Woensdag 14-07-2021, 11.45 u.

Wijzer terug naar huis.

De afgelopen jaren heb ik wat keren met de handen in het haar gezeten. Ik voelde me zowel fysiek als mentaal absoluut niet fit. Gekker nog, ik zat op een glijbaan, die vrij vlotjes gleed, in een tomeloze diepte. Radeloosheid en wanhoop waren vaker mijn deel. Zoekend naar antwoorden, ben ik langs dokter, internist, verpleegkundigen, psychologen en psychiater getrokken. Helaas zonder het gewenste resultaat.

Op zeker moment, was mijn/de maat vol, ik kon en wilde zo niet langer door blijven hobbelen en in rap tempo afglijden. Doorslaggevend was voor mij, dat ik niet meer op de kleine kapitein en m’n kleine tuttebel kon passen. Voor mij voelde het als een vuistslag op mijn kokosnoot, gevolgd door een ko.

Na zoek- en speurwerk met mijn trouwe trawant Leen, ben ik uitgekomen, bij het revalidatiecentrum van het UMC Groningen, Beatrixoord. Het echte zoeken is begonnen in december 2019 en heeft me vaker aan de rand van de wanhoop gebracht. Tegenslag is soms niet meer te incasseren en je twijfelt heftig aan de zin (of onzin) van het aardse bestaan. Corona en alle bijbehorende maatregelen en beperkingen, hebben niet echt geholpen en het proces zelfs heftig vertraagd. Het valt dan niet mee om trouw te blijven, aan je eigen opvatting, dat alles een reden heeft.

Ik wist dat een opname in het revalidatiecentrum, best wel eens zwaar zou kunnen worden maar vorm geven aan dat proces lukte pas, toen ik er in gestapt was. Van alle kanten zijn er helpende handen toegestoken en dat gebeurd nog steeds, zonder hulp red ik het gewoonweg niet. Namen noemen doe ik ook niet want ik zal altijd iemand vergeten en dat….wil ik niet!

Vergeten! Een vreselijk woord maar onthouden, lukt me vrijwel niet meer en zelfs opschrijven vergeet ik soms. Je voelt je zo lullig als je in een rooster kijkt waar je voor de volgende opdracht moet zijn, wegloopt en aan het eind van de gang terug moet omdat je het niet meer weet. Inmiddels weet ik, dat dit hoort bij het proces waar ik door ga en dat het mogelijk nog zal verbeteren.

Op 18 mei jl., zou ik opgenomen worden voor een periode van 4 weken. Daarnaast was 18 mei ook de datum, dat er exact een jaar eerder was vastgesteld dat opa ADHD heeft. Helaas werd de arts met supervisie over mijn revalidatie ziek en hoorde ik een week van te voor, dat mijn revalidatie werd uitgesteld. Ik heb gevloekt en getierd, terwijl ik plat lag met morfine, Naproxen, Oxazepam en Paracetamol omdat mijn rug het had begeven.

Het uitstel bleek in die zin positief, dat mijn rug voldoende hersteld was om zelfstandig naar Haren te rijden. Wel met een Harley-escorte van zoonlief, die een vinger aan de pols heeft gehouden en de opname bij aanvang heeft begeleid. Iemand met een objectieve blik, is in een dergelijke situatie onmisbaar.

De tweede week van juni moest het gaan gebeuren en mijn energievoorraadje was (en is) minimaal. Het is voor mij enorm moeilijk om “nee” te zeggen en toe te geven dat ik dingen niet meer kan. Precies om die redenen is er een categorie mensen, die aan mijn gedrag, mijn problematiek, niet heeft kunnen merken. Stoer doen en niet lullen maar poetsen, basta!

Binnen een week werd mij duidelijk gemaakt, wat er vermoedelijk aan de hand is. De diagnose is namelijk niet te herleiden uit bloedonderzoek of iets dergelijks maar uitsluitend uit gedrag wat je vertoont. Het kwam binnen als de klap van Max Verstappen tegen de muur, tijdens de grote prijs van Azerbeidzjan, in Baku.

PTSS en/of een flinke burn out, klonk het oordeel van de dokter, die ervaringsdeskundige bleek te zijn. Ze heeft tijdens het hele opnameproces geluisterd, gewaarschuwd, gestuurd en prima begeleid. Het meest belangrijk was voor mij, dat ik eindelijk eens serieus genomen voelde. Mijn eigen opvatting, dat ik een aansteller zou zijn, werd meteen naar het rijk der fabelen verwezen. Men was zelfs verbaasd dat ik zo lang ben blijven functioneren.

Alle (traumatische) ervaringen uit zowel mijn zakelijke als privéleven, hebben gezorgd voor een bak ellende, die ik zelf nooit aan heb zien komen omdat ik dacht, dat ik het allemaal prima op een rijtje had. Mis! Even voor alle duidelijkheid, Beatrixoord is geen psychiatrisch ziekenhuis of GGZ-instelling.

Er volgen nu nog ruim 10 weken met een aantal dagbehandelingen in het verre Haren c.q. Groningen. Zekerheid om beter te worden is er absoluut niet maar ik weet wat er aan de hand is en ik weet dat er handvatten worden aangereikt, die me weer op weg zouden kunnen helpen. Toegeven dat je iets niet (meer) kan, hulp vragen als het nodig is en dit soort dingen duidelijk communiceren, zijn de “tools”, die me moeten steunen en dat is een hele klus.

Ik durf nu over mijzelf te zeggen dat ik keihard heb gevochten. Te hard en het heeft me gebroken. Maar mijn hoofd is niet meer gebogen, de kop staat er recht voor omdat het moet, het is de enige kans op weg naar verbetering en daar ga ik dus voor. Later!!!