Maandag 23-09-2024, 10.10 u.

Opfleuren.

 Zoals gebruikelijk, nam ik vanmorgen na het opstaan, een bakkie thee bij mijn bammetjes. Een vast ritueel voordat de koffie op tafel komt.

Thuis heb ik thee van een goedkoper merk maar mijn lief stelt wat hogere eisen aan haar “koppie thee”. Met regelmaat staar ik bij haar, naar de kreten, die mijnheer of mevrouw Pickwick op de labels zet. Vaker haal ik mijn neus op voor de vragen, die gesteld worden maar zo af en toe, komt er een glimlach op mijn gezicht omdat ik onmiddellijk een flashback of een actieve (jawel mijnheer Rutte) herinnering krijg.

Toen de kleine kapitein wat kleiner was, bracht hij vaak die glimlach op mijn tronie, bij vragen, die de familie Pickwick de wereld in stuurde. Guus was toen nog jonger en heerlijk onbevangen. Die onbevangenheid gaat er helaas wat af en hij kan knap serieus de wereld inkijken waarbij je zijn hersens kunt horen kraken.

Mijn kleine tuttebel echter, is nog steeds een onbevangen spring in ’t veld, die geen blad voor haar mond neemt en (net als haar broer) bijzonder adrem kan reageren. Zij bezorgde mij vanmorgen de glimlach, bij het lezen van het theelabel waarop te lezen was: “Wie weet jou altijd op te fleuren?”.

Mijn humeur kan nog zo slecht zijn maar als Saar binnenkomt, komt de zon binnen. Uiteraard heeft ze ook haar buien maarrrr…..daar heb ik geen actieve herinneringen aan. Ze straalt iets uit, wat je hart een stuk hoger in je borstkas brengt. Alles wordt dan naar boven geschoven, dus ook je mondhoeken en de glimlach is compleet.

De dagen dat haar grote broer vanuit zijn kleine hartje riep, dat ik de héééle liefste van de héééle wereld was om vervolgens ik hou van jou te fluisteren, zijn denk ik wel voorbij. Dat doe je niet (meer) als je 9 jaar oud bent maar deze opa zal het echt nooit vergeten. Saar daarentegen, flapt alles eruit zoals het in haar opkomt en daar hou ik wel van. De intimiteit van haar broer, heb ik helaas moeten missen door de nare Covid-pandemie, maar dat kan ik niet veranderen. Wel kan ik genieten van het moment als ze bij mijn binnenkomst, luidkeels “Opaaaah” brult, dus dat doe ik ook. Ieder moment is er één, verzamel die momenten en maak er een boek van in je hart!

De familie Pickwick zorgde er vanmorgen, niet voor de 1^e keer voor, dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen, door de gedachte aan de twee belangrijkste kleine mensjes in mijn leven. Nog een 2^e bakkie doen…?