Dinsdag 13-11-2018, 07.25 u.

Opnieuw een jaar verstreken.

Opnieuw is er een jaar verstreken en dat pijnlijke gevoel, komt ieder jaar weer terug. Het is er vrijwel altijd, maar op dagen als deze, is dat gevoel erg prominent aanwezig. Loslaten? Ja, natuurlijk maar leg even uit, hoe dat werkt? Anders vasthouden? Klinkt beter maar zelfs na al die jaren, heb ik blijkbaar de juiste manier, nog niet onder de knie. Emotie, sentiment, blijven hangen in de tijd, sterk zijn en schouders eronder? Allemaal kreten die ik ken maar echt in de hand, lijk ik het nog steeds niet te hebben. Niets menselijks lijkt mij vreemd.

Dit is één van de datums, die werkelijk in mijn geheugen gebeiteld zijn en er vermoedelijk nooit uit gaan “slijten”. Je kunt je afvragen of het “slecht” is, als je niet kunt vergeten maar wat aangeboren lijkt, is vaak onuitwisbaar. Net als een rijke fantasie, want ook dat is een karaktereigenschap, die behoorlijk in de weg kan zitten. Als je gelukkig bent en weinig te klagen hebt, lijkt het zo ondankbaar, dat je gedachten je (ongevraagd) meenemen, naar “hoe het had kunnen zijn”.

De meningen over het omgaan met het verleden, zijn net zo verschillend als er mensen zijn, die een mening geven. Ik probeer het op mijn manier, zonder anderen pijn te doen maar weet, dat ik daar niet altijd in slaag. Sorry!

Gelukkig kan ik zeggen dat ik leef, want dat was jou niet gegeven. Vandaag is je geboortedag en je zou 55 jaar geworden zijn maar je hebt nog al wat gemist in de achterliggende jaren. Zelfs ik, hoor de melancholie, in wat ik zeg c.q. schrijf maar ben niet in staat, het weg te poetsen, tot nuchtere, heldere uitspraken. Och, vergeef het mij maar want als je eenmaal een plek in mijn hart hebt, houd ik je voor eeuwig, krampachtig vast en dat geldt voor heel veel mensen. Dat noemen ze “houden van”.