Woensdag 05 december 2018, 19.45 u.

Sukade? Nee sorry, sucade!

Onverwacht beland je soms in situaties, die ervoor zorgen, dat je het hoofd schudt en blijft schudden, gedurende enige tijd. Zo was ik vanavond in een lokaal eetcafé om het diner te gebruiken. Gewoon omdat ik stomweg vergeten was om eten in huis te halen. Geen commentaar, ik weet het!

Ik was al aardig onderweg met het hoofdgerecht, toen een ouder stel binnenstapte, waarvan direct merkbaar was, dat er een hete pieper, achter in de strot geparkeerd was. Niet alleen een hete pieper in de strot maar blijkbaar ook een versterker want ongeacht wat ze zeiden, het was in de hele zaak, uitstekend te verstaan. Nou is die zaak niet onoverzichtelijk groot maar uitermate knus en gezellig, en gewoonlijk voorzien van geroezemoes, van de aanwezige gasten. Vanavond bleek het oudere stel echter, luid en duidelijk aanwezig waarbij luidkeels de prijzen werden verkondigd en tevens een vergelijkend warenonderzoek werd gehouden, waar het complete etablissement van kon meegenieten. De kostprijs van de gerechten en de wijnen was leidend in deze.

Er volgde zowaar een technische verhandeling over de werking van een moderne airco, waarbij de hete aardappel niet in het woord airco te verwerken is, althans niet op papier. Haar beweringen over het apparaat waren absoluut onjuist (kan alleen maar koude lucht “maken”) en die van hem waren voor een groot deel, niet helemaal correct (nee, nee, ook warme lucht kan, want hij gaat zo van +5 naar -5???). Aansluitend werd een kritische noot geslaakt, over het 5-gangenmenu van aankomende kerst, overigens voor de andere 14 aanwezigen, duidelijk waarneembaar!

Voor wie denkt, dat er toen een vorm van rust zou intreden, moet ik melden dat er geen sprake was van rust, zelfs niet toen het voorgerecht op tafel kwam. Mevrouw wenste niet teveel omdat zij niet zo’n grote eter zou zijn en vervolgens bestelde ze een wildkwartet, waarbij ze aanmerkte, dat er bij overschot, een soort transplantatie plaats zou vinden, naar het bord van de heer in het gezelschap, waar overigens, een hertencarpaccio op zou komen te rusten. Voorafgaand aan de keuze voor het hoofdgerecht, vroeg mijnheer wat een gerecht met sucade inhield waarop mevrouw meldde, dat sucade o.a. in de oliebollen ging, het was fruit.

Ik kon het niet nalaten om mijnheer bij te staan en vertelde dat sukade inderdaad in de oliebollen en de tulband kan maar dat sucade, stoofvlees is, waar je heerlijke gerechten van kunt maken als het langere tijd heeft gesudderd. Sorry, voor mijn bemoeizucht maar zet Hyacinth en Richard dan ook niet aan een tafeltje naast mij. In dat kader, zag ik mijzelf als een soort “Onslow” aan tafel zitten en alleen de ontbrekende hemdsmouwen en mijn cap, waren de grote afwezigen, op dat moment.

Mijnheer had direct in de gaten, dat het volume van het gesprek blijkbaar goed te volgen was, buiten het bereik van de “Bouquet-residence” en zijn volume daalde onmiddellijk, echter mevrouw, had totaal niet in de gaten, dat ze wel heel erg aanwezig was of wilde dat niet in de gaten hebben. Op de één of andere wijze kreeg ik het idee, dat deze mensen niet samenwoonden c.q. getrouwd waren, door het gesprek en de wijze waarop het werd gevoerd. Zo werd mijnheer geadviseerd om zijn verjaardag vooral niet te vieren want dat had hij nog gedaan toen hij 75 werd, enige jaren geleden. Of hij wel wist wat dat zou gaan kosten? Nee, dat wist hij niet. Maar zij, wist dat evenmin en ook zij had haar 75^e verjaardag nog groots gevierd. En als je vervolgens elke 2 ½ jaar zo’n feest organiseerde, werd het toch wel erg bont, vond mevrouw.

Toen mevrouw beweerde dat de Navarrawijn uit Italië zou komen en de tinto evenzo, kreeg ik medelijden met de heer aan tafel. Deze was duidelijk gekomen om lekker te eten en het gekakel van de “kip” tegenover hem, kon hem gestolen worden. Eerlijk gezegd, had ik met hem te doen maar misschien was dat helemaal niet nodig. Ik keek nog even op de rug van mijnheer en zag zijn oren druk op en neer bewegen. Voor mij een seintje, dat het een echte man was. Laat dat mens maar kletsen, ik heb een vol bord voor mijn neus, dus is het tijd om te eten, gewoon gelijk geven en door kanen!

Heerlijk! Hallo, mag ik de rekening van u? Natuurlijk mijnheer, met een vette knipoog. Met een grote grijns op mijn gezicht ben ik vertrokken, ik heb namelijk patent op dit soort situaties. Hoogst irritant maar vaker ook hoogst vermakelijk, ongeacht of ze zich voordoen in Hardinxveld, Westerbork, Amsterdam, Haarlem, Orvelte, Kijkduin, Maastricht, och, het maakt ook helemaal niets uit, ik zou er bijna aan gaan wennen.