Vrijdag 13-03-2026, 11.20 u.

 

Hoezo vrijdag de 13^e?

 

Vrijdag de 13^e was nog maar net begonnen toen het compleet mis ging (vermoed ik). De fabel over zwarte katten, onder een trap doorlopen en (natuurlijk) vrijdag de 13^e, zijn aan mij niet besteed. Alhoewel…..?

Het zal rond half 3 geweest zijn, toen het besef terug kwam, liggend op de droogloopmat achter de voordeur. Die mat had ik wel nodig want ik was zeiknat van het zweet. Buiten een beperkt beetje grijze massa, functioneerde er niets. In je kop weet je dat er wat moet gebeuren maar fysiek ben je niet in staat om op dat signaal te reageren, kut!!!

Zeiknat, blauw van de kou, armen en kop kapot, dus hier en door nogal wat bloedsporen, moet je geduld hebben tot je lichaam enigszins coöperatief wordt. Na 1½ rol dextro steeg het benul een klein beetje. Huilend van ellende maar te trots om hulplijnen te bellen, ben ik terug gekropen in bed echter ook mijn kussen bleek knap nat gezweten evenals mijn dekbed. Klappertandend van de kou in slaap gevallen en toen ik net voor 7 uur wakker werd, was het me duidelijk, dat ik niet zonder “hulplijntje” kon.

De jonge kapitein is direct van zijn werk gekomen en maakte een inventarisatie. Conclusie na overleg met de doktersassistente was vrij simpel, komen! Zowel een polsbreuk als een hersenschudding leken serieuze opties evenals niet zichtbare bloedingen in mijn goddelijke torso.

Na een bammetje pindakaas en een bakkie thee, ongewassen richting huisarts, die ons geruststelde maar duidelijk voorzichtig was. Natuurlijk kreeg ik op mijn kop want ik had 112 moeten bellen. Mijn toestand had dat echter niet op het vizier en de capaciteiten om te bellen waren even met vakantie (en niet naar zonnige oorden). Toen mijn besef er weer was, had ik volgens de beste man alsnog moeten bellen en hij bedankte Marnix dat hij mee was gekomen en voor me had gezorgd.

Vanaf het moment dat ik weer bij ben, krijgen mijn waterlanders bij vlagen de overhand en ik voel me kloten en in de steek gelaten (opnieuw) door mijn eigen lichaam. Waarom heeft de Grote Manitou me niet meegenomen nu dat zo eenvoudig leek. Geen getob meer, geen neerslachtige periodes en gewoon rust zowel fysiek als mentaal. Blijkbaar is het mijn tijd nog niet en hebben ze me hier nog nodig!

O ja, bijna vergeten, ik geboren op de 13^e en dus regelmatig op een vrijdag jarig. Eigenlijk is het niets om naar uit te kijken op dit moment. Fijn weekend.