Dinsdag 11-06-2024, 09.00 u.

Lekker varen!

Afgelopen zondag waren de weersvoorspellingen warempel goed. Geen regen volgens de deskundigen, buiten een buitje in het noorden van het land. Een 3-tal “vaarmakkers” geappt c.q. gesproken en afgesproken dat de taxi om 11.00 uur voor zou rijden.

Eén lid van de bemanning moest helaas afmelden maar nog altijd bleven er 3 over om een toch wel “nijdig windje” te trotseren. Na een bakkie koffie in de jachthaven werden de trossen van de Opama los gegooid, die wat moeizaam wilde starten omdat de nieuw aan te leggen elektriciteit in de jachthaven, nog niet tot mijn schuitje was gekomen. Zo blijkt dat de accu’s toch langzaam leeg lopen als je door fysieke ongemakken, even niet bij de boot geweest bent om de motor te laten draaien.

Eenmaal op de rivier, bleek de wind nog krachtiger dan gedacht en de stroom bijzonder sterk. Duitsland stuurt tegenwoordig niet alleen toeristen maar ook massa’s smeltwater naar Nederland en dat gebeurt niet te zachtzinnig maar dat weten we van die lui.

Besloten werd om richting Woudrichem te varen en daar een “bakkie” te gaan doen en een lunch te pikken. Het bootje moest echt werken en de neus was doorlopend bezig om een gewijzigde koers te zoeken waardoor overmatig corrigeren een must was.

De wind zorgt ook nog eens voor flink wat lawaai en halverwege Gorinchem en Woudrichem, hoorde ik een heel luid maar kraakhelder stemmetje “Opa!!!!” schreeuwen. Ik had nog niets gezien maar plots kwamen ze langszij met de snelle Bayliner. Mijn kleine tuttebel, de kleine kapitein, mama Carola en de jonge kapitein. De 1^e haar stemmetje was boven de wind uit, in opa’s oren geland, die allang zo goed niet meer horen maar dit geluid was onmiskenbaar geweest.

Na uitgebreid zwaaien en kushandjes gingen ze door, gas op die lolly en gaan. Jee, wat gaat dat ding hard zeg. Maar goed, praatjes vullen geen gaatjes en langzaam werd het tijd om een plaats te zoeken voor de lunch. Achter mij in de kuip van de boot, werd al voorzichtig een aperitiefje genuttigd door de bemanning, om het weekend te vieren.

In de oude vesting moest Teus wat langer op zijn kroketjes wachten, ons bordje was bijna leeg toen ze kwamen, maar gelukkig hadden we een blonde Leffe. Toen de kroketten kwam kon Teus zich niet langer bedwingen, water maakt immers hongerig, en hij nam een flinke hap….rood hoofd, water in zijn ogen en zweetdruppels op zijn voorhoofd. Warm, hè Teus?

Na het koelen van de interne “brandwonden” zijn we weer terug gegaan naar de vestingstad aan de andere kant van de rivier om er daar nog eentje te nemen op een mooie zondag. Tijdens die ene besloten we maar direct om na thuiskomst te verzamelen in het restaurant in het plaatselijke stationsgebouw, om een mooi weekend af te sluiten. Toch hadden we allemaal wat “koelvloeistof” nodig, maar of dat was vanwege brandwonden, weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Wat ik wel weet, is het feit, dat het erg gezellig was en dat ik hoop op een mooie zomer met veel lekker weer om te varen. Mannen bedankt en hopelijk tot de volgende keer!