Vrijdag 27-08-2021, 17.10 u.

Te lang stil?

Bij mijn één van mijn laatste berichten op de social media, kwam de terechte opmerking, dat ik gemist was, op die media. Het is altijd goed om te horen, dat mensen je creatieve uitspattingen hebben gemist en dus blijkbaar waarderen. Opmerkingen in die koers, maken mijn dag altijd een beetje beter en brengen een glimlach op mijn gezicht. Een weemoedige glimlach weliswaar maar toch gaan mijn mondhoeken opwaarts.

In een recente blog heb ik aangegeven wat de crux was en dat derhalve, de mogelijkheden om creatief te ontploffen, waren verdwenen. Gelukkig was dat tijdelijk en hoop ik weer “los te kunnen gaan”, in de nabije toekomst. Melancholie en nostalgie blijft, dat hoort bij mij!

Mijn melancholische uitspattingen op “papier” zijn bekend evenals mijn belevenissen met de kleine kapitein, de jonge kapitein en de ouwe kapitein in de slotfase van zijn aardse bestaan. Veel minder echter zijn de verhalen over mijn kleine tuttebel, die me net zo lief is als de kleine kapitein.

De affectie is wederzijds kan ik je vertellen want als Saar, opa ergens op ziet duiken, komt er een stemvolume los waar je van zou schrikken mits je er zelf ook over beschikt. En ik moet bekennen dat mijn stemvolume een heel legertje snurkende huzaren, kan wekken, in het holst van de nacht. Wie met mij het edele voetbalspel heeft gespeeld, kan verhalen over mijn veel te grote en veel te luide waffel, eerlijk is eerlijk!

Terug naar de basis want ik wil relaas doen over Saar. Tot een maand of wat geleden, beperkte ze haar vocabulaire tot een minimum want als je haar begreep (andersom was niet zo belangrijk), was dat ruim voldoende.

Ik heb enige tijd gevonden dat de kleine kapitein standvastig was en zich door niets of niemand liet sturen. Maar inmiddels is gebleken dat we, binnen de familie, baas boven baas kennen en niet te zuinig ook. Nee, is nee en blijft dat ook gewoon. Onvermurwbaar met snoep, koek en andere schone beloften en owee als het haar niet aanstaat. Een rechtse hoek is je deel zodat je maar weet dat deze jongedame haar grenzen heeft.

Onze tuttebel maakt daarnaast zeer regelmatig buitelingen, zeker als ze vermoeid begint te raken. Maar mocht je denken dat dergelijke “ongevallen” leiden tot mega brul- en jankpartijen, dan vergis je je. Janken is voor watjes en zelfs gemene schaafwonden of bloed, vormen geen aanleiding om haar stem te verheffen.

Haar commando’s zijn erg kort maar vooral erg begrijpelijk. “Kom!”, “kijken! (tv)”, “drinken” en vooral “nee!”. Dat laatste zit er dus al jong in en het mag maar duidelijk zijn. Mocht Boaz denken dat hij Saar onbegrensd mag besnuffelen en aan haar gezicht mag likken, krijgt hij gewoon een rechtse hoek met de boodschap “weg!”. En wat denk je?  Hij begrijpt het gewoon en trekt zich tactisch terug in zijn bench.

Je vraagt je af, hoe het mogelijk is, 2 kinderen van dezelfde ouders, tenminste dat nemen we blindelings aan, en toch zo verschillend. Maar man, wat kun je trots zijn met zulke monstertjes om je heen en natuurlijk, die van mij zijn de mooiste van de hele wereld, basta! Paps van dit koningskoppel heeft al meerdere malen gezegd: “Ik vind ze goed gelukt!” en ik moet zeggen, hij heeft potdorie gewoon gelijk!