Woensdag 18-06-2025, 11.55 u.

Muziek en meer.

Ontnuchtering kan best wel wreed zijn, zo heb ik inmiddels ervaren. Niet dat ik een kater weg moest poetsen maar gewoon de kale feiten van het leven onder ogen zien en daaruit, de toch wat wrange conclusies trekken.

Na behoorlijk wat pech met de boot kon ik afgelopen vrijdag, de boot naar haar ligplaats in Gorinchem brengen. Net op tijd om er op te overnachten tijdens het Totally Tribute festival, gehouden op het nabij gelegen festivalterrein. Met hulp van 2 goede vrienden werd de klus geklaard want in m’n uppie gaat het echt niet meer lukken.

In de dagen voor het vertrek moest de boot nog schoongemaakt en geladen worden met eten, kleding, slaapzak(k)en, en natuurlijk drank. Een behouden vaart zonder een koud biertje na afloop, is geen behouden vaart in mijn ogen. De temperaturen waren voor mijn doen al knap hoog om druk bezig te zijn, dat heeft mijn lijf allang laten weten, maar ik ontkwam er dit keer gewoon niet aan.

Onderweg naar Gorinchem, bij het bunkeren van de boot, viel ik nog vanaf een ponton terug in de boot en buiten een zwaar gehavende gsm en een gekraakt ego, viel de schade verder wel mee…..dacht ik. Inmiddels ben ik behoorlijk blauw geworden (niet van de drank!) en voel ik me ietwat gekneusd op delicate plaatsen.

In de avonduren bij het festival, voelde ik al wat wegtrekkers passeren met de tekstwolkjes “Hé knuppel, naar bed! Dit lijf is op.” Natuurlijk heb ik die wegtrekkers genegeerd want tenslotte komen we allemaal wel eens wat minder door een dag.

Helaas Robbie alias Tom Jones, ik hield het echt niet meer vol en ik lag al in de kooi toen de laatste tonen van I’m a sexbomb, wegstierven. Ik voelde me ook echt geen sexbom maar meer een gekneusde landloper.

De zaterdag was voor mij echt de topdag. Het lijf werkte mee, het weer was geweldig, de muziek onevenaarbaar, kortom een topdag. Tot de laatste muziektonen met allemaal gezellige mensen genoten. In de ochtenduren heeft een telefoondokter in het centrum van Gorinchem, mijn gsm-metje gereanimeerd en van een nieuw scherm voorzien waardoor ik mijn bloedsuikers weer gewoon kon meten, gemakkelijk kon betalen en ik kon aan de poort nu aantonen, dat ik echt een passe-partout had voor het gehele weekend. Bij de toegang werd ik al de “bootman” genoemd door een paar lieftallige dames, die het toegangsbeleid uitvoerden.

Op de slotdag was ik van plan om rustig naar huis te gaan fietsen. Op maandagmorgen stond de tandarts nl in de planning. Helaas ging ruim voor tijd, het kaarsje uit. Om 4 uur begon het verval en voor we 2 uur verder waren, moest ik toegeven, dat opgeven, de enige optie was. Een technische knock out om het beestje maar een naam te geven. Niks fietsen, maar slapen!

Nu, 3 dagen verder. Bont en blauw, helemaal naar de vaantjes en geconfronteerd met mijn eigen lijf, moet ik bekennen, dat 3 dagen festival misschien wel wat veel van het goede is. Een stuiterbal die niets wil missen, moet nu echt gaan bekennen, dat een andere manier van “festivallen” pure noodzaak is en ik heb besloten om maar eens naar het lichaam te gaan luisteren, amen!

O ja, tot over 2 ½ week bij het Hippiefestival aangepaste stijl!