Vrijdag 14-12-2018, 10.10 u.

Romantiseren is een kunst.

Deze week sprak ik op het kerkhof bij het graf van mijn ouders en zei: “Ik ben een romanticus en soms verhef ik het romantiseren tot een kunst.” Je kunt ook gewoon zeggen dat ik een sentimentele ouwe zak ben, maar dat vind ik weer zo ruw en onbehouwen klinken.

Deze tijd van het jaar leent zich daar bij uitstek voor en alle ingrediënten die nodig zijn voor sentiment zijn volop aanwezig. Het openhaard vuur, alle kerstverlichting, weinig daglicht, brandende kaarsjes, lekkere hapjes en drankjes, zijn zo maar een paar sentiment verhogende aspecten, die de neiging om te romantiseren aanwakkeren c.q. laten groeien.

Afgezien van alle “gewone” feestdagen, zou ik dit weekend 35 jaar getrouwd zijn geweest mits het allemaal zo lang had mogen duren want zo af en toe blijkt zeer nadrukkelijk, dat niets zeker is, in dit leven. Komende week vier ik echter uitbundig, als ze mee wil werken, het 15-jarig jubileum van “samen zijn” en “houden van”, met mijn eigen prinses. Welke geluksvogel kan zeggen, dat hij twee keer in zijn leven met een prinses heeft samengeleefd en wekelijks op een klein prinsje mag passen. Ik ben zo’n Lucky bastard en het kan mij echt tot tranen roeren (toch dat sentiment weer).

Inmiddels hebben we het Sinterklaasfeest met het complete gezin van mijn ouders gevierd echter voor het eerst zonder beide ouders. Eerlijk gezegd ben ik nu de oudste en zo voelt het ook! Ook met kerst dit jaar zijn we voor het eerst operationeel zonder moeder Teuna èn pa Piet. Iedereen weet dat een dergelijk moment, hem of haar een keer staat te wachten maar het blijft een vreemde gewaarwording, die ook onder de categorie sentiment valt. Ik maak er zelfs weemoed van en kan ervaringen uit vroeger dagen, veel mooier maken dan ze in werkelijkheid, ooit hadden kunnen zijn. Een rijke fantasie en een hart dat overloopt van het warme gevoel voor mensen die echt bij me horen, ongeacht of ze wel of niet meer in leven zijn.

In mijn beleving lijkt het of elk jaar die sentimentele beweging tussen mijn oren en die ritmische vreugdedans, overigens met een traan, in mijn borstkas, heftiger wordt. Ik heb me laten vertellen dat leeftijd en levenservaring, hier sterk aan bijdragen. Daar geloof ik zeker in! Daar heb ik geen Mariah Carey, Wham of Bing Crosby voor nodig, de Top 2000 volstaat met “Still loving you” van de Scorpions of “The last resort” van The Eagles.

Joe Cocker met zijn “Living in the promiseland”, kan mij tot tranen raken c.q. roeren en zo kan ik nog een illuster lijstje vullen met muziek, die iets met mij doet. Wie ooit een uitvaart bijwoonde, waar ik wat te zeggen had over de muziek, weet dat ik een kei kan zijn (dit zeg ik zelden of nooit over mijzelf) in het uitzoeken van muziek, die iets zegt over de persoon, die begraven of gecremeerd wordt.

Inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarop het lijstje met namen van “vermisten/gemisten” aanzienlijk is gegroeid. Een natuurlijk proces maar niet altijd even gemakkelijk omdat er zoveel gevoel bij komt kijken. Straks ga ik opnieuw naar de begraafplaats, naar het graf van mijn ouders. Gisteren is het bijgewerkte monument terug geplaatst en ik wil er zeker van zijn, dat het is geworden, wat is afgesproken. Gewoon ter geruststelling van mijn gevoel.

Ik hoef geen brandende lampionnen in de vorm van een hart, ik wil geen afbeelding van een brandend kaarsje op mijn Facebookpagina, ik heb geen gedenkboom of wat dan ook maar wat ik wel wil bewaren, is dat warme gevoel als ik denk aan mensen die ik mis en zeker mensen en wezens, die ik dicht bij me weet, waar ik van hou! Vier deze dagen samen, zeker met de mensen, die je nog wel hebt!