Dinsdag 12-11-2024, 10.15 u.

Wat zouden ze doen?

Vandaag is het exact 12 jaar geleden, dat moeder Teuna, het tijdige voor het eeuwige verwisselde. Het einde van een soort tijdperk. Je wist dat het moment naderde maar toch wordt je verrast als het echt gebeurd.

Morgen de 13^e zou een ander meisje, de moeder van mijn trots, 61 jaar worden, maar ook dat mocht niet zo wezen. Hetzelfde verhaal met een andere naam. We wisten dat het zou gaan gebeuren en toch brak ik glad af, die 20^e januari 1998. Nog een tijdperk dat eindigde en waar ik (nog meer) boeken over zou kunnen schrijven.

Beiden worden gemist en dat voelt het ene moment heftiger, dan het volgende moment. Nu sta ik aan de vooravond van de 3^e catheterisatie in korte tijd en dat je nerveus bent voor een ingreep is niets bijzonders. Maar het feit dat mijn expliciete toestemming voor de behandeling werd gevraagd, vanwege de grote risico’s, duwt je wat dichter naar de rand van een nerveuze crisis oftewel, ik ben bang en niet zo’n beetje ook. Daarnaast is een cardioloog die excuses maakt vanwege de foute inschatting van jou situatie, ook niet echt geruststellend.

Gisteren vertrouwde ik mijn dagboek toe, dat een verlies niet voor even is. Verliezen lijdt je voor altijd en niet voor 1 of 2 momenten alhoewel dat ene moment of die 2 momenten, heel heftig binnenkomen. Verlies gooit zijn ankers uit in je ziel en ze blijven liggen, voelbaar, zelfs als er laagjes zand, slib of sediment overheen komen.

En omdat mijn eigen situatie nogal wat reuring in dit oude lijf veroorzaakt, zijn de ankers in beweging en ik moet bekennen, dat het echt pijn kan doen. Dan zoek je iemand, om je onrust mee te delen, voor wat berusting. Mijn lief, mijn grote Passie, is als 1^e de klos, daarna de jonge kapitein, mijn broer en mijn broer van een andere moeder (al ruim 56 jaar). Al snel kom je tot de ontdekking dat er geen rust te vinden is c.q. zal zijn. Je angst blijft voelbaar en die oude verliezen lijken plots niet zo oud meer.

Ik ben niet zozeer van een kerk of een bepaalde geloofsovertuiging maar onder deze omstandigheden, praat ik toch regelmatig met de Grote Manitou en verzoek om een grote pow-wow om wille van mijn behoud. Niemand gaat voor zijn tijd, is mijn overtuiging en ik hoop dat het nog even duurt voor de mijne zijn eind aantikt.

Life is like the breath of a buffalo in wintertime, gone in seconds.