Woensdag 27-08-2025, 13.00 u.

En dan is mijn generatie plots de oudste generatie.

 

Op 29 april stond ik in de grote kerk in Gorinchem, tijdens de uitvaartdienst van ome Cees, om te spreken tegen en over hem. Toehoorder was o.a. zijn lief, mijn tante Jopie. De twee mensen waar ik als klein Jantje, één van mijn eerste, langere logeerpartijen heb doorgebracht, bij de geboorte van mijn broer Arie.

Het blijft voor mij lastig als er vertrouwde gezichten plots wegvallen door een overgang naar de andere kant, ongeacht wat je religie is of je overtuiging. Maar ook dat leed wordt snel verdrongen door de werkelijkheid. De werkelijkheid van alle dag, die alleen maar meer ellende lijkt te melden, dan de werkelijkheid van de dag ervoor.

Vorige week zondag (17-08) was ik ’s avonds net in de bank geland nadat ik mijn lief naar het station had gebracht. Het laatste uur, alleen aan tafel in het station, waar we hadden gegeten, voelde heel vreemd, raar en onheilspellend. De vrouw des huizes aldaar, vroeg waarom ik zo stil was. Ze kennen me daar, zo blijkt. Bij het aanzetten van de tv, ging de telefoon en ik nam, net iets minder enthousiast dan normaal, de telefoon op met: “Hé tante Jopie, zeg het eens?”.

Ze vertelde dat ze slecht nieuws had gekregen van de dokter en dat ze haar niet meer konden helpen, afgezien van het feit dat ze geen nare behandelingen wilde. Ik viel even stil en het nare gevoel, dat ik had ervaren verdween. Heel flauwtjes reageerde ik met: “Deksels, das niet zo mooi.”

Vrijdagmiddag zag ik haar bij de verjaardag van haar achterkleindochter en ik schrok van haar extreme kortademigheid en gelaten houding. Ze is niet lang gebleven en toen ze weg ging, gaf ik haar een knuffel en zei, zonder veel overtuiging: “Ik ga je zien.” Haar antwoord klonk kort, bijna boos door het gebrek aan lucht: “Ja!”

Gisterenmorgen kwam het bericht al, dat ze de grote stap, die aan het eind van ieder mensenleven wordt gezet, had gemaakt. Mijn opmerking: “Ik ga je zien.” komt plots in een heel ander daglicht te staan. Om 06.00 uur was ik al uit bed gestapt omdat ik geplaagd werd door een ongekende partij onrust, die blijkbaar het onheil moest verkondigen. Het besef, dat mijn neven en nichten nu samen met mij de buitenste “schil” van de familie vormen, brengt je een stap dichter bij je eigen sterfelijkheid en geeft reden tot nadenken.

Morgen zijn Guus en Saar bij deze opa, neem ik ze mee naar een safaripark en daar….hoefde ik niet zo lang over na te denken. Ieder moment dat je krijgt op deze aardkloot, vullen met dingen die de moeite waard zijn en misschien komt er ooit een moment, dat ik tante Jopie en ome Ceessie erover kan vertellen. Ik ga jullie zien! Ooit aan de andere kant van de regenboog, wedden?