Vrijdag 20-09-2019, 09.30 u.

Als ik toch eens rijk was….

Ik borrel van binnen van enthousiasme, Guus heeft me gisteren weer eens een euforisch gevoel gegeven en ik geloof niet, dat ik dat gevoel, snel kwijt zal raken. Toen om kwart voor vier de telefoon rinkelde, was ik de hele dag al bezig met 5 december. Na twee dagen met 4 hypo’s waarbij de bloedsuikers, weer erg vervelend deden, was ik genoodzaakt om even een dag, mak aan te doen, ik zat er gewoonweg doorheen!


Maar goed, inpakken, surprises maken, enz., het is namelijk een goed gevoel, om ruim op tijd alles klaar te hebben als iedereen aan het stressen is, om nog cadeaus te vinden en in te pakken. Jammer, dat er nog geen inpakpapier te krijgen is terwijl de winkels, al weken vol liggen met strooigoed, chocolade Sint- en Pietenpoppen en andere vreterijen, die bij 5 december horen.


De mama van de kleine kapitein belde mij en hij wilde heel graag, een kroel en een kus met opa delen. Hij zat er behoorlijk doorheen na bijna 3 weken school, waar hij nog niet echt aan gewend is. Toen ik naar buiten ging, zag ik hem thuis uit de auto stappen en zijn ogen, zochten de straat af, naar mij. Zo snel als zijn kromme beentjes hem konden dragen, rende hij op me af waarbij hij niet vergat om goed uit te kijken bij dat ene zijstraatje, dat zijn pad kruiste. Even was ik bang dat hij van vermoeidheid zou vallen maar dat viel mee en in volle vaart, gooide hij zich, in mijn uitgestoken armen. Heel strak, sloeg hij zijn armen om mijn nek en gaf me een klapzoen. Je kent ze wel, die klapzoenen, die verraden dat je iemand hebt gemist of gewoon even nodig hebt. Ik werd warm van binnen en voelde iets “vreemds” in mijn keel. Zo oprecht, uit zo’n klein mensenhartje en het deed iets met mij, sodeju!


Natuurlijk moest ik mee naar binnen om iets te drinken en “Nee” zeggen, was echt geen optie. Heel dicht kroop hij tegen me aan en toen hij op schoot zat, toonde hij al zijn “oorlogswonden”. Schoolpleinen zijn tegenwoordig net slagvelden, zo blijkt. Tand door zijn onderlip, knie kapot en hier en daar een blauwe plek. De kleine kapitein moest zijn leed even delen met opa en zo geschiedde.


De kleine prinses werd ondertussen, in haar veilige “rol” geparkeerd naast Guus. Zij liet zich alle knuffels en liefkozingen van haar grote broer, welgevallen. Guus kust, Guus knuffelt, Guus trekt Saar, strak tegen zich aan en eigenlijk vindt ze het allemaal prima. Alleen als de knuffels te ruw werden, laat ze zich horen en weet onze kleine kapitein, dat een beetje minder heftig, meer gewaardeerd wordt.


Maar zijn ogen, staan dof van vermoeidheid en uit medeleven, zou je hem in bed leggen, om bij te tanken. Over school praat hij uit zichzelf niet zoveel, je moet met de juiste open vragen komen, als je wat meer over school wil horen. Onze kleine prinses is veel mededeelzamer en praat met haar hele lichaam. Armen en benen gaan in alle richtingen, op de momenten dat ze je luidkeels, deelgenoot maakt, van haar baby-geheimen.



Zo liggen, onverwacht, je grootste rijkdommen, naast je op de bank en delen affectie en liefde, openlijk met elkaar. Het zijn de momenten dat deze opa, de hogere machten zachtjes vraagt, om deze twee ieniemienie mensjes, gezond en gelukkig, oud te laten worden, zonder al te zware rugzak! Vervolgens laat ik de grote Manitou, ook nog even weten, hoe rijk ik me voel en hoe dankbaar ik ben!