Dinsdag 07-04-2026, 12.40 u.

 

Heerlijke kleine tuttebel.

 

Afgelopen vrijdag was het vrijmibo oftewel vrijdag middag borrel voor hen die het niet begrijpen, in mijn (bijna) 2^e thuis Olt Ghiessen in Giessen Oudekerk. Aangezien de jonge kapitein een 2 jaar durende cursus succesvol had afgerond en hij de dag erna 13 jaar getrouwd zou zijn met zijn lief, besloot ik te trakteren. Die borrel gaat nl gepaard met een prima menukaart waarvan de gerechten heel goed te hachelen zijn.

Bij binnenkomst vroeg ik de (bekende) aanwezigen, wat ze vonden van mijn nieuwe vriendin en uiteraard was hoon mijn deel. Saar hield wijselijk haar mond en bestelde een appelsap. Omdat de 5 in de klok zat heb ik maar een frisse, goudgele versnapering genomen om vervolgens te zwijgen. Soms moet je je verlies nemen als een man (en hij nam een ferme slok!).

De kleine prinses aka mijn kleine tuttebel, had een heerlijke saté besteld en zat lekker mee te snavelen. De vermoeidheid speelde haar al behoorlijk parten gezien de doffe lichtjes in haar ogen, die af en toe oplichtten i.p.v. doorlopend. Haar buikje was behoorlijk kleiner als de inhoud van haar bord en op zeker moment ging het moeite kosten.

Dit was ingecalculeerd en zowel de jonge als de ouwe kapitein, zijn altijd bereid om te assisteren bij het leegruimen van een bord met kostbare inhoud. De kleine meid noemt ons al kliko’s en dat zegt genoeg.

Van de 3 stokjes saté, was er 1 inmiddels op en de 2^e begon moeite te kosten voor Saar. Het lege stokje lag naast een onaangeroerd stokje op haar bord en de jonge kapitein besloot zijn hulp aan te bieden.

“Saar?”:zei hij, geef mij dat andere stokje maar, wijzend op haar bord. Zonder zich een moment te bedenken, pakte mijn kleine tuttebel het leeg gegeten stokje en reikte dat over de tafel aan haar paps. Heel even was het stil maar toen ik haar aankeek zag ik die eerder genoemde lichtjes, fel branden, met een blik van “Got ya!”.

Ik was die avond al eerder van de bank gerold maar toen konden ze mij eronder vandaan vegen. De triomf in Saar haar ogen en de verbaasde (heel even) blikken van Marnix maakte dit tot een onbetaalbaar moment. De triomfantelijke blikken bleven nog even, omdat het even duurde voor onze lachsalvo’s ophielden.

Toen ik de andere morgen opstond, had ik nog een smile op mijn gezicht, die er al ruim 12 uur op zat en aan mijn pijnlijke buik kon ik voelen, dat ik het niet gedroomd had. Heerlijk! What’s next?