Donderdag 18-01-2024, 12.20 u.

Lunchtime-overpeinzingen! 

Eerder heb ik over de laatste visite van mijn kleine tuttebel verhaald, maar alles in één verhaaltje verwerken was wat teveel van het goede. Derhalve een iets minder spectaculair verslag van de overige gebeurtenissen op die bewuste dag. Voor mij overigens spectaculair genoeg, gezien de voorradige hoeveelheid energie. Ik kan je verklappen dat die minder is dan de energie van Joop Zoetemelk na een week met zware bergetappes.

Tijdens de lunch was al te merken dat Saar driftig haar hersencellen pijnigde om met iets creatiefs uit de hoek te komen. Zoiets voel je, zie je en ze straalt het gewoon uit. Op het moment dat je jouw grote mannenhand over dat kleine kinderhandje op tafel, heen legt, voel je de kou. Zo’n klein handje en zo enorm koud, dat je de meest voor de hand liggende vraag stelt: “Heb je het koud, lieverd?”. “Nee joh!”: was het antwoord en de verbazing moet van mijn gezicht te lezen zijn geweest want er volgde nog een “Echt niet”.

Op mijn bevestiging, dat we klaar waren met eten, schoot Saar van de tafel en verdween naar het logeerkamertje. Je hoort dat er in de kasten wordt gerommeld en als er blijkbaar gevonden is, wat werd gezocht, komen 2 blote voetjes terug naar de kamer getrippeld. “Kom opa, we gaan een spelletje doen!”: klinkt glashelder en met een ondertoon, die geen tegenspraak duld. Tijdens het fronsen van één van mijn wenkbrauwen, klinkt er een “please?” uit de kleine kwebbelkous, die ook nog eens steenkoude pootjes heeft maar absoluut geen sokken aan wil doen. Koude rillingen krijg ik daarvan, maar ja, ik ben ook een oude opa!

Nou ben ik zo’n watje, dat ik dan geen “nee” meer kan zeggenen er wordt gestart met een spel met de illustere naam “Plaag me niet”, wat niet meer is dan een aangepaste versie van het oeroude “Mens erger je niet”. Saar ramt haar joystick doorlopend, bijna door de tafel en hoe ze het doet, doet ze het, maar ze wint gewoon 3 keer achter elkaar. Ik ben een slechte verliezer, dus besluit een eind te maken aan het spel onder het motto, dat ik voor het eten moet zorgen. “Oké, wil je dan nog even de kleurtjes en een kleurboek voor me pakken?” en natuurlijk doet opa dat.

Als de appels tot moes staan te prutten en de komkommers zijn aangemaakt, komt het verzoek om mee te kleuren. Het zijn de verzoeken waar ik slecht weerstand aan kan bieden omdat ik het ook gewoon leuk vind om te doen. Even je overuren draaiende, grijze massa, tot rust laten komen, door het inkleuren van plaatjes, goed idee toch?

Echter het commentaar is redelijk duidelijk en gebiedend. De variatie aan commentaren is even kleurrijk als de ingekleurde platen. Van “binnen de lijntjes” tot “ja, das de verkeerde kleur” en “je moet hier even een nieuw puntje aan slijpen opa!”. Had ik al gezegd, dat het soms lekker rustig kan zijn zonder vrouwen in huis? Zelfs als er niet gesproken wordt, zijn ze toch nadrukkelijk en voelbaar aanwezig….of zou dat aan mij liggen? Enfin, de relatieve rust is best snel gevonden als je de juiste knop inschakelt, de tv-knop dus en toen werd het stil.

Over een paar weken komt ze weer een dag bij opa en ik kijk er nu al naar uit.