Onze polders.

Dinsdag 15-03-2016, 11.35 uur.

De afgelopen dagen heb ik, bij het uitlaten van Boaz ervoor gekozen om niet een rondje door de wijk te doen maar lekker de polder in te gaan. Rennen, ruiken aan elke boom of struik, achter de eenden aanjagen, zonder enige kans van slagen maar hij vindt het geweldig.

De oostenwind maakt het de gehele week al koud, in die vlakke polders maar het heeft ook wel wat. Zeker in deze tijd van het jaar bruist het van leven. Vanwege mijn niet al te beste gestel, slenter ik hooguit drie kwartier over de Giessendamse Tiendweg en snuif het ijskoude voorjaar op. Jammer genoeg vandaag geen zonnetje om de boel een klein beetje op te warmen en een voorjaarsteint te geven.

Moedertje Natuur doet haar stinkende best om mij te doordringen van het feit, dat het voorjaar echt begonnen is. De stelletjes kieviten buitelen al roepend naar elkaar door het luchtruim en hebben er zin in. Wat verderop lopen twee grote zilverreigers op een afstand van ruim 100 meter van elkaar en doen net of ze elkaar niet kennen terwijl ze aan het vissen zijn. Een blauwe reiger vliegt opgeschrikt door Boaz, op uit de slootkant en schreeuwt verontwaardigd naar de boosdoener, die kwispelend staat te kijken en te luisteren naar het verbale geweld.

Overal paraderen kraaien, kauwen en eksters want die weten, dat er in deze tijd een extraatje te verkrijgen is. Ik zelf ga voor een gebakken ei met spek en kaas maar de bovengenoemde bandieten, eten de eieren van ganzen, eenden en andere fladderaars, het liefst rauw. De afgelopen dagen, vond ik al een lege schaal van het ei van een nijlgans. Het eigeel was opgevreten en een restje eiwit lag nog op het pad naast de schaal, waar een flink gat in was gepikt. Een scherpe snavel had blijkbaar, zonder al te veel moeite, het ei open weten te peuteren.

Ook vandaag bleek, dat de nijlganzen iets te verdedigen hadden want ze bleven heel lang zitten en mopperden flink tegen hond en baas. Overigens is deze ganzensoort een exoot en hoort hij hier helemaal niet thuis. Ze hebben het nest goed verstopt want mijn zoektocht in de knotwilgen was vergeefs. Zelfs eenden- of duivennesten heb ik niet kunnen vinden. Misschien worden die beesten wel slimmer en verstoppen ze hun aankomend kroost wat beter, mogelijk wat dieper in de holtes, van de wilgen langs de slootkant.

Wat ik tot nog toe mis tijdens mijn “strooptochten” door de polder, zijn de grote roofvogels. De buizerd heb ik nog niet gezien ondanks het feit dat er juist nu, volop voedsel voor hem te vinden is. Binnenkort moet ik maar eens naar het uiteinde van Wijngaarden want daar zat vorig jaar een nest, wat jongen groot gebracht heeft. Maar in andere jaren was de ineengedoken gestalte van de buizerd, ergens in een boom met voldoende uitzicht over de polder, een gebruikelijk beeld echter dit jaar blijft dat beeld duidelijk achter, ten opzichte van voorgaande jaren.

Ook de wandelende, melk producerende biefstukken, mis ik op dit moment in de polders maar daar maak ik me geen zorgen over want die zijn er in voldoende mate elders te vinden.

Nee, geen vegetarische, veganistische of anti-jachtideeën bij deze jongen. We leven in een overbevolkt land en mens en natuur gaan niet meer uit zichzelf hand in hand. En die tournedos vind ik gewoon veel te lekker!