16-12-2022, 10.45 u.

Er was eens…..

Lang, lang geleden, was er een jongeman, die druk was met zijn leven en alles wat daarbij hoort voor een puber. En een publiek geheim blijft het feit dat pubers, verliefd kunnen worden. Het één leidt dan tot het ander en die puber groeit uit tot jong volwassene, die met zijn lief in een bootje stapt en op het wiegen van het bootje, ook nog in staat blijkt om voor nageslacht te kunnen zorgen.

Wat daaraan vooraf ging was het moment dat samenwonen, het hokken, een wettelijke status kreeg door een huwelijk. Zo ook bij die jongeman, die op 16 december 1983, de wettelijke status “echtgenoot” kreeg, bam! En ze leefden nog lang en gelukkig, luidt dan het einde van het sprookje. Toch?

Maar nee hoor, het leven geeft soms onverwachte, vreemde of zelfs wrede wendingen waardoor je compleet uit je evenwicht dreigt te raken. Met vallen en opstaan, dat laatste vooral dankzij allerlei lieve mensen rondom je heen en een aantal in het bijzonder, probeer je verder te gaan.

Die jongeman zou vandaag dus 39 jaar echtgenoot zijn maar dat hield na 14 jaar op. Je leven begint op een bijzondere manier “opnieuw” en je moet er zelf sturing aan geven. In het vervolg wordt die voormalige puber nog wel eens overvallen, door “oud sentiment” op speciale datums, door muziek, een geur of gewoon omdat het zo loopt. Tranen kunnen een gevolg zijn van dat sentiment en elke traan, legt een nieuw laagje over dat oude verdriet, waardoor de scherpe randjes, gladder worden. Weggaan doet dat oude verdriet echter nooit en soms overvalt het je letterlijk! Zo ook vanochtend toen ik, want ik ben die voormalige puber, rondliep door mijn, nog naar nieuw ruikende appartement. Boem, hatseflats, hebben die kip uhhh haan. Tranen!

Dat duurt dan even en dan komt de glimlach aan zoete herinneringen, op mijn gezicht en die lach wordt groter bij de gedachte aan het feit dat ik enorm mazzel heb. Als je jezelf opnieuw een puber mag voelen en verliefd worden op een muze, die je leven eerst roze en daarna heel veel andere tinten kleur geeft. Verliefd als je ouder bent, geeft een andere dimensie, je beleeft het veel bewuster en intenser, naar mijn mening. Heerlijk!

Zo lopen “er was eens” en “er is”, hand in hand door mijn leven en het besef, dat ik het veel slechter had kunnen treffen, zegeviert. Maandag 19 december, ben ik alweer 19 jaar samen met mijn grote liefde, die me door dik en dun steunt en dat heb ik heel lang niet durven hopen. Tot de dag dat we elkaar ontmoeten, had ik de twijfel over het vervolg van mijn leven maar zo is gebleken, je bepaalt zelf de koers. Toeval bestaat niet en alles heeft een reden.

Een puber van 60, die nog steeds de puberale verliefdheid voelt, voelt zich geweldig onder alle rijkdom van zijn muze, zijn geweldige kinderen en zijn kleinste oogappeltjes, de kleine kapitein en de kleine tuttebel.

Als ik mijn zegeningen tel, zijn dit de wondertjes waar ik mee begin! Fijne dagen.