kon hij niet goed schrijven. Mijn opmerking, dat hij ook niet zo hard op de potloden moest duwen, leverde mij zwaar verontwaardigde, zelfs beledigde blikken op, die onweer voorspelden.

De letters die ik voor hem schreef, wist hij prima te benoemen want hij weet precies welke letters bij de woorden papa, mama en Guus horen. Het vasthouden van een schrijfijzer in de juiste positie is echter iets, wat de nodige problemen oplevert maar hij kijkt er naar uit om naar school te gaan want daar gaat hij leren schrijven. Aangezien de termen morgen, vandaag en gisteren al erg lastig zijn om te begrijpen, heb ik hem maar niet verteld, dat schrijven pas in groep 3 aan de orde komt want geduld is een eigenschap, die hij van beide ouders heeft meegekregen. Niet dus! Sommige eigenschappen blijken van generatie naar generatie, te worden doorgegeven.

Na herhaalsessies met “Hans en Grietje” en “Joris en de draak” werd het tijd om zijn piratenschip, het ruime sop te laten kiezen en het taalgebruik liet weten, dat met deze zeeschuimer, niet viel te spotten. Boaz controleert zo af en toe of het wel goed gaat met zijn kleine vriendje, die onder het slaken van woeste kreten en rollend over de grond, zijn spel vol stopt met wilde fantasie. Savvy sailor?

De middag werd voor een groot deel opgeslokt, door een ruim drie uur durend dutje van de kleine kapitein want van de “zeelucht” krijg je niet alleen honger maar ook slaap. Wakker worden doe je met vers geperste sinaasappelen en lekkere chocolade want daar knapt een mens van op. Vervolgens werd het tijd om Boaz uit te gaan laten maar dit keer moest opa Boaz vasthouden. Nadat Boaz vorige week een sprintje trok waarbij de kleine kapitein met zijn snufferd op de stoep belandde, heeft Guus even afstand genomen van zijn “hondenbegeleidingsinitiatieven” (wat een mooi woord voor Scrabble). Uiteraard werd in de winkel bij oma even geknuffeld en een show weggegeven voor een aantal andere vertederde “bejaarden”. Ja, ja, Hollands welvaren zorgt voor reuring!

Als opa het eten gaat bereiden, mag de tv aan en wordt het stil in huis, Guus hoort of ziet niets meer en kan verstoord kijken als je hem uit zijn tv-roes haalt. Maar eenmaal aan tafel, is hij dat weer vergeten en kan met smaak genieten van zijn eten, waar het toetje de meest prominente plaats inneemt op zijn “verlanglijst warme maaltijd”. Deze keer had opa rode kool stamppot gemaakt met verse worst en verse appelmoes en blijkbaar “bekte” mijnheer dat. Hij is zelfs zover dat hij, uiteraard onder toezicht, zelf zijn worst kan snijden zonder dat er ledematen in het rond vliegen en bloed tegen de muren spat.

Tijdens het eten boog de kleine kapitein zich naar mams terwijl ik met zijn vader zat te praten. Toen de kleine pretoogjes naar mij keken en mams hard begon te lachen, werd ik nieuwsgierig. Zacht had hij zijn moeder in haar oor gefluisterd: “Dat heb die gekke opa, wel lekker gemaakt, hè mama?”. Tja, met de wetenschap dat dronken mensen en kleine kinderen schijnbaar altijd de waarheid spreken, sprak ik Guus, quasi verontwaardigd aan. Aangezien mams, Guus zijn woorden moest herhalen om mij duidelijk te maken wat hij gefluisterd had en hij mijn reactie niet goed in kon schatten op waarde, zei hij onmiddellijk: “Maar zij heeft het gezegd!”, hierbij wijzend naar zijn moeder om zichzelf vrij te pleiten. Ik vond  het weer een geniale zet, die veel weg had van een “mat-zet” bij een potje snelschaken. Mijn maandag was weer goed, ik was namelijk bang dat er deze keer niets te melden zou zijn maar niets bleek minder waar. Die gekke opa, nou ja…..!