Vrijdag 10-01-2020, 12.30 u.
Betty Boop.
Oma kijkt meestal de kat uit de boom, voor ze haar mening geeft. Opa daarentegen is een flapuit en dat is niet altijd een voordeel want je moet soms ergens op terug komen. Maar ja, wat verdient de voorkeur? Spontaan, weloverwogen of zou er ergens een middenweg kunnen zijn? Wie kent ze niet, de drie aapjes, die “horen, zien en zwijgen” uitbeelden maar dat is niet weggelegd voor gewone stervelingen als deze opa.
Deze keer kwam oma onverwacht uit de hoek nadat Saar op een bepaalde manier keek en eerlijk is eerlijk, ik was even met stomheid geslagen. Niet omdat ze me tuk had maar gewoon omdat ze (enorm) gelijk had en helaas (voor opa) gebeurd dat maar al te vaak.
Onze kleine prinses heeft, mooie, grote, heldere kijkers, waar altijd een glimlach in rond gaat, waar van die kleine pretlichtjes in branden. Als die lichtjes blijven branden, bij het ouder worden van Saar, wil ik nu alvast een waarschuwing plaatsen. Pas op, want die lichtjes, branden niet voor niets. Let goed op wat je zegt en wat je doet.
Maar goed, terug naar oma want oma riep namelijk dat de ogen van Saar, sprekend leken, op de ogen van Betty Boop! Eigenlijk hoor ik zoiets te bedenken maar dit keer was Passie degene, die de spijker op zijn kop sloeg. Wie kent de kleine tekenfilmdiva niet, waarvan de 1e fil uitkwam, in de zomer van 1930? Uitdagende bewegingen, grote ogen en het evenbeeld van Bette Davis, die als voorbeeld gediend zou hebben voor Betty Boop. “She’s got Bette Davis eyes” van zangeres Kim Carnes was een soort van hommage aan Betty Boop, die door de hypocriete fatsoensrakkers en moraalridders in de U naait ut States of Armerikanen, ontdaan moest worden van haar (te) korte rokje en kousenband. Betty Boop heeft zich daardoor, niet te lang meer kunnen handhaven en in mijn jeugd, was het voornamelijk oud materiaal, wat op tv verscheen. Tekenaar Max Fleisher, verdient overigens een standbeeld voor zijn creatie.
Saar is wat mij betreft, nu al een levende legende en in haar ogen, kun je verdrinken. Als ze dan, terwijl ze je aankijkt, ook haar duim nog eens in haar mond steekt en naar me lacht, smelt ik. En geloof me, ruim 100 kilo smeltende opa, is voor de omstanders geen pretje. Ik ben reddeloos verloren als deze prinses, ook maar de geringste blijk geeft van honger, dorst of de noodzaak van een schone luier. Vroeger riep ik, dat opa’s die zich in lieten pakken, door de kleinkinderen, watjes zouden zijn. Tegenwoordig weet ik dat er 1001 legitieme redenen kunnen zijn, om je als opa, in te laten pakken, door je nageslacht. Wacht maar tot je mee kunt praten en zelf opa bent!!!
Volgende week mag ik weer oppassen, op mijn eigen Betty Boop en weet je wat? Ik kijk er nu al naar uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten