Woensdag 22-12-2021, 09.30 uur

Where do we go to…?

In deze tijd van Top 2000, Top 4000, The best of en nog een aantal lijsten van luisteraars, vliegen er altijd flarden van songteksten door mijn geteisterde, sentimentele brein. Mogelijke herkennen anderen dit fenomeen maar bij mij staat dit op standje “repeat”. Het komt vaker terug en niet alleen in tijden van donkere dagen, glühwein, kerstballen en het onvermijdelijk “Last Christmas” van Wham. Nee, door het jaar heen zijn er omstandigheden, die een deel van een tekst, plots een hele andere dimensie geeft.

Vanmorgen bij het openen van de gordijnen, zag ik de zon verwoede pogingen ondernemen om door te breken en een zonsopkomst te verzorgen, waar je echt wel even op wil wachten. Terwijl ik het wonderlijk tafereel van Moedertje Natuur aanschouw, begint mijn innerlijke radiootje te spelen…”Who stops the sun from shining…”. Niemand dus, denk ik op hetzelfde moment want wie zit er nou niet te wachten op een helder en zonnig begin van de dag. Welke artiest(en) dit nummer bekend hebben gemaakt, laat ik even aan jullie fantasie over, dan werkt er in ieder geval nog iets, in deze dagen van overvloed!

Als Boaz naast me komt zitten, tijdens het ontbijt, negeer ik hem en hij weet precies waarom. Er geldt nl een schooiverbod, voor deze schooier. Hij weet dat hij niet kan winnen, dus vertrekt hij naar het kleed rond de salontafel in de kamer en staart me aan. Vermoedelijk met de gedachte: “Hè ouwe, een veldslag winnen, betekend niet dat je de oorlog hebt gewonnen!” en hij heeft gelijk want als ik klaar ben, zet ik mijn ontbijtbord op de grond en mijnheer wacht op mijn goedkeuring, om met zijn deel, van de gebakken eieren met spek, te beginnen.

Tijdens de “staring down” vanaf het vloerkleed, lees ik een tekst, in een wolkje boven zijn hoofd, het is net een stripverhaal. “I’m gonna take you, take you as you are…” ook bij dit fragment laat ik jullie brein actief raden naar de artiest, die overigens kolossaal is en very human.

Vervolgens ga ik mijn schoenen aantrekken en dan heeft Boaz vaker de gewoonte om naast me te komen staan, voor een “veterinspectie”. Mijn gedachten gaan weer op de loop and they start singing….”These boots are made for walking and that’s just what they’ll do, one of these days….” Als vervolgens “Start de dag met een dansje” begint te ruisen, zet ik de volumeknop even terug, sodemieter op zeg, er zijn grenzen!

Het team J&B staat even later aan de koude kant van de voordeur en mijn volumeknop wordt door een onverlaat weer opengedraaid, op het moment dat ik om me heen kijk en koers probeer te bepalen. “Where do we go to my lovely…” Eigenlijk klopt dat niet want het vervolg is dan “When you’r alone in your bed?” nou daar was ik al effe uit maar dit is nou dichterlijke vrijheid pur sang. Mooi hè?

Na 150 meter steek ik de grote doorgaande weg over en de radio zingt: “Bij Hoevelaken links af”. Je ziet dat elke zender nummers brengt, waarvan je denkt, dat hoeft voor mij eigenlijk, niet echt. Maar ja, de DJ bepaalt. 

Tijdens de wandeling passeert een complete lijst met nummers als “Where the streets have no name”, als ik nog eens naar de zon kijk, komt: “The ring of fire” langs. En als ik een knalgele Opel Corsa langs zie rijden, tettert het luid in mijn hoofd “When will I see you again”. De laatste 100 meter naar huis neurie ik wat flarden, van “Last ride of the day” met beelden van een magistrale Floor Jansen, in mijn hoofd. Da’s pas echt wakker worden.

Maar wie mij kent, weet dat er altijd een zweem van sentiment, kort aan de oppervlakte ligt want als de sleutel in het sleutelgat verdwijnt, hoor ik mijzelf (zachtjes) zingen: “I’m a mighty warrior and I’m finally coming home” van de, voor mij in ieder geval, legendarische Bill Miller. Een nummer, wat eigenlijk gaat over de slachtpartij onder de Indiaanse bevolking, op 29 december 1890, bij Wounded Knee, met de illustere titel “Ghost dance”.

Tegelijk denk ik aan een oude tekst c.q. wijsheid, afkomstig van de oorspronkelijke Amerikanen van Noord-Amerika, “Life is like the breath of the buffalo in wintertime!” Juist, het is kort en heftig, dus maak er wat van! Fijne dagen.