Dinsdag 07-01-2020, 19.30 u.
Bonny en Clyde zijn
terug!
Wie kent de legendes, Bonny en Clyde, niet? Volgens de verhalen in het harnas gestorven maar ik heb goede redenen om hieraan te twijfelen. Ze bestaan nog steeds, zij het in mini-vorm, maar ze leven nog, wis en waarachtig want ik heb ze vanmiddag nog ontmoet en ik heb niet kunnen ontsnappen aan hun wreedheden!
Vandaag werd voor deze opa, het nieuwe oppasseizoen geopend en het was onmiddellijk raak. Geen warming up, geen voorbereiding op wat komen zou maar direct kopje onder. Saar was er door omstandigheden al bijtijds maar van de kleine, altijd lachende prinses, heb je geen overlast. Af en toe schud ik even aan de box, om er zeker van te zijn, dat ze nog bij bewustzijn is. Tot nu het braafste kind van het westelijk halfrond hoewel ze sinds kort, wrede stankaanvallen, kan openen op de oudere generaties. Ze beschikt over dezelfde kwaliteiten als de kleine kapitein en de jonge kapitein!!!
Vanmiddag moest Guus uit school gehaald worden en ik was redelijk vroeg op het schoolplein. Opvallend detail, was mijn ingepakte en bepleisterde linkerduim, die voor de oplettende kijker, wat in het oog sprong. Om de kipfilet fatsoenlijk te kunnen snijden, haalde ik het vleesmes, een aantal malen ferm langs de diamantstaaf, goed gereedschap is tenslotte, het halve werk (kijk maar naar de jonge kapitein!!!). Helaas was ik niet helemaal bij de les en dit had een losliggende duimtop tot gevolg, die werkelijk bloedde als Lakenvelder (=rund). Goede raad was duur en om te voorkomen dat opnieuw mijn kleding en de keuken, onder het bloed zouden zitten, heb ik er een flinke verpakking omheen gedraaid. Overigens valt dit niet mee met 1 hand, zeker als de coördinatie niet helemaal op orde is.
Maar goed, ik stond dus met Saar op dat schoolplein, toen de juf, de klas met mini-terroristen, liet ontsnappen. Nou heb ik al eerder gememoreerd dat de kleine kapitein, een zielsverwante heeft waarmee hij een “duister” verbond heeft. Hiermee wil ik zeggen, dat er rottigheid wordt uitgevreten, als die 2 samen zijn, Suus en Guus. Beiden voorzien van grote heldere kijkers en een ongezouten mening, die het plegen van “aanslagen” niet achterwege zullen laten, als er geen zware lijfstraffen op staan. Ik noem deze 2 dan ook met liefde “Double trouble” en dan heb ik niets te veel gezegd.
Suus was vanmiddag als eerste in mijn buurt om opgevangen te worden, door haar oppasdienst. Natuurlijk kwam de vraag, wat er mis was met mijn duim en ik antwoordde naar eer en geweten, dat ik een minder handige actie, had ondernomen. Toen aan Suus de vraag gesteld werd, wat ik dan was, zei ze kogelhard: “Een lompe koei.” Zo dan, die had ik niet aan zien komen en als klap op de vuurpijl, zei ze ook nog dat ik een “Dombo” was. Dank u, jongedame, dank u, ik was direct weer op mijn plaats gezet. De kleine kapitein stond er bij en knikte bevestigend, niet dat ik iets anders verwacht had, maar toch…het voelde als verraad. Wat waren ze het weer met elkaar eens, die 2 kleine draakjes.
Verder werd er niet echt stil gestaan bij dit “incident” maar toen ik in de auto ging zitten, moest ik toch even wachten om naar huis te rijden. Kaak-, buik- en lachspieren, zijn weer getraind zo op de 1e dag van het seizoen, dat belooft wat voor de periode tot de zomer. Eerlijk gezegd, durf ik nog niet verder vooruit te denken. O ja en de beste wensen voor 2020.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten