Het boek is nog niet uit!

Dinsdag 14-04-2020, 10.45 u.

Het boek is nog niet uit!

Al jaren woon ik in een relatief rustige wijk en dat bevalt me prima. Een wijk met enerzijds jonge gezinnen met kinderen en anderzijds mensen die wat meer of zelfs behoorlijk, op leeftijd zijn. Er zijn natuurlijk ouwe mopperkonten, die mopperen dat er weinig deugt, zeker de jeugd van tegenwoordig. En ook zijn er jongelui die menen, dat de wereld van hen is en dat ze met niemand, behalve henzelf, rekening behoeven te houden.


Wat ik vroeger ongezonde nieuwsgierigheid vond, zonder pardon, bekijk ik nu iets genuanceerder. Het voordeel van die nieuwsgierigheid is, dat we allemaal blijkbaar een beetje op elkaar letten en redelijk “op de hoogte zijn” van elkaars wel en wee.


Ongemerkt let je op, bij het uitlaten van de hond. Zeker bij bejaardenwoningen waar ik langs loop, waar mensen alleen wonen. Als de gordijnen dicht blijven, bij een woning waar normaal al vroeg iemand op is, is het een kleine moeite om één van de dames van de zorg aan te schieten en deelgenoot te maken. Zo maak je misschien de lijntjes, naar mogelijk noodzakelijke hulpverlening, net wat korter.


Soms heb je kennis genomen van het feit dat iemand ziek is en dan is een kaartje in de bus, of een dagelijks opgestoken hand ter begroeting, een kleine afleiding voor de betrokkene. Je kijkt gelijk of alles nog in orde lijkt om indien nodig, te reageren naar de hulpverlening. Vroeger nieuwsgierig maar tegenwoordig noem ik het sociale controle in positieve zin, ongeacht wat een ander ervan denkt. Het idee is tweeledig, want uiteraard hoop ik dat het andersom ook zou kunnen werken als ik hulp nodig heb.


De afgelopen tijd heb ik met grote regelmaat “binnen gegluurd”, bij een oudere dame, die ernstig ziek was en de strijd met het gemene monster “kanker”, aan het verliezen was. Als ze in haar stoel, voor het raam, in slaap was gevallen, hield ik even stil en als ik het opengeslagen boek, op haar lichaam zag bewegen, wist ik dat ze in de zon, een tukkie lag te doen omdat het lichaam, langzaam aan het opgeven was en veel rust nodig had. Mijn bevindingen deelde ik met haar familie, die ik ken.


Vorige week liep ik langs het appartementje en zag een stapeltje boeken, op een tafeltje voor het raam liggen. Uit het bovenste boek stak een bladwijzer, ergens halverwege het boek, ik schoot vol omdat ik inmiddels wist, dat het boek nooit uitgelezen zou worden….


Ik heb haar niet daadwerkelijk kunnen helpen maar hoop, dat het heeft geholpen, dat ik een beetje, op mijn manier, op haar heb gepast. Rust zacht, oma en moeder van lieve mensen!