Dinsdag 25-01-2022, 10.15 u.

Leeftijd is maar een getal, alhoewel…..

Na een week die voor mij per definitie altijd lastig is, beginnen we gewoon weer aan een nieuwe week. Gevoelsmatig, ligt het toch net effe anders.

De afgelopen week is in die zin heftig, dat er in een paar dagen tijd, zoveel memorabele, historische maar ook recente gebeurtenissen liggen. Zo zitten er  in 5 dagen tijd, 3 verjaardagen van mensen, die me zeer na stonden en er al even niet meer zijn. Maar ook 3 verjaardagen van mensen, die me lief zijn en (gelukkig) springlevend rond huppelen. Er zit de sterfdag in, van mijn 1^e grote liefde, de moeder van mijn trots en de sterfdag van een goede vriend. Een “gezond” iemand, wandelt hier mogelijk wat gemakkelijker aan voorbij maar mijn snappertje, heeft een grote historische opslagruimte. Deze gebeurtenissen met alle bijbehorende emoties, komen vrij gemakkelijk uit die opslag en zoeken een weg naar buiten.

Zo fietste ik zondag, aan het eind van de middag, in het schemer door de polder terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Het gebeurt me, ik sta erbij, in dit geval fietste ik erbij en niets, kan op dat moment die wateroverlast stoppen.

Aangezien ik inmiddels weet dat er een reden is voor die ongebreidelde emotie, vecht ik er ook niet meer tegen. In ieder geval als er verder weinig volk in mijn buurt is want je schaamt je toch op de één of andere manier. Te gek voor woorden maar het is zo.

Dit was echter niet het enige. Na mijn opname in de revalidatiekliniek in het UMC Groningen, ben ik vol hoop en goede moed, teruggekomen naar huis. Nu gingen we doorpakken om “het probleem” te tackelen. Met assistentie van de psychologe moest het beter worden. Tot nu toe heb ik wel progressie geboekt maar we pakken absoluut niet door, waar dat wel zou moeten. Als je echter in een jaar tijd, met ruim 50% ziekteverzuim van je behandelaren wordt geconfronteerd, ebt op den duur het vertrouwen compleet weg.

Deze week heb ik de knoop doorgehakt en mijn vertrouwen opgezegd. Dus is er gezocht en contact gelegd met een nieuwe behandelaar, de zorgverzekeraar en mijn achterban. Er is al een intake geweest en ik heb volop huiswerk “mee gehad”. Het zijn allemaal dingen waar eigenlijk geen energie voor is. Die energie, zo is me gebleken, hangt ook voor een groot deel samen met mijn diabetes. Slechte c.q. minder stabiele bloedsuikerwaarden leiden tot een gesloopt lijf. Soms accepteer je dat en ga je door maar soms is “het” er gewoon iet en val je stil. Alle emotie in de afgelopen weken, zorgt niet voor een stabiele bloedsuikerwaarde, kan ik je verklappen en ik baal ervan omdat ik dan ook voor mijn omgeving niet altijd de meest gezellige companie ben.

Maar na 24 januari verandert er altijd het nodige in de gevoelsbeleving, dus we zijn weer op weg en hopelijk op weg naar beter.

Afgelopen week was ook mijn kleine tuttebel knap ziek en heeft ze dagenlang, de nachtrust van paps maar met name mams, gesloopt. En aangezien zoonlief in een, zakelijk, roerige fase zat, zag hij er angstwekkend slecht uit, althans in mijn beleving. Als ik zeg “angstwekkend”, dan bedoel ik ook echt angstwekkend, in ieder geval voor mij. Irrelevante spookbeelden racen dan door mijn grijze massa, ik heb namelijk meer grote, jonge en sterke kerels om zien donderen. Mijzelf wakker schudden en terugkomen in de realiteit van het moment, is dan voor mij, verrekte lastig.

De mooie tegenhanger in dit geheel, is het feit, dat ik, gedwongen door de omstandigheden, een aantal uurtjes met mijn kleine tuttebel door heb mogen brengen waarbij ze heel dicht tegen me aan kwam zitten. Ze was te ziek om breedvoerige gesprekken met opa te voeren maar er werd nadrukkelijk duidelijk gemaakt, dat ze niet opa’s kleine tuttebel was, maar “gewoon” Saar. Of ik het maar even in m’n oren wilde knopen!

Haar grote broer, de kleine kapitein, heb ik een paar keer opgehaald van school en weggebracht want door alle aandacht die Saar opeiste door haar ziek zijn, vond ik het wel gepast om hem een beetje te verwennen met aandacht en lekkere dingen uit de snoepkast. Een warme maaltijd met poffertjes en een Magnum als toetje, is altijd welkom  bij Guus, die de aangename zaken des levens, best kan waarderen. Na het eten nog even een kroel met Boaz en dan is de dag alweer voorbij.

Het leidt de aandacht allemaal voldoende af om de dag toch met een glimlach af te kunnen sluiten en als ik dan om een uur of tien, uitgeteld, in bed plof, bedenk ik me dat ik mijn lief al dagen niet heb gesproken. Dat lijkt dan een goed idee om de volgende dag mee te beginnen, ze zorgt tenslotte ook vaker voor een glimlach op m’n gezicht. Mijn muze in meervoud, die al ruim 18 jaar die rol vertolkt.

Eigenlijk ben ik dus gewoon een “oude” mazzelpik, die inmiddels de 60 heeft aangetikt. Maar ja, leeftijd is slechts een getal, toch….?