Zondag 17-08-2025, 12.40 u.

Twee keer knipperen met mijn ogen….

Gisteren was het 16 augustus, de dag dat 10 jaar geleden de kleine kapitein werd geboren. Nadat ik zijn andere oma via What’s app feliciteerde, reageerde ze of ik nog wist dat we ’s nachts met zijn vieren in het ziekenhuis stonden. Of wij kwamen voor Guus, werd gevraagd? We hoefden niets uit te leggen of te vragen. Hij was bekend (en berucht) voor hij goed en wel was “geland” op deze wereld.

Voor mijn gevoel heb ik maar tweemaal met mijn ogen geknipperd en is de kleine kapitein geen kleine kapitein meer maar een vent, die binnen een aantal jaren in de kracht van zijn leven zal zijn. Ik sta langs de zijlijn, heb me even omgedraaid en een om eten schreeuwende baby is veranderd in een tiener die vraagt of hij mee mag ontbijten als hij hoort, dat er gebakken eieren op het menu staan. “Omdat oma, die zo lekker kan maken!”: is de uitleg. Voor mij een dikke voldoende en heldere toelichting, die beloond mag worden.

Nog geen half uur later, zitten we met z’n drieën aan de eetkamertafel te ontbijten en ik bedenk me dat ook de hele ouwe kapitein (Jan sr.) er van hield om samen te eten, mits het maar niet te lang duurde.

Zodra zijn bord leeg is, vertrekt hij weer om nog even met zijn vader een computerspel te spelen voor hij met mams en mijn kleine tuttebel naar Friesland vertrekt, voor het laatste stukje vakantie buitenshuis. Ik herken het en met een glimlach zie ik hem op zijn knalrode fiets weg peddelen, vanuit mijn keukenraam op de 5^e verdieping.

Gisteren dus, gisteren werd hij 10 jaar en zijn wens was duidelijk. Niet alleen koffie met gebak en een biertje maar ook met het hele gezelschap eten van een hele grote pan c.q. barbecue. Van wie zou hij dat hebben?

Waar is de tijd gebleven, dat de tijd leek te kruipen en alles een eeuwigheid duurde. Vooruitgang in de tijd verliep in een tempo dat leek op een slak die afremt in de bochten. Was het nog maar eens zo, dan kon ik hem nog even knuffelen na een warme fles melk of als ik hem uit zijn bedje haalde. De tijd dat mijn hele wereld, met alle respect voor mijn grote Passie, om Guus draaide.

Het tempo ligt te hoog en de wereld vliegt letterlijk voorbij. Alles verandert en niet op een manier waar ik vrolijk van word, de wereld wordt bestuurd door te veel “sub-Hitlertjes”. Gelukkig heb ik de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel om alle negatieve gedachten even opzij te zetten en dat is hard nodig zo af en toe.

Nog twee keer knipperen en de kleine kapitein rijdt auto, heeft zijn vaarbewijs en leeft zijn eigen leven. Hopelijk verandert de wereld ten goede voor alle kleine kapiteins en kleine tuttebellen.