Vrijdag 04-10-2024, 15.45 u.

 

Voorlees-opa.

 

De afgelopen jaren, heb ik al heel wat titels zowel aangemeten als toebedeeld gekregen, maar deze had ik nog niet en eigenlijk ben ik er best wel trots op. In de gecombineerde groep 5/6, op school bij de kleine kapitein, mocht ik in het kader van de Kinderboekenweek 2024, voorlezen.

Er was mij de keus gegeven om uit een boek van school of uit een boek van mijzelf voor te lezen. Uiteraard koos ik voor het laatste en de keuze was snel gemaakt toen ik de vraag, eerder deze week, kreeg of ik bereid was om voor te lezen. Dik Trom moest het worden. Een stukje met een beetje spanning, zeker met wat humor en als het even kon, met wat moraal, ik blijf tenslotte een ouderwetse moraalridder.

Een hoofdstuk uit Dik Trom en zijn dorpsgenoten waarin de oude vrek Mulder, de appels en peren stelende jeugd, door de veldwachter Flipsen wil laten betrappen opdat ze een flink pak slaag met de gummiknuppel krijgen. Wie het boek kent, weet dat de oude vrek (tijdelijk) een aap had met de illustere naam Kees.

Om een lang verhaal kort te maken, de jongens gaan niet eens naar de boomgaard van Mulder maar de veldwachter ligt op de loer, Mulder is te ongeduldig en de aap zorgt voor de verrassing. Gevolg, Mulder krijgt een pak slaag met de gummiknuppel, Flipsen wordt gebeten, gekrabd en geslagen door de losgebroken Kees en Dik Trom en zijn maten horen het hele “beestenspul” schreeuwen, gillen en krijsen.

Moraal in dit korte stukje is natuurlijk, dat boontje om zijn loontje komt en dat je met praten meer resultaat kunt boeken, dan met de botte bijl-methode (alhoewel…?).

Het voorlezen duurde “iets” langer dan de bedoeling was maar het was bladstil in de klas en de meester maakte zowaar nog wat foto’s van de (voorlees-)held. Super leuk om te doen en ontzettend gaaf, dat de kids ademloos luisterden naar een hoofdstuk uit een boek, waarvan het 1^e deel al in 1891 uitgegeven werd.

Dat het boek zich afspeelde in een tijd, waarin men nog op klompen liep, auto’s een onbekend fenomeen waren en de wijkagent nog een veldwachter was, maakte voor de jonge generatie blijkbaar niets uit.

Hopelijk krijgt dit in de toekomst nog een vervolg want ik vond het gewoon enorm leuk om te doen. Er moet meer (voor)gelezen worden!