Maandag, 27-08-2018, 08.50 u.

De morgenstond heeft goud in de mond.

De kleine kapitein strooit steeds vroeger op de dag, zijn mooie uitspraken en complimenten. Zijn cadeautjes worden steeds mooier en waardevoller omdat zijn gezicht steeds meer “mee gaat praten”. Zijn mimiek wordt “sprekender” en je kunt het “gewicht van de lading”, afwegen aan de uitdrukking in zijn fijne gezichtje en mooie, heldere ogen.

Mama had nog maar net haar hielen gelicht, toen hij de opdracht verzond, dat hij een boterham wilde. Op mijn vraag “wat” hij wilde, werd zonder twijfel, “een krentenbol” geantwoord. Hij was nog niet vergeten, dat ik hem dit gistermorgen vertelde, dat hij nog een krentenbol over had, voor de maandag. Guus was dit weekend bij Oma en Opa blijven logeren en natuurlijk worden er dan zaken in huis gehaald waarvan we weten dat Guus, ze graag eet. Krentenbollen kun je Guus onder begraven en hij eet zich er op zeker uit, net als pannenkoeken. Het liefst met spek eronder, de kaas meegebakken en dan stroop er op. Van wie hij de goesting naar dit soort lekkernijen heeft, weet ik niet want van mij, kan hij dat echt niet hebben!?

Inmiddels is het gewoonte geworden dat Guus naast me op het aanrecht zit als ik de boterhammen smeer. Kletsen op niveau, zullen we maar zeggen want of je wil of niet, praten doet hij doorlopend en gewoon knikken of hummen als antwoord, volstaat niet, bij de kleine kapitein. Hij wenst “volwassen” antwoorden en blijft dus ook doorvragen tot hij vindt, dat je je best hebt gedaan bij het beantwoorden van zijn vragen.

Tot mijn verbazing wenste mijn kleine vriend, pindakaas op zijn krentenbol en ik kon mijn afkeuring, niet helemaal onderdrukken omdat het mij geen geweldige combinatie leek. Uiteraard ontging Guus dat niet en hij verkondigde direct, dat zijn vader pindakaas op de boterhammen deed en er dan hagelslag op “gooide”. Aangezien ik weet, van wie, Guus zijn vader dat heeft, kon ik een glimlach niet onderdrukken en zei tegen hem, dat ik zijn vader dan maar een gekke vent vond. “Dat is toch niet lekker, bah. Wat een gekke vent!” : zei ik letterlijk.

De verontwaardiging droop van Guus zijn gezicht en hij reageerde onmiddellijk en zonder nadenken. Niet! Papa is geen gekke vent, hij is mijn beste vriend. Hij was serieus beledigd en meldde nog even dat er pindakaas op beide helften van zijn doorgesneden krentenbol moest. Zo dan, goedemorgen, het was tenslotte al vijf over acht. Fijne dag verder, mijn glimlach kan al niet meer stuk.