Dinsdag 17-02-2026, 10.15 u.

 Do you remember..? 

Vandaag is het 28 jaar geleden, dat er een kleine man werd geboren waarvan Marion graag tante was geworden. Dat is zij natuurlijk sowieso, maar ze was er graag fysiek bij geweest en uiteraard bij gebleven. Het lot besliste anders en toen exact 4 weken na de start van haar reis naar het verre en onbekende, een manneke werd geboren in het zuiden van Limburg, was dat voor alle betrokkenen best heftig.

De jonge kapitein liet mij weten, nadat ik had verteld, dat we in het daarop volgende weekend naar de baby zouden gaan kijken, zijn moeder daar zeker niet op gewacht zou hebben, maar gewoon in de auto zou zijn gestapt voor kraamvisite. Omdat ik wist dat de kleine man gelijk had, heb ik de tas ingepakt en zijn we naar Stein en Sittard vertrokken.

Toen ik het ieniemienie-mannetje in mijn armen gelegd kreeg, hield ik het niet droog. Ik kon toen nog niet weten, dat ik de andere ochtend in datzelfde ziekenhuis in Sittard zou belanden vanwege een serieus herseninfarct, kortweg CVA. In twee richtingen zag ik alles in twee- en drievoud. Van boven naar beneden en van links naar rechts.

De vraag van de jonge kapitein, die hij de neuroloog stelde op de eerste hulp, sloeg bij omstanders in als een bom. “Gaat die ouwe, nu ook dood?” was de even simpele als keiharde vraag naar de waarheid. De neuroloog verschoot van kleur omdat hij geen geruststellend antwoord kon geven. “We gaan eerst maar eens even onderzoeken, wat er precies aan de hand is.” : was het meest neutrale, maar niet geruststellende antwoord.

Ik kon niet meer doen, dan de jonge kapitein een knipoog geven terwijl ik een flauwe glimlach probeerde te produceren. In die dagen heb ik Gianni Romme in 3-voud een olympische gouden medaille zien winnen op de 10 km. Best bijzonder aangezien de rest van de wereld het in enkelvoud zag gebeuren.

In de 28 jaar die volgden, is me gebleken, dat de gevolgen duidelijker worden naar mate de leeftijd toeneemt. Ik mag echter niet zeuren en heb het overleefd. Tot en met de 18^e verjaardag van de jonge kapitein heb ik peentjes gezweten, wat er met hem zou gebeuren als ik het loodje zou leggen. Na zijn 18^e was dat minder relevant omdat hij noodgedwongen, vroeg volwassen moest worden. Geslaagd met vlag en wimpel zou ik zo zeggen. Toen ik 8 jaar later een hartinfarct kreeg, heb ik gezegd: “Dat mag nu, hij kan voor zichzelf zorgen en heeft mij niet meer nodig.”

Waar je op zo’n vroege dinsdagochtend al niet mee wakker wordt zeg….