Donderdag 16-09-2021, 14.15 uur.

Ik zie het als progressie!

Nog 1 keer tanden op elkaar en dan komt er (voorlopig?) een eind aan de behandeling in het UMCG. Ik moet toegeven, dat het kilometervreten, me zwaarder is gevallen, dan ik had gedacht. Het traject zal een stuk dichter bij huis worden voortgezet en per saldo, blijft er dus meer energie over om leuke dingen te doen. Activiteiten en/of oppassen met en op de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel, om maar eens wat te noemen. Eerlijk gezegd kijk ik er naar uit want het was tenslotte de reden, dat ik naar Groningen ben gegaan, ik wilde weer op kunnen passen.

De afgelopen week, heb ik twee keer een uurtje opgepast, op mijn kleine tuttebel. Man, ik voel me de koning te rijk. Natuurlijk ben ik kei versleten als ze weg is en ik heb een zeiknatte rug van het zweten maarrr……ik heb het wel voor elkaar gebokst! Daarnaast zou opa, opa niet zijn om er geen mooi verhaal van te maken. Sommige karaktertrekken zijn en blijven onmiskenbaar aanwezig. Breedvoerig verhalen met een rijke invloed van een stukje romantisering (of is het fantasie?).

Tijdens de 1^e oppasmiddag, was het prima weer en een afwasteil met water en wat waterproof speelgoed, doen de rest. Je kunt gewoon blijven zitten en de jongedame vermaakt zich wel. Dat haar mond niet stil staat en overal een antwoord gewenst is c.q. geëist wordt, is een tweede, maar verder wordt van mij geen begeleiding bij deze bezigheidstherapie verwacht. Boaz was helaas wel de klos maar dat komt omdat hij op de baas lijkt en voornamelijk zijn omgeving wil pleasen.

De gekleurde Tupperware-bekers, deden precies waar ze voor bedoeld zijn. Gevuld worden en leeg maken. Opa gaf aan, dat hij geen Giessen-water wenste te drinken maar Boaz, slobberde zijn bekertje braaf leeg. Het 2^e bekertje werd ook nog geleegd maar toen vond hij het ook welletjes. Saar eiste medewerking van Boaz bij het legen van de beker en toen die medewerking uitbleef, was hij de klos. De beker met water werd boven zijn kop omgekeerd en hij was natter dan de  eenden, die in de Giessen rondzwommen. Zijn vragende blikken in mijn richting, kon ik uitsluitende beantwoorden met een proestende huilbui van het lachen. Saar draaide zich om en zie heel overtuigd van haar goede werk: “Zo!”.

Gisteren was het echter, niet echt weer om buiten te spelen, dus werd binnen, de kinderkeuken uit zijn voegen getrokken en leeg gemaakt. Na 6 bakken zogenaamde koffie moest opa toch echt even naar het toilet en even later, drentelde Saar achter me aan terwijl ze een hufterproof IKEA-mok in haar handjes had. Ik kan melden dat de mok minder hufterproof was, dan ik eerder die week had beweerd maar gelukkig brengen scherven geluk.

Op het moment dat de “keukenpret” over was, probeerde ik wat aantekeningen te maken in mijn agenda. “Saa ook keure!” : wist de jongedame te melden. Toen ik vroeg, of we boven gingen kleuren, zag ze haar kans schoon. Want boven in opa zijn “atelier” is er knap veel te vinden waar de jeugd, zowel jong als oud, zich best mee kan amuseren.

Daar waar opa nog even dacht, dat hij eindelijk wat rust zou krijgen, spatte die droom al snel uit elkaar. Mijn kleine tuttebel is een echte vrouw en kan meerdere dingen tegelijk. Om te beginnen een vraag en verplicht antwoorden-spelletje, een kleurboek versieren onder doorlopende vermelding van de kleur van het betreffende potlood en opa vertellen wat hij moet doen met zijn kleurprent! Dank u!

Na circa 20 minuten begonnen zich op mijn rug, serieuze riviertjes van het transpiratievocht te vormen, gingen mijn schouders wat hangen en kreeg ik een enorme droge bek van het wauwelen. Op dat moment ging de voordeurbel en klonk er een licht fluitsignaal van beneden. “Papaaaahhh!”: klonk het op de bureaustoel naast me en weg was ze. Ze heeft “Doei opa” geroepen tot ik haar bijna niet meer kon zien, vanaf de veilige nek van haar eigen, grote en sterke papa maar dat opa, de papa van haar papa was, wilde er nog niet echt in….

Volgende keer probeer ik het eens met voorlezen of een kinderprogramma op tv, als ze ermee instemt.