Donderdag 21-10-2021, 10.30 u.

Véél beter zien.

Met kleine stapjes, lijk ik weer in de richting te gaan van de “opa Jan”, die meer mijn favoriet is. Nogmaals, kleine stapjes en af en toe, een stappie op de plaats. In exercitietermen “Op de plaats, rust!”. Ik probeer daaraan te wennen en te accepteren, dat het gewoon zo is maar dat lukt niet iedere keer.

Eerder heb ik al verhaald over de hervatting van het oppassen en actiever zijn met de kids, die ik bijna geen kleinkinderen meer durf te noemen omdat ze krachtvoer te eten krijgen en steeds groter groeien. Helemaal verguld, als mijn kleine tuttebel luidkeels roept: “Doei opa!” tot ze me niet meer kan zien. Zo helder en zo luid, dat je er gewoon kippenvel van krijgt. De kleine kapitein doet andere dingen, die bij zijn leeftijd passen want knuffelen en zeker een kus, horen niet meer bij weerzien of afscheid. Als ik mazzel heb, doen we een boks maar zelfs dat lijkt hij vaker gênant te vinden.

Wel had hij me vorige week gevraagd, hem te chaperonneren van en naar de zwemles en natuurlijk doe ik dat. Het zwemmen heeft zo lang stil gelegen en de te beheersen stof is zoveel anders dan in de 70-er jaren, dat ik me toch verbaas, wat die kleine krielkippies en –haantjes, voor elkaar moeten boksen in het water. Natuurlijk had opa een plaats in de loge uitgezocht en steeds als de kleine kapitein uit het water kwam, kon ik zijn gezicht goed bekijken. In deze setting vond hij het blijkbaar niet gênant om, staande op de zwemtrap, even in mijn richting te kijken en “stiekem” te zwaaien.

De eerste baantjes moesten gekleed gezwommen worden maar dat maakt geen verschil voor Guus, die overigens, net als zijn opa, snel is afgeleid door beeld en geluid wat afwijkt van de zwemlesgeluiden en –beelden. Daardoor lijkt er af en toe een kleine vertraging in zijn handelingen te zitten maar hij blijft wel degelijk bezig met het gevraagde of hetgeen hem is opgedragen.

Ik heb staan brullen van de lach, toen alle kinderen al veilig in een warme handdoek waren gekropen en de kleine kapitein nog steeds niet verschenen was. Een blik om de hoek, de doucheruimte in, bevestigde mijn vermoeden. Compleet in zijn eigen wereld, stond hij als enige, nog onder de douches, te genieten van de warme stroom water. Door niets of niemand liet hij zich van de wijs brengen, zelfs toen er niemand meer was om hem van de wijs te brengen. Mijn plotseling verschijnen voor de ramen van de ruimte, rukte hem ruw uit zijn (douche)wereld en plots maakte hij wat haast. Mijn lach zat ‘m in het feit dat ik nog iemand ken, die altijd als laatste onder de douche vandaan kwam en als laatste uit de kleedkamer verscheen. De genetische inslag is op die momenten, waardevol waarneembaar. Ik kan er nog een paar handenvol van opnoemen maar dat laat ik lekker achterwege want op zeker moment, ver in de toekomst, komt de tijd, dat hij de deur van de kroeg afsluit en samen met de kastelein naar huis vertrekt. Overigens is dit uit puur sociale overwegingen want je laat midden in de nacht geen mensen alleen naar huis gaan, waar je de hele avond lekker mee hebt zitten ouwehoeren, toch..?

Na het douchen volgt uiteraard, het drogen en aankleden en ik had nog niet verwacht dat hij de deuren afgesloten zou willen hebben om te voorkomen, dat de dames zijn blote billen (of de voorkant) zouden zien. Ook hier gaat ooit verandering in komen, ik heb helderziende kwaliteiten, geloof me nou maar want ook dat is onderdeel van de familiegenetica.

Onderweg naar huis, zat de kleine kapitein, driftig te kletsen over de andere zwemstudenten, zonder aan enige zelfreflectie te doen, ook dat is herkenbaar, denk ik dan maar en voel met een glimlach, wat schaamrood naar mijn kaken stijgen. Plotseling brult mijn dappere, kleine kapitein vanachter uit de auto: “Kijk, een vrachtauto van de Aldi.” Ik probeer me op het verkeer te concentreren maar ook direct een glimp op te vangen van de bedoelde auto. Aan Guus zijn waarnemingsvermogen mankeert helemaal niets want hij heeft ongetwijfeld dergelijke vrachtauto’s gezien sinds er vorige maand op steenworp afstand, een Aldi is geopend. In 1^e instantie beken ik ruiterlijk, dat ik de auto niet zie maar als het volume van de kleine kapitein zijn stem omhoog gaat en ik wat verder vooruit kijk, zie ik in de verte inderdaad een vrachtauto met het logo van Aldi. Dat meld ik aan Guus zodat hij weet dat zijn pogingen om opa wijzer te maken, zijn geslaagd. Bingo, het is stil achter in de auto!

Jammer, het is maar voor even en dan klinkt een heldere stem: “Ja, met zo’n brilletje als jij opa, moet je véél beter kunnen zien!”. Dank je Guus, de volgende keer mag oma weer met je mee of mama of papa, of compleet iemand anders. Ik weet weer waar ik sta.