Dinsdag 21-10-2025, 08.55 u.

Opnieuw beginnen.

Vandaag ga ik voor het eerst naar een, voor mij, nieuw ziekenhuis voor mijn diabetes, een echte diabeteskliniek geadviseerd door het UMC Groningen, waar ik eigenlijk naar toe had willen “verhuizen”. Daar werd me verteld, dat zij met dezelfde problemen kampen als het UMC Utrecht, waar ik van teleurstelling weg wilde.

Ieder jaar of iedere twee jaar, weer een nieuwe arts, een internist in opleiding. Daar is niets mis mee maar ze beginnen elke keer met hetzelfde riedeltje, dezelfde truc en dezelfde kunstjes. Een soort sprookjesboek waar iedere keer opnieuw in begonnen wordt. Als de van te voor aangegeven bespreekpunten (lees klachten) niet behandeld worden tijdens een consult, denk je eerst aan een vergissing of dat je niet duidelijk bent geweest.

Na 40 jaar UMC Utrecht, met een paar jaar onderbreking in een regionaal ziekenhuis, geef ik het op. Groningen heeft DE naam op het gebied van diabetes in Nederland en mijn ervaringen tijdens mijn opname, viereneenhalf jaar geleden waren buitengewoon positief. De keuze was dus snel gemaakt, dacht ik.

Tijdens een “intake-dag” werd me heel eerlijk gezegd, dat ook zij moeten werken met internisten in opleiding. Door de stijgende vraag en het tekort aan internisten, werd mij geadviseerd om naar één van de klinieken van Diabeter te gaan of naar het Erasmusziekenhuis. Groningen blijft back-up, houdt mijn medisch dossier in stand en dient eveneens als vraagbaak voor beide genoemde ziekenhuizen. Het voordeel voor mij, zit in ieder geval in een reisverschil van ca 350 tot 400 km per consult.

Na enig nadenken en overleg met mijn Passie en de jonge kapitein, heeft Diabeter de voorkeur gekregen. We zijn nu beland in de 2^e helft van oktober en dit proces loopt vanaf maart/april jl. en ik ben vandaag al aan de beurt bij Diabeter. Enige nervositeit voor dit eerste bezoek kan ik niet ontkennen maar ook nu gaat de jonge kapitein mee om te chaperonneren. Voor mijn gevoel heb ik een wereldreis moeten maken om hier te komen, maar het is zover, ik mag!

Een goede vriend leerde mij, koester geen verwachtingen, dan wordt je teleurgesteld. Maar hopen mag altijd. Ik hoop vandaag een weg in te kunnen slaan waarbij ik iets comfortabeler in mijn fysieke vel kom te zitten, waardoor het mentale velletje wat meer rust krijgt en ook wat meer comfort bied.

De bijgevoegde foto is een foto van een nacht, die mijn bloedsuikersensor onlangs registreerde. De meesten zegt het niets, maar mensen met wat inzicht in diabetes, weten waar het over gaat. Het is geen uitzondering de laatste tijd, maar regel en het sloopt me! Het ligt niet aan de insuline-instellingen maar aan de onvoorspelbare, onverwachtse "sprongen", die mijn lijf maakt.