To be or not.

Woensdag 08-07-2020, 12.00 u.

To be or not!

Het is al even erg stil op de blog van Opa Jan en dat heeft zo zijn redenen. Ik moet figuurlijk met de billen bloot maar weet niet goed, in welke woorden, dat verpakt moet worden. Normaal heb ik er geen moeite mee maar deze ronde, ben ik al een poosje stil gevallen.

Al jaren, heb ik in bepaalde periodes van het jaar, last van mijzelf. Neerslachtig c.q. depressief, weinig energie en talloze, vaak nutteloze gedachten, die mijn grijze massa en mijn toch al enigszins geteisterde lichaam, plagen. Algehele malaise, is het al vaker genoemd. De huisarts heeft lang aangenomen, dat alle gebeurtenissen rond het ziek worden van Marion en haar overlijden, een grote boosdoener waren, in dit proces. Meerdere keren zijn antidepressiva voorgeschreven en is er een psycholoog geconsulteerd. Blijvend resultaat bleef helaas achterwege en dat maakt je moedeloos in dat gevecht met jezelf.

Kort na mijn afkeuring in 2012, bleek mijn rug aan gort en werd sporten, althans de sporten die ik graag deed, geen optie meer. Ik viel lichamelijk en geestelijk behoorlijk stil. Mijn gewicht begon toe te nemen tot een illustere 111 kilogram schoon aan de haak, niet bevorderlijk met een lengte van 176 cm! Het lichaam maakte dus nauwelijks nog endorfine aan en de geest krijgt volop gelegenheid, om met je op de loop te gaan en dat gebeurde dus ook. Op het laatst zelfs in mijn slaap en dat was een nare gewaarwording want je rust totaal niet meer uit.

Voor uitjes, vakanties en activiteiten moest ik me echt opladen en over de shit in hoofd en geest, heen zetten. Als mijn diabetes ook nog eens tegenwerkte, werd het erg lastig en ik kan verklappen, dat de diabetes, onder deze omstandigheden, net zo onstuimig is als je geest! Positief was echter dat ik me goed begon te voelen onder de mensen, mijn gedachten flitsten wat minder van hot naar haar en door de interactie met anderen, stap ik uit de tunnel waar ik in leek te zitten.

Natuurlijk, een gezond, rond gezicht, een gezonde kleur op je wangen, een rappe babbel, goedlachs (maar niet altijd!), adrem en overal voor te porren. Tot ik erbij neer viel maar dat zagen anderen nooit. Grab life by the balls, was het motto en natuurlijk de kreet “als je dood gaat, kun je beter zorgen dat je hebt geleefd”.

Door alles wat je meemaakt in dat proces, vinden er nare fenomenen, een weg, vooral in je hoofd. Je zelfbeeld wordt negatief, zelfvertrouwen bestond allang niet meer en je acht jezelf nergens goed genoeg meer voor, een mislukking zogezegd. Een grote mond en hard lachen, geven de wereld een hele andere indruk en zorgen ervoor dat er nauwelijks lastige vragen worden gesteld. Als er een vraag komt van iemand, die serieus wil weten, hoe het met je is, antwoord ik steevast: “Ik kan wel mopperen maar dat helpt niet” of “Wil je een eerlijk antwoord of een politiek antwoord?”. De meeste muren worden gebouwd door mensen, die om zich heen bouwen en vaak deuren en ramen “vergeten”.

Ik ben zelf vaker op zoek gegaan naar alternatieve methoden om de problemen, het hoofd te bieden. Vaker een teleurstelling, maar iedere keer, leer je meer over jezelf en de situatie waarin je verkeert. De afgelopen twee jaar heb ik beeldende therapie gevolgd waarbij ik getekend, geschreven, geschilderd en gezweet heb, in de weg naar mijzelf. Het wordt steeds moeilijker als je denkt, het lek boven te hebben en niets blijkt minder waar. Maar het besef dat je nog steeds “voorwaarts beweegt”, geeft net dat beetje energie om door te gaan.

De laatst genoemde therapeute, kwam in november jl. met de gedachte dat er mogelijk sprake kon zijn van ADD/ADHD. Bepaalde symptomen, vaak heel subtiel, hebben haar op genoemd pad gezet. Vooral het niet kunnen verwerken, van de grote hoeveelheid prikkels, liet belletjes rinkelen in de ADD/ADHD-hoek. Na bijna een half jaar, werd haar vermoeden bevestigd maar daar was een hele omweg voor nodig.

Eerst terug naar de huisarts, om alle kaarten op tafel te leggen en dat kostte me enorm veel moeite, eerlijk is eerlijk want de om mijzelf gebouwde muur, moest worden gesloopt. Wel voorzichtig want de “stenen” waren mogelijk nodig, bij de wederopbouw. De huisarts kan in deze situatie niets anders doen dan doorverwijzen naar de psycholoog omdat deze kan/mag verwijzen naar de psychiater. Waarom de psychiater? Vrij eenvoudig deze mag genoemde aandoening diagnosticeren en de benodigde medicatie voorschrijven. Via de psycholoog, kwam ik eind mei bij de psychiater en deze had welgeteld 17 minuten nodig om de diagnose ADHD te stellen. Tussen begin december 2019 en mei 2020 is trouwens, nog het één en ander veranderd in onze wereld want die staat net zo min stil, als deze jongen!

De tegenvaller was voor mij, dat er wèèr een nieuwe aandoening bij kwam en de meevaller was, dat er vermoedelijk een remedie bestond, om een groot deel van mijn tobberij, weg te nemen.

Wat niet behulpzaam is geweest, is het beeldbellen omdat fysieke afspraken, niet mogelijk waren. Maar vooruit, het was een goede 2^e die niet mijn voorkeur geniet. Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder en de 1^e pogingen met medicatie, werden een teleurstelling. Dat geeft geen vertrouwen voor het vervolg en het trapt je terug in de hoek, waar je net denkt uit te komen. Achteraf blijkt, dat mogelijk, niet de medicatie voor problemen zorgde maar de diabetes, althans de accessoires, die bij de pomp horen, maar zekerheid, bestaat in dit geval niet, helaas!

Vandaag is de 2^e ronde begonnen, andere medicatie na een rustperiode van 3 weken om de “oude” medicatie, uit je lijf te laten slijten. Het brengt spanning mee omdat je zodanig hoopt op verbetering, dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Misschien wel te hoog, ik ben nl nogal ongeduldig van aard, dat is genetisch bepaald, heb ik zo’n vermoeden. Wie Jan senior heeft gekend, weet wat ik bedoel.

Overigens is de nieuwe kwaal ook direct een eyeopener want ik weet plots waar mijn moeder haar leven lang door geplaagd is, zonder ooit te weten wat er aan de hand was. De Oxazepam en andere kalmerende middelen, waren dus zinloos. Daarnaast is pas vanaf 1998 bekend, dat ADHD zich ook bij volwassenen kan manifesteren, het had haar mogelijk kunnen helpen om het leven iets gemakkelijker te maken.

Voor mijzelf hoop ik op een tijd waarin ik rust vind, als mijn gedachten zich ordenen, kan mijn lichaam ook beginnen met de wederopbouw en heb ik weer voldoende energie om op mijn 2 oogappeltjes te passen, meer leuke dingen te ondernemen met mijn lief en…..dingen af te maken, waar ik aan begin. Dat was namelijk altijd al, een groot probleem!

Uiteraard had ik geen kans van slagen gehad zonder mijn hulpbronnen, mijn lief, kinderen, kleinkinderen, goede vrienden, waaronder ik, inmiddels ook mijn therapeute reken, iedereen die naar me luisterde en in mij geloofde en bovenal Leen. Leen is al ruim 52 jaar een onmisbare (soms lastige) schakel in mijn bestaan en hij verdient ( net als veel anderen) een pluim met felle kleuren!