Zaterdag 11-09-2021, 11.00 u.

Echolocatie of….

Dit weekend ben ik onvrijwillig alleenstaand. Mijn lief besloot, een wreed eind te gaan wandelen met een aantal gelijkgestemde dames. Helaas is mijn loopvermogen geslonken met de toename van mijn gewicht, na het stoppen. Stoppen met roken, stoppen met veelvuldig sporten en stoppen met andere slimme dingen met invloed, op mijn gewicht. Voor degene die mij wat beter hebben leren kennen, weten dat hier sprake is van een grote mate van cynische zelfspot. Ik heb ondervonden, dat je soms je best doet, en vaker is dat niet voldoende om het gewenste resultaat te halen, helaas! 

Maar goed, dit intro heeft uiteraard niets te maken met de titel van dit epistel “Echolocatie of…”. Deze week heeft een paar dagen gebracht met serieus zomerse temperaturen waarbij het ’s avonds goed toeven was in de achtertuin, onder het genot van! Mijn onrust leent zich momenteel niet echt voor het kijken van tv maar kort aan de waterkant, in de stilte van de avond, komt er een vorm van rust in mijn drukke, te drukke hoofd en dat is soms hard nodig. 

Donderdagavond besloot de dag, zich te laten vervangen door het schemer van de avond c.q. de aanstaande nacht en het was bij hoge uitzondering, nagenoeg stil in mijn omgeving. Normaal is ondanks een geluidsscherm, het geraas van de A-15 hoorbaar, jakkeren, te jonge kinderen met een te hoge snelheid over het water, met gemotoriseerde bootjes, buiten de toegestane tijd. Of er zijn gillende en krijsende jongelui in, op of aan het water te vinden, waarbij de hormonen duidelijk invloed hebben op hun gedragingen. Jongens burlen als bronstige edelherten en meisjes gillen als keukenmeiden, om maar gehoord te worden, door “the opposite sex”. 

Op het moment dat ik mijn boekje met binaire puzzels, amper nog op de tafel kon zien liggen, dachten de muggen, aan een feestmaal te kunnen beginnen. De gedachte om te vertrekken naar veiliger oorden, begon zich te ontvouwen in mijn weerbarstige, grijze massa. Toch bleek moedertje natuur compassie met opa Jan te hebben. Een klein vliegend monstertje scheerde door het duister en had blijkbaar serieus honger. Het om mijn hoofd gonzende en op bloed beluste, vliegend ongeregeld, bleek op de menulijst te staan van het vliegende monstertje. Tjakka! 

Met aandacht heb ik het schouwspel gevolgd en al filmend, proberen vast te leggen met mijn gsm. De opzet is geslaagd maar duidelijke beelden, zijn er helaas niet. Een echte amateur dus! Stuk voor stuk, werden de naar bloed smachtende muggen gevangen door het lieftallige monstertje, dat geluidloos en super wendbaar, door het schemerdonker draaide en keerde. Ik bedacht me, dat het voor ons al moeilijk is om, bij voldoende licht, een mug of een vlieg uit te schakelen. De vleermuis daarentegen, die mij, zonder tegenprestatie te verwachten, verloste van die zoemende krengen, was uiterst destructief en bedreven bezig, binnen de kaders van de gedachte van een mug. Je begrijpt het al, ik vond hem geweldig!

Dan komt het moment dat je je afvraagt, hoe zo’n vleermuis, het voor elkaar krijgt om steeds op tijd weg te duiken als mijn bolle hoofd, opdoemt uit het duister. Ik heb even gegoocheld en “ge-joe-tjoept” en naar beelden gekeken van filmers, die meer in hun filmende mars hadden dan ondergetekende. Het zou gaan om echolocatie, waarbij de vleermuis geluidsgolven uitzend, die bij onderbreking, de locatie van een mogelijke prooi aangeeft. Zo knap. Van deze acrobatische toeren, kan ik echt onder de indruk zijn en ik denk daar dan nog even over door en….fantaseer er op los! 

Een half uurtje later stond ik onder de douche om zweet en stof van de dag af te spoelen, voor ik naar bed zou gaan. Onder de douche kwam er echter nog een nieuwe gedachte c.q. fantasie op gang. Wat nou? Echolocatie? Me hoela! Terwijl alle nare lijfluchtjes door het afvoerputje vloeiden, wist ik het zeker! Die vleermuis heeft mij niet gelokaliseerd met geluidsgolven maar hij heeft me gewoon geroken. Een ordinaire transpiratiegeur van een omnivoor met overgewicht en een voorkeur voor alcoholhoudende consumpties en met (te) veel knoflook, bereidde maaltijden. Toedeledoki met je echolocatie, gewoon zweetjattenluchtjes en niets anders! Geloof nou niet alles wat je op internet vind, ga eens af op je eigen instin(k)ct. 

 Fijn weekend, jongelui!

Foto van Hugo Willocx.