Woensdag 30-10-2024, 08.45 u.

Hijsen!

Een opa-oppasdag is meer dan naar Slot Loevestein gaan en…het is een zwaarwegende verantwoordelijkheid, als je de wensen van een kleine tuttebel, naar behoren in wil vullen.

Ik had eerder verteld, dat Saar de avond van te voor was opgehaald om mee te gaan naar de Pannenkoekenbakker c.q. -boot. Bordje leeg, buikje vol en vervolgens de vermoeidheid, die keihard toeslaat. Oma zorgde voor Saar, bij thuiskomst en stopte haar in, samen met een hele bende knuffels en Nijntje want dat hoort!

Volgens ons, sliep de kleine prinses nog voor ze haar kussen raakte en de vermoeidheid bleek op meer fronten toe te kunnen slaan. Nadat de liefde van mijn leven was vertrokken naar de “grote boze mensen stad” waar ze woont, sloeg Klaas Vaak keihard toe. Serieus werken om wakker te blijven, maar een menselijk lichaam is net een grote fabriek. Als er een paar “werknemers” staken, met vakantie zijn of een cursus volgen van de baas, raakt het systeem ontwricht. Dus ook bij deze opa, die steeds in slaap kukelde op de bank. Steeds de tv terugspoelen en opnieuw beginnen, bleek een soort mission impossible en op zeker moment heb ik de bank maar verwisseld voor het bed. Wat een rust.

Op het laatst bedacht ik mij, dat het misschien handig was om mijn kleine tuttebel nog even naar het toilet te laten gaan om een vroege, nachtelijke toiletgang te voorkomen. Ook dat is verantwoordelijkheid en eigen belang. Stel je voor midden in de nacht!

Rust! Nou ja, om 05.16 uur (volgens mijn wekker), ging het Nijntje-alarm af en Saar kwam met een ieniemieniestemmetje, melden dat Nijntje zoek was. Je start een serieuze zoektocht in een beperkte omgeving want dat k.tkonijn kan nooit ver weg zijn.  Nijntje was snel gevonden en nadat Saar haar afgezakte, wat ruime pyjamabroek had opgehesen, heb ik haar onder het “Black-ice tour” dekbed geparkeerd, waarna de rust in huize van Bennekum, terugkeerde. Althans voor Saar want de leider van de zoektocht naar Nijntje, deed geen oog meer dicht!

Om 6 uur heb ik de koffie maar aangezet en me nuttig gemaakt in afwachting van het ontwaken van de prinses op de erwt. Om kwart voor acht ging de kamerdeur voorzichtig open en de grootste glimlach van dat moment was voor mij.

Schoorvoetend meldde Saar dat ze wel klaar was met slapen en ze hees haar afgezakte pyjamabroek nog maar een keer op. Nadat alles in orde was gemaakt voor het ontbijt en Saar opnieuw, die dekselse broek omhoog had getrokken, zei ik haar, dat ze eigenlijk bretels nodig had. Grote ogen met een ondeugende lach, keken naar mij. De mond die eronder zit riep: “Wat is dat nou weer?”. Tja, anno 2024 zijn bretels niet meer de gangbare manier om je broek op te houden. Als je ze nodig hebt vanwege een grotere buikomvang, dan kontdikte, moet je echt zoeken om bretels op de kop te tikken, kan ik je vertellen.

Ik stond op en liep naar de kledingkast op de slaapkamer. Na wat graafwerk, vond ik een paar bretels in een hoekje. Brede brandweer-bretels met leren lussen maar ook nog een paar oude met klemmetjes, vermoedelijk afkomstig van mijn vader.

Volgens Saar was de pyjama nog een beetje te groot en zou hij vanzelf gaan passen als ze groeide. Mijn reactie veroorzaakte gevaarlijke blikken omdat ik vertelde, dat ze geen kont had waar de broek op kon blijven hangen. “Je bent gewoon een schriel krielkippie, je moet meer spek eten!” : zei ik haar. Dat was niet waar volgens Saar maar spekkies vond ze wel lekker! Einde discussie.

Nadat de bretels waren ingekort, heb ik ze vastgemaakt aan de afzakkende pyjamabroek van Saar en het “afzakleed” was geleden. Saar vond het wel een charmante oplossing en nog handig ook, maarrrrr was de volgende vraag: “Hoe moet dat als je naar de wc moet?”. Toen ik voordeed dat ze haar armen erdoor kon doen, zakte de broek vanzelf alweer naar beneden. Tijd voor ontbijt, leek mij zo.

Allemaal leuk opa, maar nu moeten we op gaan schieten want we moeten naar Slot Loevestein, dat was tenslotte afgesproken. Bretels waren gelukkig niet nodig, Saar droeg een broek met elastiek in de band!