Donderdag 06-06-2019, 11.50 u.

D-day, herdenking en overpeinzing.

Het is opnieuw 6 juni en er zijn 75 jaar gepasseerd, na de inzet van massa’s jonge mensen, die ervoor zorgden dat de bevrijding van het toenmalige Duitse juk, begon. Het is ook de dag dat er 81 jaar geleden een meisje werd geboren met de voornamen Teuna Lena. Dit meisje, later mijn moeder, heeft altijd gevochten voor haar eigen bevrijding en ik hoop serieus, dat zij die bevrijding inmiddels heeft gevonden.


Eén ding weet ik zeker, ik heb het haar niet gemakkelijk gemaakt maar, zonder dit als excuus te gebruiken, denk ik, dat veel kinderen hetzelfde kunnen zeggen. Anderzijds hoop ik, dat zij net als ik, van haar kinderen heeft geleerd. Zelfs kleinkinderen kunnen je onderwijzen, heb ik ervaren, ook als ze nog klein zijn en wat onbeholpen in hun taalgebruik.


Als je ouder wordt, kom je ook tot de ontdekking, dat je vaker en meer op je ouders lijkt, dan je ooit had gehoopt en gedacht. Een aantal onhebbelijkheden, althans wat je als zodanig ervaart, zie je terug, bij een eerlijke, kritische blik, in de spiegel. En plots blijkt zo’n erfenis minder onhebbelijk dan voorheen, waarmee ik maar wil zeggen, dat nuanceren, creativiteit vraagt en heel veel ervaring.


Hoe ik ook gemopperd heb op dat kleine wijffie en de keren dat ik met kromme tenen ben weggegaan, van wat mijn eerste, echte thuis was, ik zou er een vermogen voor over hebben om samen, nog effe een “baksie met een koeksie” te doen. Haar stem nog even horen, de trekken om haar mond analyseren en proberen haar onrust weg te nemen. Een gedegen christelijke opvoeding en toch vond ze het prima als ik mijn handen “oplegde” om een stukje van die onrust weg te halen. Je kon er vergif op innemen dat ze na een dergelijke “behandeling”, een plaats opzocht om een tukkie te doen want dan was ze versleten.


Maar “das war einmahl” en ik zal het nu met herinneringen moeten doen en de stem die ik meen te herkennen in mijn gedachten. Voor mij zijn de begrippen “God” en “de hemel”, niet afgebakend door een dik boek, dat veel te vaak is herschreven naar de hand van (kerk)vorsten. Nee, mijn Grote Manitou en eeuwige jachtvelden, zijn anders terwijl ze in principe het zelfde zijn, er is niet zoveel verschil, maar, maak dat, grote delen van de bevolking maar eens wijs. Hierbij doel ik overigens niet op 1 religie maar op alle die geen ruimte laten voor “niet gelijke” opvattingen.


Vermoedelijk viert Ma samen met Papa, haar verjaardag rond een kampvuur met een ieder, die ze graag om zich heen had. Genietend van de zee, de wind en alles wat ze koesterde. En vandaag herdenk ik niet alleen haar maar alle anderen, waar 6 juni, een betekenisvolle dag voor was en is. Voor de één, een geboortedag en voor de ander, een sterfdag. Herinneringen sterven niet maar reizen voor altijd met je mee! Ma, proficiat, ik mis je en een knuffel van je eigen brombeer.