Zondag 04-08-2024, 10.20 u.

Vader Jakob.

Deze week was ik uitgenodigd door de geestelijk leider van Team de Jong uit Giessenburg. Laten we hem vooral gewoon “Ton” noemen en niet de naam geven van één van de andere teamleden want ik wil niemand kwetsen. Zelf word ik tenslotte ook pislink als ze mij “van Bennekom” noemen in plaats van “van Bennekum”, ik behoor nl tot de adellijke tak en niet tot het plebs….denk ik.

Ik was uitgenodigd voor het prikken van een vorkje en het nuttigen van wat geestrijk vocht, op z’n Duits “angieβen”, heb ik ooit van een goede vriend geleerd. Aangezien ik al wat eerder in de richting van de lokale terrassen van Gorinchem was getogen, had ik na het landen bij een gastvrij etablissement, alvast een blonde genomen zoals mijn gastheer ook vaker pleegt te doen.

Op het moment, dat “onze” eetgelegenheid haar deuren had geopend, ben ik daar naar toe gewandeld om een plaats op het terras te veroveren. Met succes overigens! Vervolgens heb ik nog een frisse “Als het zò moet, hoeft het voor mij nie meer hè” besteld, in afwachting van mijn disgenoot.

De grote kerk in Gorinchem, is een schitterend carillon rijk als het gaat over geluid. Hoe het beest eruit ziet kan ik niet verklappen, ik heb het nl nog nooit gezien. Vaker klinken de heldere klanken van o.a. Queen’s Bohemian Rapsody en andere bekende klassiekers uit de kerktoren en het brengt meermaals een glimlach op mijn gezicht. Ik denk in plaatjes en zie een heftig zwetende beiaardier, achter de grote toetsen van het carillon, om bekende en minder bekende hymnes, het universum in te knallen.

Donderdag klonk plots, wie kent het niet, Vader Jakob (slaapt gij nog?) uit de torenluiken, op de Grote Markt in Gorinchem. En toen wist ik het. Nee, ik zou geen conducteur worden maar mijn disgenoot, moest in aantocht zijn. Bij het wegsterven van de laatste vaderlijke tonen van Jakob, zag ik een fietser aankomen met lange, wapperende, grijze manen. Ik was gerustgesteld, hij was heel en zonder valpartij(en) aangekomen op de plaats van bestemming. Waldorf en Statler, waren compleet, de show kon beginnen.

Na de begroeting hebben we eerst maar een lekkere blonde, stevig in de armen genomen en er met volle teugen van genoten. Het eten  bij de Stadskamer, was prima en de afsluiting met een Irish coffee, was dik en dik verdiend, met een fietstrip van ca 12 km voor de boeg. Ton bedankt, ennuh intuïtief denk ik te weten, dat er nog wel een vervolg zal komen.