Donderdag 30-05-2019, 11.25 u.

Je ontkomt er niet aan.

Stom dat er dingen zijn, in de bovenkamer van een mens, die je niet of slecht kunt controleren. Je kunt je er ook niet op voorbereiden omdat het je domweg overkomt. Het meldt zich niet aan, tekent zich niet af en stuurt geen officiële aanvraag, die aan de Algemene Termijnenwet voldoet.


Ik ben deze Hemelvaartsdag alleen thuis en na een paar mooie dagen, is het nu grijs, grauw en miezerig. Er vallen geen bakken met regen maar een gezapig dekentje van hele fijne druppels, druilt naar beneden vanuit het onmetelijke grijs. Vooralsnog is er geen enkele aanwijzing, buiten de weerprofeten, die verandering in het grijze patroon, boven mij, aankondigt.


Bij het opstaan vanmorgen, was dat gevoel er al en voor ik opsta, zucht ik een aantal keren heel diep, in de hoop dat ik het gevoel weg kan zuchten. Vermoedelijk is het net zoiets als een wee bij een hoogzwangere vrouw, die op het punt staat te bevallen, je zucht maar weet dat de situatie nog wel even ongewijzigd blijft. Het is een gevoel dat zich het beste laat omschrijven als een beetje triest, eenzaam, lam geslagen en oncomfortabel. De behoefte aan een warme arm om je nek, een kus en samen ontbijten, groeit buitenproportioneel en deelt klappen uit. Rechtse directe, linkse opstoot, een uppercut, het gehele scala uit de mooie bokssport, komt voorbij. Helaas zorg ik slecht voor mijn verdediging, heb ik nauwelijks verweer en de moed om terug te knokken ontbreekt.


Waar komt dat weemoedige, melancholische en eenzame gevoel vandaan. Begrijp me goed als ik eenzaam zeg! Het gaat niet om het daadwerkelijke alleen zijn want ik ben niet alleen. Nee, het gaat om een gevoel, het gevoel dat je opvreet met misplaatste aannames en gedachten. Het gevoel dat een negatieve sfeer in je bast plant, en niet meer lijkt te willen vertrekken.


Het zijn de momenten, dat je gedachten achteruit wandelen en je meenemen naar wat ooit was. Op de motor met mijn lief op vakantie, midden in de nacht staren naar de sterrenhemel, smoorverliefd en luidkeels stil zijn om te genieten. Of wandelend langs het stormachtige strand van Bloemendaal, op een donkere decemberavond. Maar ook samen met mijn ouders en Marion, die hoogzwanger was, op het oorlogsmonument in Bastogne, waar je het gevoel krijgt dat je over de hele wereld heen kunt kijken. Allemaal situaties die je tot in je tenen voelt anno 2019 en je begint te romantiseren. Romantiseren op onnavolgbare wijze want dat is het absoluut, onnavolgbaar. Vaak begrijp ik zelf niet waar ik de “fantasie” vandaan haal om alles zoveel mooier te maken, dan het ooit is geweest en wat erger is, ik neem het aan voor waar. Onterecht overigens maar het maakt me op die momenten een beetje warm van binnen en spoelt de negatieve laag voorzichtig weg. Dat lukt niet altijd en soms laat ik het voor wat het is, wat is er mis met een door fantasie gevoede herinnering zonder geweld of agressie? Niets toch?


Dit zijn ook de dingen, die mij maken tot wie ik ben en naarmate ik ouder word, probeer ik de acceptatie, van wie ik ben en hoe ik ben, op een hoger plan te zetten. Ieder mens is waardevol op zijn eigen, unieke wijze, ook ik!

Hoe zet je melancholie om in creativiteit.