Donderdag 23 mei 2019, 15.10 u.

Niets te melden!

Ik geloof niet dat ik deze maand iets te melden heb, wat de moeite waard is. Geen schuddebuikers voor het lachen, geen anekdotes om te grijnzen of wegtrekkers om op je dijen te kletsen. Het is gezapig en vermoedelijk komt dat doordat ik Facebook angstvallig gesloten houd, nauwelijks tv kijk en mijn vertrouwde omgeving nauwelijks verlaat. Met tv kijken bedoel ik overigens, het volgen van nieuws en actualiteiten. Zo vroeg ik mij vanmorgen, bij het uitlaten van Boaz af, wat al die mensen bij het SKEW-gebouw moesten gaan doen. Toen ik wat dichterbij kwam, zag ik plots de verwijzing “stembureau” en toen ging mijn lampje pas definitief branden. Verkiezing van Nederlandse parlementariërs in Europa en met name in Brussel. Ja, zo ongeveer het meest schokkende van donderdag 23 mei 2019 tot nu toe!


Nee, er zijn geen noemenswaardige incidenten, evenementen of argumenten, die vermelding rechtvaardigen. Buiten het feit dat het gelukkig redelijk weer is en ik vrij vaak buiten te vinden ben. Mijn, van afvalhout gemaakte statafel, heeft zijn geld al meer dan opgebracht. Het is er nog niet echt van gekomen om barkrukken te zoeken die voor buiten geschikt zijn maar dat komt binnenkort, vast wel goed. Een hakblok is niet alleen om te hakken maar zeer zeker, ook om te zitten. Eens een ambtenaar, altijd een ambtenaar.


Wat wel veranderd is, is mijn “werkplek”. De kamer waar ooit zoonlief domicilie hield, is van puintuin, omgetoverd tot atelier. Een heerlijke plek met veel daglicht waar ik heerlijk kan tekenen, schrijven, lezen en waar Guus heerlijk achter het digitale drumstel kan kruipen. Sinds kort heb ik de beschikking over een eenvoudige maar uitermate bruikbare tekentafel en dat nodigt serieus uit om in die ruimte te gaan zitten. Het is overigens nog niet helemaal klaar en voor het zover is, zal er best nog iets rigoureus veranderen maar het begin is veelbelovend.


Eerlijk gezegd betekend de door mijzelf ingelaste mediastilte, ook direct, dat het daadwerkelijk stil blijft en je niet meer op de hoogte bent van nieuwsfeiten, die er wel degelijk toe doen, zowel lokaal, regionaal, nationaal als mondiaal verstomt alle nieuws. Vreemd eigenlijk want 20 jaar geleden werd er niet zoveel gecommuniceerd via de digitale snelweg en kwam het nieuws nog op alternatieve wijzen binnen. De complete digitalisering begint zich af te tekenen en aangezien ik mijn bek slecht kan houden, ga ik steeds meer met de hond praten. Voordeel is dan weer wel, dat hij me steeds beter begint te begrijpen maar om hem te leren praten, heb ik nog wat meer tijd nodig. Hij slaakt inmiddels putdiepe zuchten als hij vindt dat ik teveel klets maar dat doen mensen in mijn naaste omgeving ook al jaren en “Goed voorbeeld, doet goed volgen!” luidt een oud spreekwoord volgens mij. Menselijke trekjes, heeft hij inmiddels wel.


Gevolg is, dat ik op straat in een gesprek, ook zinloze dingen ga zeggen. Ik begin te zemelen over het weer, de aanbiedingen van de lokale kruidenier en het achteruitgaan van ons buurtje met al die nieuwelingen.


Misschien is het de overweging waard om de social media gewoon weer te gaan gebruiken, al was het maar om de directe omgeving mijn zemelarij te besparen. Met de social media wordt de wereld tenslotte een stuk uhhhhh……groter!

Hoezo, menselijke trekjes?