Vrijdag 30-01-2026, 10.50 u.

Die zag ik niet aankomen!

Het is onmogelijk om situaties te ontlopen, waarvan je weet, dat je een trap in je rug kunt krijgen. Maar die trap in je rug kan ook komen op momenten, dat je het totaal niet verwacht.

Zo zat ik in een gezelschap waar het onderwerp PTSS, niet aan de orde leek te komen. Derhalve kwamen de opmerkingen, dat dit soort “nieuwigheden” flauwekul zijn en men gewoon een schop onder zijn of haar kont nodig heeft, voor mij knap hard aan. Verdedigen doe ik niet meer, maar ik heb simpelweg gevraagd of ik alvast voorover moest gaan staan.

Enigszins geschrokken blikken en de verdedigende opmerking, dat het bij mij anders was vanwege de ervaringen in mijn werk, geven bij mij een complexe reactie. Plots voel je jezelf een aansteller en niet serieus genomen. Je weet, dat je het moet negeren en je schouders moet rechten. De waarheid is, dat je diep van binnen op je ziel wordt getrapt en jezelf verloren voelt in een gezelschap, wat eerst veilig leek en gezelligheid bood. Helaas, de komende dagen blijf ik wel binnen en/of ver op de achtergrond want als ik onzichtbaar ben, hoeft niemand er iets van te vinden.