Vrijdag 05-11-2021, 10.25 u.

Simpel.

Hoe simpel kan het zijn? Een poos geleden, fietste ik tussen Giessen-Oudekerk en Giessenburg, langs het lokale c.q. regionale riviertje De Giessen. Ik fietste langs één van de weinig overgebleven huisjes “oude” stijl, die resten. Nostalgie alom.

Er was iets wat mij dwong om naar binnen te kijken. Nee, geen ouderwets “opgehouden” vitrage, geen cyclamen in de vensterbank maar vermoedelijk de eenvoud van de gevel, het venster (ééntje slechts) of de deur. Een totaalbeeld, dat straalde van eenvoud.

Het kleine huisje, kon via dat ene voorraam, weer uitgekeken worden, door het vermoedelijk, enige achterraam, waar ik de wind, golfjes zag creëren, in het oppervlak van de Giessen. Slechts één voorwerp onderbrak die doorkijk, een keukentafel. Op de tafel stond een plantje en in mijn fantasie lag daar ook een kleedje op. Die fantasie ging natuurlijk aan de wandel want in mijn verbeelding, lag op die tafel een plastic zeil c.q. tafelkleed met een boerenbont-motief. Een tafelkleed zoals ze vroeger op veel plaatsen te vinden waren op keukentafels, in dit soort huisjes.

Mijn fantasie ging verder, een boerenknecht en zijn vrouw, slurpen hun koffie weg, die eerst in het schoteltje is uitgegoten, om sneller af te koelen. Een plak ontbijtkoek, kleed de koffie aan. Een zogenaamd boterhammetje met tevredenheid en of het afgesproken werk is, kijken beiden door het achterraam, over het water naar de wolken aan de horizon. Niets staat het voor de hand liggende gespreksonderwerp, nog in de weg. De meteorologie van de komende dagen, passeert het boerenbont en er wordt éénstemmig geknikt.

Wat wil dit idyllische gezwam nu eigenlijk zeggen? Waar zit ik op te broeden? Heel simpel, het gaat om de eenvoud van het beeld en van het leven in het verleden. Niet, dat het leven niet moeilijk kon zijn maar in verhouding met ons leven nu, was het eenvoudig en simpel.

Eerlijk gezegd, zou ik best eens even terug willen naar de eenvoud van dat leven, dat zich afspeelde, voornamelijk, tussen 04.00 en 20.00 uur. Keihard werken, buffelen en vooral niet zeuren. Maar…..geen ecotax, geen slechtwerkende wifi, geen 250 kanalen met slechte tv, geen stress over de bestemming van de volgende vakantie of de nakende APK van de auto!

Dit allemaal, zomaar even, om ons te realiseren, dat we zeiken omdat we het te goed hebben. We zeuren omdat we niets anders te doen hebben, in de blijkbaar, ruim beschikbare tijd. Zeiken over de politiek in Den Haag of lokaal, zeiken over zwarte Piet, zeveren over Coronabeslissingen en vooral wiens schuld het allemaal is!

Kom op hé, ga je kapot schamen en als je tijd over hebt, help je mensen die jou nodig hebben. Als de wereld dan naar de kloten gaat, kun je in ieder geval zeggen, dat jij je best hebt gedaan om dat proces te vertragen!