Dinsdag 09-01-2024, 10.35 u.

Dat is goed voor je!

Vorige week donderdag mocht ik weer eens op mijn kleine tuttebel passen. Paps en mams aan het werk en de kleine kapitein bij opa en oma in Gorinchem. Het was weer een waar genoegen, al was het alleen maar omdat je geen last hebt van verveling als Saar in de buurt is.

Die kleine ratelaar maakt doorlopend geluid en er komt echt geen onzin uit, kan ik je verklappen. Soms ben ik blij dat er niemand meeluistert omdat ik dingen “terug krijg” waar ik niet op zit te wachten. Reflectie noemen ze dat en dat kan best confronterend zijn. Zo confronterend als een rechtse directe recht op je kokosnoot!

Eigenlijk zou ik Saartje oppikken aan de doorgaande weg, maar ik was al vroeg wakker en besloot iets eerder thuis te vertrekken waardoor ik haar gewoon thuis op kon halen. Gewoontegetrouw wordt er op deze oppasdagen pas ontbeten als we bij opa thuis zijn omdat het rete-gezellig is.

We liepen saampjes, hand in hand, door het donker en mijn kleine tuttebel vroeg me waarom ik niet met de auto was. Ik vertelde haar, dat de dokter bij mijn laatste uitgebreide ziekenhuisbezoek had gezegd, dat ik meer moest proberen te lopen. Natuurlijk volgt dan de vraag “Waarom?”. Je houdt het begrijpelijk voor een mini-mensje van 4 jaar oud en je verteld dat het volgens de dokter, beter voor je is. Voorlopig einde van de wandeldiscussie!

Aan de ontbijttafel kwamen best serieuze zaken ter sprake kan ik melden. Zo kwam het over de combinatie van snelheid en gevaar en daar moet je niet te min over denken. Saar vertelde dat papa een bekeuring had gehad omdat hij te hard had gereden. “Tja, dan moet ie maar niet te hard rijden!”: was de conclusie van Saar. Niet echt empathisch maar wel waar! Om er een educatief tintje aan te geven, vertelde ik dat haastige spoed zelden goed is. Als je te hard loopt kun je vallen en als je te hard fietst kun je ergens tegenaan botsen, oreerde ik. Klap op de welbekende vuurpijl was: “En als je  met de auto te hard rijd…” Ik wilde horen, dat je dan een ongeluk kon krijgen maar Saar knalde er iets anders, niet minder waar overigens, in. “Dan krijg je een bekeuring!”: riep mijn kleine tuttebel. De dag was amper begonnen en de eerste lachstuipen waren al binnen.

Na de koffie en “wat” snoepjes, kwam de vraag op tafel: “Wat eten we vandaag?”. De discussie hierover was bijzonder uitgebreid want binnen een seconde of 20 had Saar besloten dat we friet gingen eten met een kaassouffle. Einde van de eet-discussie (dacht ik)! “Dan gaan we naar de winkel lopen opa”: zei Saar vol overtuiging en voor ik kon zeggen dat het wel erg slecht weer was, riep ze: “Dat is goed voor je want dat heeft de dokter gezegd!”

Die dokter nam vervolgens een wat prominentere rol in, in ons gesprek want Saar wilde weten, wat die dokter bij mij gedaan had. Ik vertelde haar van de dotterbehandeling en het plaatsen van de stent en dat ik me daardoor al een stuk beter voelde. “Goed hè, van die dokter?”: kwekte Saar en opnieuw klopte haar bewering als een zwerende vinger, geen speld tussen de krijgen.

Vol enthousiasme vertelde mijn oogappeltje, dat ze ook in het ziekenhuis was geweest en dat de dokter haar “open gereerd” had aan haar duim. De littekens werden getoond met de mededeling, dat die dokters best wel knap waren, dat ze dat allemaal konden maken. Met een grijns op mijn gezicht en een zere buik van het lachen, gaf ik haar gelijk.

Op het moment, dat het buiten even droog was, kiepte Saar haar limonade naar binnen en ze vloog uit de startblokken om te gaan shoppen. Mijn herhaaldelijk aandringen om nog even te gaan plassen voor vertrek, werd resoluut van de hand gewezen door de jongedame. Vervolgens moest ik lopend de trappen af vanaf de 5^e etage want dat was zo goed voor me, volgens de dokter (zucht!).

De wandeling naar de winkel was echt niet vervelend. Zelfs als ik blind geweest zou zijn, had Saar me geleid en uitgebreid verteld, wat er allemaal op ons pad gebeurde. Grijnzende passanten, die mij goedkeurend horen c.q. zien hummen en knikken, bevestigen mijn goede humeur en de onuitwisbare glimlach op mijn gezicht, zou nog wel even zichtbaar blijven.

We waren de winkel nog niet binnen toen Saar angstig achterom keek met samengeknepen knieën. Een heel benepen stemmetje meldde, dat ze moest plassen. Shit, had ik toch maar volgehouden, dat ze naar de wc moest gaan maar helaas was dat nu onomkeerbaar. Aangezien ik echt niet weet of er een klantentoilet is, vertelde ik Saar, dat ik dat even moest gaan vragen. Toen was ze echter al “out of sight”, blijkbaar wist zij het toilet wel te vinden maar ik kon haar dus nergens meer vinden. Personeel had al lang gezien wat er gebeurde en wees mij lachend het toilet waardoor ik opgelucht adem kon halen. Het is een rare gewaarwording als je zo’n wurm nergens meer kan vinden in een winkel, waar ze alle kanten op kan zijn gegaan.

Na onze hereniging gingen we dan toch de boodschappen in de kar laden en blijkbaar was er ruime ervaring want Saar wist precies waar alles lag. Iets met vrouwen en shoppen, schoot heel even door mijn gedachten. Binnen een scheet en een zucht waren de frietjes, snacks, melk, karnemelk, 2 komkommers en moesappelen verzameld waardoor ik dacht, dat we klaar waren. “Nee opa, we moeten nog ijs!”: werd me verteld en vervolgens werd ik naar de witte Magnums geleid en 1 doos was niet voldoende, het moesten er minimaal 2 zijn. Ze vertelde me dat als Guus ook kwam, er niet genoeg ijs was, voor ons allemaal. “Ja Saar maar opa hoeft geen ijs.”: zei ik tegen haar waarop ze terug kwaakte, dat ik er te dik van werd…. Dank je Saar, ik ook van jou!

Terug bij het wooncomplex werd me verteld, dat ik maar met de trap naar boven moest omdat het ….. juist, zo goed voor me is volgens de dokter. Hier heb ik gepast want met een tas vol boodschappen, de trap oplopen lukt me nog nèt niet. Mijn kleine tuttebel, had er maling aan en ging 5 verdiepingen omhoog met de trap. Ik zat met mijn tas met boodschappen naast de lift, nog te happen naar lucht, toen Saar lachend de trap op kwam lopen.

De ochtend was nog niet eens verstreken en mijn tankje was al bijna leeg maar gelukkig hebben we spelletjes, kleurboeken en een drumstel! Dag lieve Saar tot de volgende keer.